الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ فِرَاشًا وَّالسَّمَاۤءَ بِنَاۤءً ۖوَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَخْرَجَ بِهٖ مِنَ الثَّمَرٰتِ رِزْقًا لَّكُمْ ۚ فَلَا تَجْعَلُوْا لِلّٰهِ اَنْدَادًا وَّاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
allażī ja‘ala lakumul-arḍa firāsyaw was-samā'a binā'ā(n), wa anzala minas-samā'i mā'an fa akhraja bihī minaṡ-ṡamarāti rizqal lakum, falā taj‘alū lillāhi andādaw wa antum ta‘lamūn(a).
(Ӯст он ки) заминро барои шумо бистар ва осмонро биное гардонид ва аз осмон об (борон) фиристод ва бо он меваҳоро барои рӯзии шумо рӯёнид. Пас, бо вуҷуди он ки медонед, барои Худо шариконе муқаррар накунед.
۞ وَاِذِ اسْتَسْقٰى مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۗ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۗ كُلُوْا وَاشْرَبُوْا مِنْ رِّزْقِ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
wa iżistasqā mūsā liqaumihī faqulnaḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fanfajarat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, kulū wasyrabū mir rizqillāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
Ва (ёд кунед) он гоҳ ки Мӯсо барои қавми худ об хост, гуфтем: «Бо асоят сангро бизан!» Пас дувоздаҳ чашма аз он ҷорӣ шуд. Ҳар гурӯҳе ҷои нӯшидании худро медонанд. Аз рӯзии Худо бихӯред ва биёшомед ва дар замин фасод накунед.
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ كُلُوْا مِمَّا فِى الْاَرْضِ حَلٰلًا طَيِّبًا ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
yā ayyuhan-nāsu kulū mimmā fil-arḍi ḥalālan ṭayyibā(n), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Эй мардум, аз чизҳои ҳалолу покизае, ки дар замин аст, бихӯред ва аз қадамҳои шайтон пайравӣ накунед, ки шайтон душмани ошкори шумост.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ وَاشْكُرُوْا لِلّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum wasykurū lillāhi in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз он рӯзиҳои покизае, ки ба шумо рӯзӣ додаем, бихӯред ва агар танҳо Ӯро мепарастед, шукронаи Ӯро ба ҷо оваред.
وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاۤءَ اَمْوَالَكُمُ الَّتِيْ جَعَلَ اللّٰهُ لَكُمْ قِيٰمًا وَّارْزُقُوْهُمْ فِيْهَا وَاكْسُوْهُمْ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا
wa lā tu'tus-sufahā'a amwālakumul-latī ja‘alallāhu lakum qiyāmaw warzuqūhum fīhā waksūhum wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).
Ва моли худро, ки Аллоҳ асоси ҳаёт қарор додааст, ба касоне, ки ақлашон ҳанӯз комил нашудааст, надиҳед (онҳое, ки қудрат доранд), ба онҳо хариду фурӯш ва либос (аз даромади сарват) диҳед ва бо онҳо суханони нек гӯед.
وَكُلُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ حَلٰلًا طَيِّبًا ۖوَّاتَّقُوا اللّٰهَ الَّذِيْٓ اَنْتُمْ بِهٖ مُؤْمِنُوْنَ
wa kulū mimmā razaqakumullāhu ḥalālan ṭayyibā(n), wattaqullāhal-lażī antum bihī mu'minūn(a).
Ва аз он чӣ Худо ба шумо рӯзӣ додааст, ҳалол ва покиза бихӯред ва аз Худо битарсед.
وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۚ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ نَبَاتَ كُلِّ شَيْءٍ فَاَخْرَجْنَا مِنْهُ خَضِرًا نُّخْرِجُ مِنْهُ حَبًّا مُّتَرَاكِبًاۚ وَمِنَ النَّخْلِ مِنْ طَلْعِهَا قِنْوَانٌ دَانِيَةٌ وَّجَنّٰتٍ مِّنْ اَعْنَابٍ وَّالزَّيْتُوْنَ وَالرُّمَّانَ مُشْتَبِهًا وَّغَيْرَ مُتَشَابِهٍۗ اُنْظُرُوْٓا اِلٰى ثَمَرِهٖٓ اِذَٓا اَثْمَرَ وَيَنْعِهٖ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكُمْ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
wa huwal-lażī anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī nabāta kulli syai'in fa akhrajnā minhu khaḍiran nukhriju minhu ḥabbam mutarākibā(n), wa minan nakhli min ṭal‘ihā qinwānun dāniyatuw wa jannātim min a‘nābiw waz-zaitūna war-rummāna musytabihaw wa gaira mutasyābih(in), unẓurū ilā ṡamarihī iżā aṡmara wa yan‘ih(ī), inna fī żālikum la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
Ва Ӯст, ки аз осмон об фиристод, сипас бо он ҳар гуна гиёҳро рӯёнидем, аз он гиёҳҳо гиёҳҳои сабзро берун овардем, аз он гиёҳҳо донаҳои бисёрро берун овардем ва аз дарахти хурмо шохаҳои овезон ва токзорҳо ва зайтуну анорҳои монанд ва номақбулро (аз ҳам ҷудо карда) буридем. Ба мевае, ки мева медиҳад ва пухтааст, диққат диҳед. Дар ин, барои касоне, ки имон меоранд, нишонаҳо (аз қудрати Худо) аст.
