وَمَكَرُوْا وَمَكَرَ اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ خَيْرُ الْمٰكِرِيْنَ ࣖ
wa makarū wa makarallāh(u), wallāhu khairul-mākirīn(a).
Ва онҳо (кофирон) хиёнат карданд, пас Худо аз хиёнат интиқом гирифт ва Худо беҳтарин интиқомгирандаи хиёнат аст.
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا فِيْ كُلِّ قَرْيَةٍ اَكٰبِرَ مُجْرِمِيْهَا لِيَمْكُرُوْا فِيْهَاۗ وَمَا يَمْكُرُوْنَ اِلَّا بِاَنْفُسِهِمْ وَمَا يَشْعُرُوْنَ
wa każālika ja‘alnā fī kulli qaryatin akābira mujrimīhā liyamkurū fīhā, wa mā yamkurūna illā bi'anfusihim wa mā yasy‘urūn(a).
Ва инчунин дар ҳар деҳа ҳокимони бадкорро муқаррар кардем, то дар он ҷо фиреб диҳанд, вале онҳо ҷуз худро фиреб намедиҳанд, бе он ки огоҳ бошанд.
وَاِذَا جَاۤءَتْهُمْ اٰيَةٌ قَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ حَتّٰى نُؤْتٰى مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ رُسُلُ اللّٰهِ ۘ اَللّٰهُ اَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسٰلَتَهٗۗ سَيُصِيْبُ الَّذِيْنَ اَجْرَمُوْا صَغَارٌ عِنْدَ اللّٰهِ وَعَذَابٌ شَدِيْدٌۢ بِمَا كَانُوْا يَمْكُرُوْنَ
wa iżā jā'athum āyatun qālū lan nu'mina ḥattā nu'tā miṡla mā ūtiya rusulullāh(i), allāhu a‘lamu ḥaiṡu yaj‘alu risālatah(ū), sayuṣībul-lażīna ajramū ṣagārun ‘indallāhi wa ‘ażābun syadīdum bimā kānū yamkurūn(a).
Ва чун ояте бар онҳо нозил шавад, мегӯянд: «Мо имон намеорем, то он даме, ки ба мо низ ҳамон чизе дода шавад, ки ба паёмбарони Худо дода шудааст». Худо беҳтар медонад, ки вазифаи расули худро дар куҷо қарор медиҳад. Касоне, ки гуноҳ мекунанд, ба хотири фиребе, ки кардаанд, дар назди Худо хорӣ ва азобе сахт хоҳанд буд.
اَفَاَمِنُوْا مَكْرَ اللّٰهِۚ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ
afa aminū makrallāh(i), falā ya'manu makrallāhi illal-qaumul khāsirūn(a).
Ё онҳо аз азоби (ғайричашмдошти) Худо эмин ҳастанд? Аз азоби Худо ҷуз зиёнкорон касе эмин нест.
قَالَ فِرْعَوْنُ اٰمَنْتُمْ بِهٖ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّ هٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوْهُ فِى الْمَدِيْنَةِ لِتُخْرِجُوْا مِنْهَآ اَهْلَهَاۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ
qāla fir‘aunu āmantum bihī qabla an āżana lakum, inna hāżā lamakrum makartumūhu fil-madīnati litukhrijū minhā ahlahā, fa saufa ta‘lamūn(a).
Фиръавн гуфт: «Чаро пеш аз он ки ман ба шумо иҷозат диҳам, ба ӯ имон овардед? Дар ҳақиқат, ин найрангест, ки шумо дар ин шаҳр тарҳрезӣ кардаед, то сокинонашро берун кунед. Баъдтар хоҳед донист (оқибати амалатонро)
وَاِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِيُثْبِتُوْكَ اَوْ يَقْتُلُوْكَ اَوْ يُخْرِجُوْكَۗ وَيَمْكُرُوْنَ وَيَمْكُرُ اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ خَيْرُ الْمٰكِرِيْنَ
wa iż yamkuru bikal-lażīna kafarū liyuṡbitūka au yaqtulūka au yukhrijūk(a), wa yamkurūna wa yamkurullāh(u), wallāhu khairul-mākirīn(a).
Ва (ёд кун), вақте ки кофирон (Қурайш) қасд карданд, ки туро (Муҳаммад) дастгир ва зиндонӣ кунанд ё бикушанд ё аз он ҷо берун кунанд, найрангбозӣ кунанд ва Худо фиребро ботил кард. Худо беҳтарин интиқомгирандаи фиреб аст.
