وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ لَا تَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَقُوْلُوْا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۗ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْكُمْ وَاَنْتُمْ مُّعْرِضُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla lā ta‘budūna illallāha wa bil-wālidaini iḥsānaw wa żil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wa qūlū lin-nāsi ḥusnaw wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), ṡumma tawallaitum illā qalīlam minkum wa antum mu‘riḍūn(a).

Ва (ёд кунед), он гоҳ ки аз Банӣ-Исроил паймон гирифтем, ки: «Ғайри Худоро ибодат накунед ва ба падару модар, хешовандон, ятимон ва мискинон некӣ кунед ва бо мардум сухани нек гӯед ва намоз бихонед ва закот диҳед», аммо шумо рӯй гардондед, ба ҷуз гурӯҳе аз шумо ва шумо мухолифаткунанда будед.

بَلٰى مَنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهٗٓ اَجْرُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۖ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ ࣖ

balā man aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinun falahū ajruhū ‘inda rabbih(i), wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

Не, ҳар кас, ки худро пурра ба Худо таслим кунад ва кори шоиста кунад, муздашро назди Парвардигораш хоҳад дошт ва аз онҳо бимнок намешавад ва онҳо ғамгин намешаванд.

۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ

laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).

Некӯкорӣ ин нест, ки рӯй гардонед ба сӯи шарқ ва ғарб, балки некӯкорӣ он аст, ки ба Худо, рӯзи қиёмат, фариштагон, китобҳо ва пайғамбарон имон оварда, дороии дӯстдоштаашонро ба хешовандон, ятимон, камбағалон, мусофирон, гадоён ва барои озод кардани бандагони худ медиҳанд, намоз мегузоранд ва закот медиҳанд, касоне, ки ҳангоми ваъда додан ба ваъдаҳои худ вафо мекунанд ва касоне, ки дар фақр, ранҷ ва ҷанг сабр мекунанд. Онҳо ростгӯён ва парҳезгоронанд.

وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ

wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).

Ва (моли худро) дар роҳи Худо харҷ кунед ва худро бо дастони худ ба ҳалокат наандозед ва некӣ кунед, ки Худо некӯкоронро дӯст медорад.

اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

Талоқ (ки ба он ишора кардан мумкин аст) ду маротиба аст. (Баъд аз ин шавҳар метавонад онро бо хушӣ нигоҳ дорад ё бо хушӣ раҳо кунад. Барои шумо ҳалол нест, ки чизеро, ки ба онҳо додаед, бозпас гиред, магар ин ки ҳарду (шавҳар ва зан) битарсанд, ки наметавонанд ҳудуди Худоро риоя кунанд. Агар шумо (васиён) битарсед, ки онҳо наметавонанд ҳудуди Худоро риоя кунанд, пас бар онҳо гуноҳе нест, ки баҳонае, ки (зан) барои бозхаридани худ пардохт кунад. Инҳо ҳудуди Худост, пас аз он таҷовуз накунед. Ҳар кӣ аз ҳудуди Худо таҷовуз кунад, ситамкоронанд.

الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ

al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).

(Яъне) онон, ки дар замони осоиш ва сахтӣ садақа медиҳанд ва хашми худро фурӯ мебаранд ва аз хатои мардум мебахшанд. Ва Худо некӯкоронро дӯст медорад.

فَاٰتٰىهُمُ اللّٰهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْاٰخِرَةِ ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ

fa ātāhumullāhu ṡawābad-dun-yā wa ḥusna ṡawābil-ākhirah(ti), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).

Пас, Худо ба онҳо дар ин дунё подош ва дар охират подоши нек дод. Ва Худо некӯкоронро дӯст медорад.

اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ

al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).

(Яъне) касоне, ки пас аз захмӣ шудан (дар ҷанги Уҳуд) аз Худо ва Паёмбар итоат карданд. Аз миёни онҳо касоне, ки некӯкорӣ кардаанд ва парҳезгорӣ кардаанд, подоши бузурге хоҳанд дошт.

وَمَنْ اَحْسَنُ دِيْنًا مِّمَّنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ وَّاتَّبَعَ مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًا ۗوَاتَّخَذَ اللّٰهُ اِبْرٰهِيْمَ خَلِيْلًا

wa man aḥsanu dīnam mimman aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinuw wattaba‘a millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wattakhażallāhu ibrāhīma khalīlā(n).

Ва чӣ касе аз дини беҳтаре аз касе дорад, ки худро ба Худо таслим кунад ва корҳои шоиста кунад ва аз дини ростини Иброҳим пайравӣ кунад? Ва Худо Иброҳимро маҳбуби худ интихоб кардааст.

وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا

wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).

Ва агар зан нигарон бошад, ки шавҳараш бадахлоқ ё бепарво хоҳад буд, пас ҳардуи онҳо метавонанд сулҳи воқеӣ барқарор кунанд ва ин сулҳ (барои онҳо) беҳтар аст, ҳарчанд мард табиатан бахил аст. Ва агар шумо (муносибати худро бо занатон) беҳтар кунед ва худро (аз нусюз ва бепарвоӣ) муҳофизат кунед, пас дар ҳақиқат Аллоҳ ба он чизе, ки мекунед, огоҳ аст.

فَاَثَابَهُمُ اللّٰهُ بِمَا قَالُوْا جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَ

fa aṡābahumullāhu bimā qālū jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).

Пас, Аллоҳ онҳоро ба хотири суханоне, ки гуфта буданд, подош дод, яъне биҳиште, ки аз зери он наҳрҳо ҷорӣ аст ва онҳо дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд. Ва ин аст подоши (некӯкорон)-и онҳо.

لَيْسَ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جُنَاحٌ فِيْمَا طَعِمُوْٓا اِذَا مَا اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاَحْسَنُوْا ۗوَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ

laisa ‘alal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ṡummattaqau wa āmanū ṡummattaqau wa aḥsanū, wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).

Барои касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, дар он чӣ мехӯранд (қаблан), гуноҳе нест, агар онҳо парҳезгор бошанд ва имон оваранд ва корҳои шоиста кунанд, пас онҳо парҳезгорӣ ва имонро идома диҳанд, пас онҳо (боз ҳам) парҳезгорӣ дошта бошанд ва корҳои шоиста кунанд. Ва Худо касонеро, ки корҳои шоиста мекунанд, дӯст медорад.

وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).

Ва пас аз он ки замин ба хубӣ офарида шудааст, дар он фасод накунед. Ӯро бо тарсу умед бихонед. Ба дурустӣ ки раҳмати Худо ба некӯкорон наздик аст.

وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ

wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).

Ва (ёд кунед), вақте ки ба онҳо (банӣ Исроил) гуфта шуд: «Дар ин сарзамин (Байтулмақдис) сукунат кунед ва аз (меваҳои) он ҳар ҷое, ки мехоҳед, бихӯред». Ва бигӯед: «Моро аз гуноҳонамон дур кунед ва бо саҷда аз дарвоза дохил шавед, то хатоҳои шуморо биёмурзем». Баъдан, Мо барои некӯкорон (аъмоли некӯкорон) подош хоҳем дод.

لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ

laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

Барои заифон, беморон ва онҳое, ки он чиро, ки барои харҷ карданашон намеёбанд, агар ба Худо ва Паёмбараш ростгӯ бошанд, гуноҳе нест (барои нарафтан ба ҷанг) ва ҳеҷ далеле барои сарзаниш кардани касоне, ки некӯкорӣ мекунанд, вуҷуд надорад. Ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст.

وَالسّٰبِقُوْنَ الْاَوَّلُوْنَ مِنَ الْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَّضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ تَحْتَهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

was-sābiqūnal-awwalūna minal-muhājirīna wal-anṣāri wal-lażīnattaba‘ūhum bi'iḥsān(in), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anhu wa a‘adda lahum jannātin tajrī taḥtahal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).

Ва аз Муҳоҷирон ва Ансор аввалин шуда (ба Ислом гаравиданд) ва аз онҳо пайравӣ карданд, Худо аз онҳо хушнуд шуд ва онҳо низ аз Худо хушнуд шуданд. Худо барои онҳо боғҳоеро омода кардааст, ки аз зери онҳо наҳрҳо ҷорӣ аст ва онҳо дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд. Ин пирӯзии бузургест.

مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

Барои мардуми Мадина ва бодиянишиноне, ки дар атрофи онҳо зиндагӣ мекунанд, сазовор нест, ки бо Паёмбари Худо (дар майдони ҷанг) ҳамроҳӣ накунанд ва барои онҳо муносиб нест, ки худро бештар аз Паёмбари Худо дӯст доранд. Ин аз он сабаб аст, ки онҳо дар роҳи Худо ташнагӣ, хастагӣ ва гуруснагӣ накашанд ва ба ҷое қадам нагузоранд, ки хашми кофиронро ба бор орад ва ба душман зараре нарасонанд, магар ин ки ин барои онҳо ҳамчун амали нек навишта шавад. Дар ҳақиқат, Худо подоши некӯкоронро зоеъ намекунад.