۞ وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَ جَنّٰتٍ مَّعْرُوْشٰتٍ وَّغَيْرَ مَعْرُوْشٰتٍ وَّالنَّخْلَ وَالزَّرْعَ مُخْتَلِفًا اُكُلُهٗ وَالزَّيْتُوْنَ وَالرُّمَّانَ مُتَشَابِهًا وَّغَيْرَ مُتَشَابِهٍۗ كُلُوْا مِنْ ثَمَرِهٖٓ اِذَآ اَثْمَرَ وَاٰتُوْا حَقَّهٗ يَوْمَ حَصَادِهٖۖ وَلَا تُسْرِفُوْا ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَۙ
wa huwal-lażī ansya'a jannātim ma‘rūsyātiw wa gaira ma‘rūsyātiw wan-nakhla waz-zar‘a mukhtalifan ukuluhū waz-zaitūna war-rummāna mutasyābihaw wa gaira mutasyābih(in), kulū min ṡamarihī iżā aṡmara wa ātū ḥaqqahū yauma ḥaṣādih(ī), wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).
Ва Ӯст, ки растаниҳоеро, ки ток мерӯёнанд ва растаниҳоеро, ки ток намерӯёнанд, хурмо, растаниҳоеро, ки таъмҳои гуногун доранд, зайтун ва анорҳоеро, ки монанд (аз ҷиҳати шакл ва ранг) ва монанд (аз ҷиҳати таъм) нестанд, офарид. Вақте мева диҳад, аз мева бихӯред ва вақте ки дарав мекунед, ҳаққи худро (закот) диҳед, аммо аз ҳад нагузаронед. Албатта, Аллоҳ исрофкоронро дӯст намедорад.
وَمِنَ الْاَنْعَامِ حَمُوْلَةً وَّفَرْشًا ۗ كُلُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌۙ
wa minal-an‘āmi ḥamūlataw wa farsyā(n), kulū mimmā razaqakumullāhu wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Ва аз чорпоён баъзе барои боркашӣ ва баъзе барои забҳ аст. Аз он чӣ Худо ба шумо рӯзӣ додааст, бихӯред ва аз пайи шайтон наравед, ки шайтон душмани ошкори шумост.
ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍۚ مِنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ نَبِّـُٔوْنِيْ بِعِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
Ṡamāniya azwāj(in), minaḍ-ḍa'niṡnaini wa minal-ma‘ziṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), nabbi'ūnī bi‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).
ҳашт ҷуфт ҳайвоноти хоҷагӣ (чор ҷуфт) ҳастанд; як ҷуфт гӯсфанд ва як ҷуфт буз. Бигӯ: «Он чиро Худо байни ду нар ё ду мода ё он чи дар батни ҳарду мода аст, ҳаром кардааст? Агар рост мегӯед, бар асоси дониш ба ман шарҳ диҳед».
وَمِنَ الْاِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ وَصّٰىكُمُ اللّٰهُ بِهٰذَاۚ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا لِّيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
wa minal-ibiliṡnaini wa minal-baqariṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), am kuntum syuhadā'a iż waṣṣākumullāhu bihāżā, faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibal liyuḍillan-nāsa bigairi ‘ilm(in), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Ва аз шутур ду ҷуфт ва аз гов ду ҷуфт. Бигӯ: «Он чизе байни ду нар ё ду мода ҳаром аст ё он чизе, ки дар шиками ҳарду мода аст?» Оё шумо он вақт шоҳид будед, ки Худо ин корро бар шумо муқаррар кард? Кист ситамкортар аз он касе, ки ба Худо дурӯғ мебандад, то мардумро бехабар гумроҳ кунад?» Албатта, Худо мардуми ситамкорро ҳидоят намекунад.
۞ قُلْ تَعَالَوْا اَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ اَلَّا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۚ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ مِّنْ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَاِيَّاهُمْ ۚوَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَۚ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ
qul ta‘ālau atlu mā ḥarrama rabbukum ‘alaikum allā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānā(n), wa lā taqtulū aulādakum min imlāq(in), naḥnu narzuqukum wa iyyāhum, wa lā taqrabul-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭan(a), wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum ta‘qilūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Биёед, ки он чиро, ки Худо ба шумо ҳаром кардааст, бихонам. Ҳеҷ чизро ба Ӯ шарик насозед, ба падару модаратон некӣ кунед, фарзандонатонро аз сабаби фақир буданашон накушед. Мо ба шумо ва онҳо рӯзӣ медиҳем; ба корҳои зишт, хоҳ ошкоро ва хоҳ пинҳон, наздик нашавед, касонеро, ки Худо манъ кардааст, накушед, магар ба сабабҳои дуруст. Худо шуморо чунин фармон медиҳад, то шумо дарк кунед».
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِيْنَةَ اللّٰهِ الَّتِيْٓ اَخْرَجَ لِعِبَادِهٖ وَالطَّيِّبٰتِ مِنَ الرِّزْقِۗ قُلْ هِيَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَّوْمَ الْقِيٰمَةِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ
qul man ḥarrama zīnatallāhil-latī akhraja li‘ibādihī waṭ-ṭayyibāti minar-rizq(i), qul hiya lil-lażīna āmanū fil-ḥayātid-dun-yā khāliṣatay yaumal-qiyāmah(ti), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Чӣ касе зеварҳоеро, ки Худо барои бандагонаш фароҳам овардааст ва рӯзӣҳои покизаро ҳаром кардааст?» Бигӯ: «Ин ҳама барои касонест, ки ба ҳаёти дунё имон овардаанд ва махсусан (танҳо барои онҳо) дар рӯзи қиёмат». Мо оятҳоро барои касоне, ки медонанд, чунин баён мекунем.
وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
Ва онҳоро ба дувоздаҳ қабила, ки ҳар кадоме аз онҳо шуморашон зиёд буд, тақсим кардем ва вақте ки қавми Мусо аз ӯ об талабиданд, ба ӯ ваҳй кардем: «Бо асоят сангро бизан!» Пас аз он дувоздаҳ чашмаи об аз он (санг) ҷорӣ шуд. Ҳар қабила ҷои оби худро медонад. Ва абрҳоро бар онҳо соябон кардем ва бар онҳо манн ва салво фиристодем. (Гуфтем:) «Аз рӯзӣ, ки ба шумо рӯзӣ додаем, бихӯред». Онҳо ба мо ситам накарданд, балки онҳо касоне ҳастанд, ки ҳамеша ба худ ситам мекарданд.
وَاذْكُرُوْٓا اِذْ اَنْتُمْ قَلِيْلٌ مُّسْتَضْعَفُوْنَ فِى الْاَرْضِ تَخَافُوْنَ اَنْ يَّتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَاٰوٰىكُمْ وَاَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهٖ وَرَزَقَكُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
ważkurū iż antum qalīlum mustaḍ‘afūna fil-arḍi takhāfūna ay yatakhaṭṭafakumun-nāsu fa āwākum wa ayyadakum binaṣrihī wa razaqakum minaṭ-ṭayyibāti la‘allakum tasykurūn(a).
Ва ба ёд оред, вақте ки шумо (Муҳоҷирон) ҳанӯз дар замин (Макка) камшумор ва мазлум будед ва метарсидед, ки мардуми (Макка) шуморо бирабоянд, пас Худо ба шумо маконе барои иқомат (Мадина) дод ва бо ёрии худ шуморо қавӣ гардонид ва ба шумо рӯзии хубе дод, то шукргузор бошед.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّمَا الْمُشْرِكُوْنَ نَجَسٌ فَلَا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هٰذَا ۚوَاِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوْفَ يُغْنِيْكُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖٓ اِنْ شَاۤءَۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū innamal-musyrikūna najasun falā yaqrabul-masjidal-ḥarāma ba‘da ‘āmihim hāżā, wa in khiftum ‘ailatan fa saufa yugnīkumullāhu min faḍlihī in syā'(a), innallāha ‘alīmun ḥakīm(un).