۞ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوا الْحُسْنٰى وَزِيَادَةٌ ۗوَلَا يَرْهَقُ وُجُوْهَهُمْ قَتَرٌ وَّلَا ذِلَّةٌ ۗاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lil-lażīna aḥsanul-ḥusnā wa ziyādah(tun), wa lā yarhaqu wujūhahum qataruw wa lā żillah(tun), ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

Барои касоне, ки некӣ мекунанд, беҳтарин мукофот (биҳишт) ва мукофоти иловагӣ (лаззати дидани Худо) аст. Ва чеҳраҳояшон бо ғубори сиёҳ пӯшида нашудааст ва шарманда ҳам нест. Онҳо аҳли биҳиштанд ва дар он ҷо ҷовидона хоҳанд монд.

وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

Ва сабр кун, зеро Аллоҳ музди некӯкоронро зоеъ намекунад.

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

Ва чун ба синни балоғат расид, ба ӯ қудрат ва дониш додем ва некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем.

قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).

Гуфтанд: «Эй Азиз, ӯ падари пиронсоле дорад, пас яке аз моро ба ҷои он бигир, ба дурустӣ ки мебинем, ки ту аз некӯкорон ҳастӣ».

قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

Гуфтанд: «Оё ту дар ҳақиқат Юсуф ҳастӣ?» (Юсуф) ҷавоб дод: «Ман Юсуф ҳастам ва ин бародари ман аст. Ба дурустӣ, ки Худо ба мо неъмати Худро ато кардааст. Ба дурустӣ, ки ҳар кӣ парҳезгор ва сабр кунад, пас, Худо подоши некӯкоронро зоеъ намекунад».

۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

innallāha ya'muru bil-‘adli wal-iḥsāni wa ītā'i żil-qurbā wa yanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkari wal-bagyi ya‘iẓukum la‘allakum tażakkarūn(a).

Худо (шумо)-ро ба адл ва некӣ ва кумак ба хешовандон фармон медиҳад ва аз корҳои зишт ва бадӣ ва душманӣ манъ мекунад ва шуморо меомӯзад, то шумо низ омӯзед.

اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّالَّذِيْنَ هُمْ مُّحْسِنُوْنَ ࣖ ۔

innallāha ma‘al-lażīnattaqau wal-lażīna hum muḥsinūn(a).

Ба дурустӣ, ки Аллоҳ бо касонест, ки парҳезгорӣ мекунанд ва некӯкоронанд.

اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا

in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).

Агар некӣ кунед, барои худатон некӣ мекунед. Ва агар бадӣ кунед, барои худатон аст. Вақте ки азоби дуюм фаро мерасад, (душманони шуморо бармехезонем), то чеҳраҳои шуморо хор кунанд ва онҳо ба масҷид (Масҷиди Ақсо) ҳамон тавре ки бори аввал ворид шуданд, медароянд ва ҳар чизеро, ки метавонанд, нобуд мекунанд.

لَنْ يَّنَالَ اللّٰهَ لُحُوْمُهَا وَلَا دِمَاۤؤُهَا وَلٰكِنْ يَّنَالُهُ التَّقْوٰى مِنْكُمْۗ كَذٰلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰىكُمْ ۗ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِيْنَ

lay yanālallāha luḥūmuhā wa lā dimā'uhā wa lākiy yanāluhut-taqwā minkum, każālika sakhkharahā lakum litukabbirullāha ‘alā mā hadākum, wa basysyiril-muḥsinīn(a).

Гӯшт ва хуни қурбонӣ ҳаргиз ба Худо намерасад, вале он чи ба Ӯ мерасад, парҳезгории шумост. Пас, онро барои шумо ром кард, то Худоро ба хотири ҳидояте, ки ба шумо додааст, ба покӣ ёд кунед. Ва ба некӯкорон башорат диҳед.

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

Ва пас аз он ки Мусо ба камол расид ва ақлашро комил кард, ба ӯ ҳикмат (пайғамбарӣ) ва дониш додем ва некӯкоронро чунин мукофот медиҳем.

وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ

wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).

Ва бо он чи Худо ба ту додааст, сарзамини охиратро биҷӯй, аммо насиби худро дар ин дунё фаромӯш макун ва некӣ кун, чунон ки Худо ба ту некӣ кардааст ва дар замин фасод макун. Ба дурустӣ, Худо касони фасодкунандаро дӯст намедорад.

وَالَّذِيْنَ جَاهَدُوْا فِيْنَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ

wal-lażīna jāhadū fīnā lanahdiyannahum subulanā, wa innallāha lama‘al-muḥsinīn(a).