Эй касоне, ки имон овардаед! Дар асл, мушрикҳо нопоканд (ҷонҳои нопоканд), бинобар ин, онҳо набояд баъд аз ин сол ба Масҷиди Ҳарам наздик шаванд. Ва агар шумо аз фақр шудан (зеро кофирон намеоянд) тарсед, пас Худо агар хоҳад, аз фазли Худ ба шумо сарват медиҳад. Дар ҳақиқат, Худо доно ва ҳаким аст.
قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اَمَّنْ يَّمْلِكُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَمَنْ يُّخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَمَنْ يُّدَبِّرُ الْاَمْرَۗ فَسَيَقُوْلُوْنَ اللّٰهُ ۚفَقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ
qul may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍi ammay yamlikus-sam‘a wal-abṣāra wa may yukhrijul-ḥayya minal-mayyiti wa yukhrijul-mayyita minal-ḥayyi wa may yudabbirul-amr(a), fa sayaqūlūnallāh(u), faqul afalā tattaqūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Кист он ки шуморо аз осмонҳо ва замин рӯзӣ медиҳад ё кӣ қодир ба шунавоӣ ва биноӣ аст ва кӣ зиндаро аз мурда ва мурдаро аз зинда берун меорад ва кӣ ҳамаи корҳоро идора мекунад?» Пас, онҳо хоҳанд гуфт: «Аллоҳ». Пас, бигӯ: «Чаро аз Ӯ наметарсед?»
قُلْ اَرَءَيْتُمْ مَّآ اَنْزَلَ اللّٰهُ لَكُمْ مِّنْ رِّزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِّنْهُ حَرَامًا وَّحَلٰلًا ۗ قُلْ ءٰۤاللّٰهُ اَذِنَ لَكُمْ اَمْ عَلَى اللّٰهِ تَفْتَرُوْنَ
qul ara'aitum mā anzalallāhu lakum mir rizqin fa ja‘altum minhu ḥarāmaw wa ḥalālā(n), qul āllāhu ażina lakum am ‘alallāhi taftarūn(a).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «Маро аз ризқе, ки Худо бар шумо нозил кардааст, хабар диҳед, ки шумо баъзе аз онро ҳаром ва баъзеашро ҳалол кардаед?» Бигӯ: «Оё Худо ба шумо иҷозат додааст, ки (ин корро кунед) ё шумо чизҳоеро бар зидди Худо бастан мехоҳед?»
وَلَقَدْ بَوَّأْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مُبَوَّاَ صِدْقٍ وَّرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ ۚفَمَا اخْتَلَفُوْا حَتّٰى جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ ۗاِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ
wa laqad bawwa'nā banī isrā'īla mubawwa'a ṣidqiw wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāt(i), famākhtalafū ḥattā jā'ahumul-‘ilm(u), inna rabbaka yaqḍī bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).
Ва ба дурустӣ, Мо Банӣ Исроилро дар макони некӯ ҷой додем ва ба онҳо рӯзии хуб додем. Пас, онҳо ихтилоф накарданд, магар баъд аз он ки дониш ба онҳо расид (ки дар Таврот зикр шудааст). Албатта, Парвардигори ту рӯзи қиёмат дар бораи он чизе, ки онҳо ихтилоф мекарданд, миёни онҳо доварӣ хоҳад кард.
وَّاَنِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُمَتِّعْكُمْ مَّتَاعًا حَسَنًا اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّيُؤْتِ كُلَّ ذِيْ فَضْلٍ فَضْلَهٗ ۗ وَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيْرٍ
wa anistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yumatti‘kum matā‘an ḥasanan ilā ajalim musammaw wa yu'ti kulla żī faḍlin faḍlah(ū), wa in tawallau fa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin kabīr(in).
Ва аз Парвардигоратон омурзиш бихоҳед ва ба сӯи Ӯ тавба кунед, ба дурустӣ ки Ӯ шуморо то замони муайян баҳраманд хоҳад кард ва ба ҳар кас, ки некӯкор бошад, фазли Худро ато хоҳад кард. Ва агар рӯй гардонед, пас, ман метарсам, ки дар рӯзи бузург (Рӯзи қиёмат) азоб ба шумо бирасад.
۞ وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا ۗ كُلٌّ فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ
wa mā min dābbatin fil-arḍi illā ‘alallāhi rizquhā wa ya‘lamu mustaqarrahā wa mustauda‘ahā, kullun fī kitābim mubīn(in).
Ва ҳеҷ ҷунбандае дар рӯи замин намегардад (зинда намемонад), магар ин ки Аллоҳ рӯзии ҳама чизро ба он кафолат медиҳад. Ӯ медонист, ки дар куҷо зиндагӣ мекунад ва дар куҷо нигоҳ дошта мешавад. Ҳама чиз дар китоби ҳақиқӣ (Лавҳ Маҳфуз) навишта шудааст.
اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَخْرَجَ بِهٖ مِنَ الثَّمَرٰتِ رِزْقًا لَّكُمْ ۚوَسَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِى الْبَحْرِ بِاَمْرِهٖ ۚوَسَخَّرَ لَكُمُ الْاَنْهٰرَ
allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa anzala minas-samā'i mā'an fa akhraja bihī minaṡ-ṡamarāti rizqal lakum, wa sakhkhara lakumul-fulka litajriya fil-baḥri bi'amrih(ī), wa sakhkhara lakumul-anhār(a).
Аллоҳ аст, ки осмонҳо ва заминро офарид ва аз осмон об (борон) фиристод ва бо он меваҳои гуногунро барои рӯзии шумо рӯёнид; ва киштиҳоро барои шумо ром сохт, то дар баҳрҳо ба хости Ӯ шино кунед; ва дарёҳоро барои шумо ром сохт.
وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيْهَا مَعَايِشَ وَمَنْ لَّسْتُمْ لَهٗ بِرٰزِقِيْنَ
wa ja‘alnā lakum fīhā ma‘āyisya wa mal lastum lahū birāziqīn(a).
Ва дар онҳо манбаъҳои ҳаёт барои ниёзҳои шумо ва (инчунин) махлуқотеро офаридем, ки шумо ризқи онҳоро надоред.
وَاللّٰهُ جَعَلَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا وَّجَعَلَ لَكُمْ مِّنْ اَزْوَاجِكُمْ بَنِيْنَ وَحَفَدَةً وَّرَزَقَكُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِۗ اَفَبِالْبَاطِلِ يُؤْمِنُوْنَ وَبِنِعْمَتِ اللّٰهِ هُمْ يَكْفُرُوْنَۙ
wallāhu ja‘ala lakum min anfusikum azwājaw wa ja‘ala lakum min azwājikum banīna wa ḥafadataw wa razaqakum minaṭ-ṭayyibāt(i), afabil-bāṭili yu'minūna wa bini‘matillāhi yakfurūn(a).
Ва Аллоҳ шуморо аз ҷинси худатон шарик (шавҳар ё зан) гардонид ва аз шарикатон барои шумо фарзандон ва наберагон офарид ва ба шумо ризқи хуб дод. Чаро онҳо ба дурӯғ бовар мекунанд ва неъмати Аллоҳро инкор мекунанд?
وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ اٰمِنَةً مُّطْمَىِٕنَّةً يَّأْتِيْهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِّنْ كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِاَنْعُمِ اللّٰهِ فَاَذَاقَهَا اللّٰهُ لِبَاسَ الْجُوْعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُوْا يَصْنَعُوْنَ
wa ḍaraballāhu maṡalan qaryatan kānat āminatam muṭma'innatay ya'tīhā rizquhā ragadam min kulli makānin fa kafarat bi'an‘umillāhi fa ażāqahallāhu libāsal-jū‘i wal-khaufi bimā kānū yaṣna‘ūn(a).
Ва Худо мисоле аз сарзамине овард, ки қаблан амну ором буд; рӯзии фаровон аз ҳар ҷо ба он меомад; аммо мардуми он неъмати Худоро нодида гирифтанд; пас, Худо ба сабаби он чи мекарданд, балое аз гуруснагӣ ва тарсро бар онҳо фуруд овард.
فَكُلُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ حَلٰلًا طَيِّبًاۖ وَّاشْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ
fa kulū mimmā razaqakumullāhu ḥalālan ṭayyibā(n), wasykurū ni‘matallāhi in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).
Пас, аз ризқе, ки Аллоҳ ба шумо додааст, ҳалол ва покиза бихӯред ва агар танҳо Ӯро ибодат мекунед, шукргузори неъматҳои Ӯ бошед.
۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِيْٓ اٰدَمَ وَحَمَلْنٰهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلٰى كَثِيْرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيْلًا ࣖ
wa laqad karramnā banī ādama wa ḥamalnāhum fil-barri wal-baḥri wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alā kaṡīrim mimman khalaqnā tafḍīlā(n).
Ва ба дурустӣ, Мо фарзандон ва наберагони Одамро ҷалол додем ва онҳоро дар хушкӣ ва дар баҳр савор кардем ва ба онҳо аз чизҳои покиза рӯзӣ додем ва онҳоро бар бисёре аз махлуқоте, ки бо бартариҳои комил офаридаем, бартарӣ додем.
اِنَّمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْثَانًا وَّتَخْلُقُوْنَ اِفْكًا ۗاِنَّ الَّذِيْنَ تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ لَا يَمْلِكُوْنَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوْا عِنْدَ اللّٰهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوْهُ وَاشْكُرُوْا لَهٗ ۗاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ
innamā ta‘budūna min dūnillāhi auṡānaw wa takhluqūna ifkā(n), innal-lażīna ta‘budūna min dūnillāhi lā yamlikūna lakum rizqan fabtagū ‘indallāhir-rizqa wa‘budūhu wasykurū lah(ū), ilaihi turja‘ūn(a).
Албатта, он чиро, ки шумо ғайр аз Худо мепарастед, бутҳоянд ва шумо дурӯғ мебофед. Он чиро, ки ғайр аз Худо мепарастед, қодир ба шумо рӯзӣ додан нест. Пас, аз Худо рӯзӣ талаб кунед ва Ӯро ибодат кунед ва шукр гӯед, ки танҳо ба сӯи Ӯ бозгардонида мешавед.
وَكَاَيِّنْ مِّنْ دَاۤبَّةٍ لَّا تَحْمِلُ رِزْقَهَاۖ اللّٰهُ يَرْزُقُهَا وَاِيَّاكُمْ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
wa ka'ayyim min dābbatil lā taḥmilu rizqahā, allāhu yarzuquhā wa iyyākum, wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).
Ва чӣ бисёр мавҷудоти зинда ва ҳаракаткунандае, ки наметавонанд рӯзии худро таъмин кунанд, Худост, ки ба ӯ ва шумо рӯзӣ медиҳад ва Ӯ шунаво ва доност!
اَللّٰهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُ لَهٗ ۗاِنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ
allāhu yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdiru lah(ū), innallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).
Аллоҳ ба ҳар касе аз бандагонаш, ки хоҳад, рӯзи медиҳад ва (низ) онро барои ӯ танг мекунад, зеро Аллоҳ ба ҳама чиз доност.
اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
awalam yarau annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
Ва оё намебинанд, ки Худост, ки рӯзиро ба ҳар кас, ки хоҳад, фаровон мекунад ва онро танг мекунад (барои ҳар кас, ки хоҳад)? Дар ин барои мардуме, ки имон меоваранд, нишонаҳоест.
اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ ثُمَّ يُمِيْتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيْكُمْۗ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّفْعَلُ مِنْ ذٰلِكُمْ مِّنْ شَيْءٍۗ سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ ࣖ
allāhul-lażī khalaqakum ṡumma razaqakum ṡumma yumītukum ṡumma yuḥyīkum, hal min syurakā'ikum may yaf‘alu min żālikum min syai'(in), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).
Аллоҳ шуморо офарид, сипас ба шумо рӯзӣ дод, сипас шуморо кушт ва сипас шуморо зинда кард. Оё дар миёни шариконе, ки шумо бо Аллоҳ шарик сохтаед, касе ҳаст, ки чунин коре кунад? Ӯ пок ва бартар аз он чизест, ки онҳо бо ҳамдигар шарик месозанд.
لَقَدْ كَانَ لِسَبَاٍ فِيْ مَسْكَنِهِمْ اٰيَةٌ ۚجَنَّتٰنِ عَنْ يَّمِيْنٍ وَّشِمَالٍ ەۗ كُلُوْا مِنْ رِّزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوْا لَهٗ ۗبَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَّرَبٌّ غَفُوْرٌ
laqad kāna lisaba'in fī maskanihim āyah(tun), jannatāni ‘ay yamīniw wa syimāl(in), kulū mir rizqi rabbikum wasykurū lah(ū), baldatun ṭayyibatuw wa rabbun gafūr(un).
Дар ҳақиқат, барои мардуми Сабой дар манзилашон нишонае (аз бузургии Худо) буд, яъне ду боғ дар тарафи рост ва чап, (ба онҳо гуфта мешуд): «Аз ризқи Парвардигоратон бихӯред ва шукронаи Ӯро ба ҷо оред. (Кишвари шумо) сарзамини хуб (бароҳат) аст, дар ҳоле ки (Худои шумо) Худои бахшанда аст».
۞ قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قُلِ اللّٰهُ ۙوَاِنَّآ اَوْ اِيَّاكُمْ لَعَلٰى هُدًى اَوْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
qul may yarzuqukum minas-samāwāti wal-arḍ(i), qulillāh(u), wa innā au iyyākum la‘alā hudan au fī ḍalālim mubīn(in).