Ва касоне, ки дар роҳи (барои) ризои Мо ҷиҳод мекунанд, Мо роҳҳои Худро ба онҳо нишон медиҳем ва ба дурустӣ ки Худо бо некӯкорон аст.

هُدًى وَّرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِيْنَۙ

hudaw wa raḥmatal lil-muḥsinīn(a).

барои ҳидоят ва раҳмате барои некӯкорон,

۞ وَمَنْ يُّسْلِمْ وَجْهَهٗٓ اِلَى اللّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰىۗ وَاِلَى اللّٰهِ عَاقِبَةُ الْاُمُوْرِ

wa may yuslim wajhahū ilallāhi wa huwa muḥsinun faqadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, wa ilallāhi ‘āqibatul-umūr(i).

Ва ҳар кӣ худро ба Худо таслим кунад, дар ҳоле ки некӯкор аст, пас ба ресмони мустаҳкаме чанг задааст ва поёни ҳамаи корҳо танҳо ба сӯи Худост.

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

Ба дурустӣ, Мо некӯкоронро чунин мукофот медиҳем.

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

ба дурустӣ, ки ту ин орзуро дуруст кардӣ». Ба дурустӣ, Мо некӯкоронро чунин мукофот медиҳем.

كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

każālika najzil-muḥsinīn(a).

Мо некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем.

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

Мо некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем.

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

Мо некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем.

قُلْ يٰعِبَادِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوْا رَبَّكُمْ ۗلِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ ۗوَاَرْضُ اللّٰهِ وَاسِعَةٌ ۗاِنَّمَا يُوَفَّى الصّٰبِرُوْنَ اَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ

qul yā ‘ibādil-lażīna āmanuttaqū rabbakum, lil-lażīna aḥsanū fī hāżihid-dun-yā ḥasanah(tun), wa arḍullāhi wāsi‘ah(tun), innamā yuwaffaṣ-ṣābirūna ajrahum bigairi ḥisāb(in).

Бигӯ (Муҳаммад): «Эй бандагони мӯъмини ман! Аз Парвардигоратон битарсед!» Зеро касоне, ки дар ин дунё некӣ мекунанд, некӣ хоҳанд ёфт. Ва замини Худо васеъ аст. Танҳо касоне, ки сабр мекунанд, подоши онҳо бепоён хоҳад буд.

لَهُمْ مَّا يَشَاۤءُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ ذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَۚ

lahum mā yasyā'ūna ‘inda rabbihim, żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).

Онон аз Парвардигорашон ҳар чиро, ки мехоҳанд, ба даст меоранд. Ин аст подоши некӯкорон.

وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰٓى اِمَامًا وَّرَحْمَةً ۗوَهٰذَا كِتٰبٌ مُّصَدِّقٌ لِّسَانًا عَرَبِيًّا لِّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۖوَبُشْرٰى لِلْمُحْسِنِيْنَ

wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), wa hāżā kitābum muṣaddiqul lisānan ‘arabiyyal liyunżiral-lażīna ẓalamū, wa busyrā lil-muḥsinīn(a).

Ва пеш аз (Қуръон) китоби Мӯсо роҳнамо ва раҳмат буд ва ин (Қуръон) китобест, ки онро ба забони арабӣ тасдиқ мекунад, то ба ситамкорон бим диҳад ва ба некӯкорон башорат диҳад.

اٰخِذِيْنَ مَآ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُحْسِنِيْنَۗ

Ākhiżīna mā ātāhum rabbuhum, innahum kānū qabla żālika muḥsinīn(a).

он чиро, ки Худо ба онҳо дода буд, гирифтанд. Зеро пеш аз он (дар дунё), онҳо мардуме буданд, ки некӯкор буданд;

وَلِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ لِيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اَسَاۤءُوْا بِمَا عَمِلُوْا وَيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا بِالْحُسْنٰىۚ

wa lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), liyajziyal-lażīna asā'ū bimā ‘amilū wa yajziyal-lażīna aḥsanū bil-ḥusnā.

Ва ҳар чӣ дар осмонҳо ва ҳар чӣ дар замин аст, аз они Худост. (Пас) ба бадкоронро ба сабаби аъмолашон подош медиҳад ва ба некӯкоронро бо подоши беҳтар (биҳишт) подош медиҳад.

هَلْ جَزَاۤءُ الْاِحْسَانِ اِلَّا الْاِحْسَانُۚ

hal jazā'ul-iḥsāni illal-iḥsān(u).

Барои некӣ ҷуз некӣ мукофоте нест (низ).

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

Ба дурустӣ, Мо некӯкоронро чунин мукофот медиҳем.