Бигӯ (Муҳаммад): «Кӣ аз осмонҳо ва замин ба шумо рӯзӣ медиҳад?» Бигӯ: «Аллоҳ», ва албатта мо ё шумо (мушрикон) дар ҳақиқат ё дар гумроҳии ошкор хоҳем буд.
قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
qul inna rabbī yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdiru wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).
Бигӯ: «Бешак, Парвардигори ман рӯзиро ба ҳар кас, ки хоҳад, васеъ мекунад ва (барои ҳар кас, ки хоҳад) танг мекунад, вале аксари мардум намедонанд».
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۙقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ اَطْعَمَهٗٓ ۖاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iżā qīla lahum anfiqū mimmā razaqakumullāh(u), qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū anuṭ‘imu mal lau yasyā'ullāhu aṭ‘amah(ū), in antum illā fī ḍalālim mubīn(in).
Ва чун ба онҳо гуфта шавад, ки аз он чӣ Худо ба шумо додааст, садақа кунед, кофирон ба мӯъминон мегӯянд: «Оё мо метавонем касонеро таъом диҳем, ки агар Худо мехост, онҳоро таъом медод? Шумо дар гумроҳии ошкор ҳастед».
اَوَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
awalam ya‘lamū annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
Ва оё намедонанд, ки Худо рӯзиро ба ҳар кас, ки хоҳад, фаровон мекунад ва (барои ҳар кас, ки хоҳад) танг мекунад? Дар ин барои мардуме, ки имон меоранд, нишонаҳоест (аз қудрати Худо).
هُوَ الَّذِيْ يُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ وَيُنَزِّلُ لَكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ رِزْقًا ۗوَمَا يَتَذَكَّرُ اِلَّا مَنْ يُّنِيْبُ
huwal-lażī yurīkum āyātihī wa yunazzilu lakum minas-samā'i rizqā(n), wa mā yatażakkaru illā may yunīb(u).
Ӯст, ки оёти Худро ба шумо нишон медиҳад ва аз осмон барои шумо рӯзӣ мефиристад ва ҷуз касоне, ки панд мегиранд, касе (ба сӯи Худо) бозгашт намекунад.
اَللّٰهُ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ قَرَارًا وَّالسَّمَاۤءَ بِنَاۤءً وَّصَوَّرَكُمْ فَاَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَرَزَقَكُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ ۗذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ ۚ فَتَبٰرَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ
allāhul-lażī ja‘ala lakumul-arḍa qarāraw was-samā'a binā'aw wa ṣawwarakum fa'aḥsana ṣuwarakum wa razaqakum minaṭ-ṭayyibāt(i), żālikumullāhu rabbukum, fatabārakallāhu rabbul-‘ālamīn(a).
Аллоҳ Таъоло заминро барои шумо макони зист ва осмонро бом гардонид ва шуморо шакл дод ва намуди зоҳириятонро оро дод ва ба шумо бахти нек ато кард. Ин аст Аллоҳ Таъоло, Парвардигори шумо, пок аст Аллоҳ Таъоло, Парвардигори ҷаҳониён.
وَجَعَلَ فِيْهَا رَوَاسِيَ مِنْ فَوْقِهَا وَبٰرَكَ فِيْهَا وَقَدَّرَ فِيْهَآ اَقْوَاتَهَا فِيْٓ اَرْبَعَةِ اَيَّامٍۗ سَوَاۤءً لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ
wa ja‘ala fīhā rawāsiya min fauqihā wa bāraka fīhā wa qaddara fīhā aqwātahā fī arba‘ati ayyām(in), sawā'al lis-sā'ilīn(a).
Ва бар сари ӯ кӯҳҳои устувор офарид. Сипас, баракат дод ва ризқеро (барои сокинони он) дар чаҳор фасл муқаррар кард, ки барои ниёзмандони он кофӣ буд.
لَهٗ مَقَالِيْدُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ
lahū maqālīdus-samāwāti wal-arḍ(i), yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū bikulli syai'in ‘alīm(un).
Ганҷҳои осмонҳо ва замин аз они Ӯст; рӯзии худро барои ҳар кӣ хоҳад, васеъ мекунад ва онро барои ҳар кӣ хоҳад, танг мекунад ва Ӯ ба ҳама чиз доност.
اَللّٰهُ لَطِيْفٌۢ بِعِبَادِهٖ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ ࣖ
allāhu laṭīfum bi‘ibādihī yarzuqu may yasyā'(u), wa huwal-qawiyyul-‘azīz(u).
Аллоҳ бар бандагонаш меҳрубон аст, ба ҳар ки хоҳад, рӯзӣ медиҳад ва Ӯ ғолибу тавоност.
۞ وَلَوْ بَسَطَ اللّٰهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهٖ لَبَغَوْا فِى الْاَرْضِ وَلٰكِنْ يُّنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَّا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرٌۢ بَصِيْرٌ
wa lau basaṭallāhur rizqa li‘ibādihī labagau fil-arḍi wa lākiy yunazzilu biqadarim mā yasyā'(u), innahū bi‘ibādihī khabīrum baṣīr(un).
Ва агар Худо ба бандагонаш рӯзӣ медод, дар рӯи замин аз ҳад мегузаштанд, вале Ӯ онро ба ҳар андозае, ки мехост, мефиристод, зеро Ӯ ба ҳоли бандагонаш огоҳ ва бино аст.
وَفِى السَّمَاۤءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوْعَدُوْنَ
wa fis-samā'i rizqukum wa mā tū‘adūn(a).
Ва дар осмон (сабабҳои) ризқи шумо ва он чи ба шумо ваъда дода шудааст, вуҷуд дорад.
اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِيْنُ
innallāha huwar-razzāqu żul-quwwatil-matīn(u).
Дар ҳақиқат, Аллоҳи мутаол аст, ки ризқдиҳанда ва тавоно аст.
وَاَنَّهٗ هُوَ اَغْنٰى وَاَقْنٰىۙ
wa annahū huwa agnā wa aqnā.
ва дар ҳақиқат Ӯст, ки сарват ва фаровонӣ мебахшад.
فَاِذَا قُضِيَتِ الصَّلٰوةُ فَانْتَشِرُوْا فِى الْاَرْضِ وَابْتَغُوْا مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ وَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَثِيْرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
fa iżā quḍiyatiṣ-ṣalātu fantasyirū fil-arḍi wabtagū min faḍlillāhi ważkurullāha kaṡīral la‘allakum tufliḥūn(a).
Вақте ки намоз анҷом ёфт, дар рӯи замин пароканда шавед ва аз фазли Худо талаб кунед ва Худоро бисёр ёд кунед, то растагор шавед.
وَاِذَا رَاَوْا تِجَارَةً اَوْ لَهْوًا ۨانْفَضُّوْٓا اِلَيْهَا وَتَرَكُوْكَ قَاۤىِٕمًاۗ قُلْ مَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ مِّنَ اللَّهْوِ وَمِنَ التِّجَارَةِۗ وَاللّٰهُ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ ࣖ
wa iżā ra'au tijāratan au lahwaninfaḍḍū ilaihā wa tarakūka qā'imā(n), qul mā ‘indallāhi khairum minal-lahwi wa minat-tijārah(ti), wallāhu khairur-rāziqīn(a).
Ва чун тиҷорат ё қимореро бубинанд, фавран ба он мераванд ва туро (Муҳаммад) истода (ваъз) мегузоранд. Бигӯ: «Он чи назди Худост, аз қимор ва тиҷорат беҳтар аст» ва Худо беҳтарин рӯзидиҳанда аст.
وَّيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَهُوَ حَسْبُهٗ ۗاِنَّ اللّٰهَ بَالِغُ اَمْرِهٖۗ قَدْ جَعَلَ اللّٰهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا
wa yarzuqhu min ḥaiṡu lā yaḥtasib(u), wa may yatawakkal ‘alallāhi fa huwa ḥasbuh(ū), innallāha bāligu amrih(ī), qad ja‘alallāhu likulli syai'in qadrā(n).
Ва ба ӯ аз ҷое, ки интизораш надошт, рӯзӣ дод. Ва ҳар кӣ ба Худо таваккал кунад, Худо ниёзҳои ӯро бароварда мекунад. Дар ҳақиқат, Худо корҳои Худро анҷом медиҳад. Дар ҳақиқат, Худо барои ҳама чиз рӯзӣ фароҳам овардааст.
هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ ذَلُوْلًا فَامْشُوْا فِيْ مَنَاكِبِهَا وَكُلُوْا مِنْ رِّزْقِهٖۗ وَاِلَيْهِ النُّشُوْرُ
huwal-lażī ja‘ala lakumul-arḍa żalūlan famsyū fī manākibihā wa kulū mir rizqih(ī), wa ilaihin-nusyūr(u).
Ӯст, ки заминро барои шумо осон гардонид, то дар он ҷо сайр кунед, пас дар тамоми гӯшаву канори он сайр кунед ва аз рӯзии Ӯ бихӯред ва танҳо ба сӯи Ӯ бозгардонида мешавед.