وَاِذَآ اَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِّنْۢ بَعْدِ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُمْ اِذَا لَهُمْ مَّكْرٌ فِيْٓ اٰيٰتِنَاۗ قُلِ اللّٰهُ اَسْرَعُ مَكْرًاۗ اِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُوْنَ مَا تَمْكُرُوْنَ
wa iżā ażaqnan-nāsa raḥmatam mim ba‘di ḍarrā'a massathum iżā lahum makrun fī āyātinā, qulillāhu asra‘u makrā(n), inna rusulanā yaktubūna mā tamkurūn(a).
Ва ҳар гоҳ ба мардум раҳмате ато кунем, пас аз он ки ба онҳо мусибате расид, онҳо фавран дар бораи оёти Мо фиреб медиҳанд. Бигӯ: «Худо зудтар азоб хоҳад гирифт (барои ин фиреб). Фариштагони Мо фиреби шуморо мебинанд.
وَجَاۤءُوْٓ اَبَاهُمْ عِشَاۤءً يَّبْكُوْنَۗ
wa jā'ū abāhum ‘isyā'ay yabkūn(a).
Сипас онҳо шомгоҳон гирён назди падарашон омаданд.
فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ اَرْسَلَتْ اِلَيْهِنَّ وَاَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَـاً وَّاٰتَتْ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِّنْهُنَّ سِكِّيْنًا وَّقَالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ ۚ فَلَمَّا رَاَيْنَهٗٓ اَكْبَرْنَهٗ وَقَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّۖ وَقُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا هٰذَا بَشَرًاۗ اِنْ هٰذَآ اِلَّا مَلَكٌ كَرِيْمٌ
falammā sami‘at bimakrihinna arsalat ilaihinna wa a‘tadat lahunna muttaka'aw wa ātat kulla wāḥidim minhunna sikkīnaw wa qālatikhruj ‘alaihinn(a), falammā ra'ainahū akbarnahū wa qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), wa qulna ḥāsya lillāhi mā hāżā illā basyarā(n), in hāżā illā malakun karīm(un).
Пас, вақте ки зан таҳқири онҳоро шунид, занонро даъват кард ва барои онҳо ҷой омода кард ва ҳар яке аз онҳо корде дод (барои буридани хӯрок), сипас (ба Юсуф) гуфт: «Баро (худро ба онҳо нишон деҳ). Вақте ки занон ӯро диданд, аз (зебоии) ӯ дар ҳайрат монданд ва (бехабар) дастҳои худро захмӣ карданд ва гуфтанд: «Худоё, ин одам нест. Ин фариштаи бузургвор аст».
ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَۚ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ اَجْمَعُوْٓا اَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُوْنَ
Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż ajma‘ū amrahum wa hum yamkurūn(a).
Инҳо аз хабарҳои ғайбӣ ҳастанд, ки Мо ба ту (эй Муҳаммад) ваҳй кардем, ҳарчанд ту дар паҳлӯи онҳо набудӣ, вақте ки онҳо ҳилае барои андохтани Юсуф ба чоҳ карданд.
اَفَمَنْ هُوَ قَاۤىِٕمٌ عَلٰى كُلِّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْۚ وَجَعَلُوْا لِلّٰهِ شُرَكَاۤءَ ۗ قُلْ سَمُّوْهُمْۗ اَمْ تُنَبِّـُٔوْنَهٗ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِى الْاَرْضِ اَمْ بِظَاهِرٍ مِّنَ الْقَوْلِ ۗبَلْ زُيِّنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مَكْرُهُمْ وَصُدُّوْا عَنِ السَّبِيْلِ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
afaman huwa qā'imun ‘alā kulli nafsim bimā kasabat, wa ja‘alū lillāhi syurakā'(a), qul sammūhum, am tunabbi'ūnahū bimā lā ya‘lamu fil-arḍi am biẓāhirim minal-qaul(i), bal zuyyina lil-lażīna kafarū makruhum wa ṣuddū ‘anis-sabīl(i), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
Пас, оё Худо ҳар касро аз он чизе, ки мекунад (ҳамон тавре ки дигарон), нигоҳ медорад? Онҳо шарикони Худо ҳастанд. Бигӯ: «Хусусиятҳои онҳоро номбар кунед». Ё мехоҳед ба Худо чизеро бигӯед, ки Ӯ дар рӯи замин намедонист, ё (гуфтан дар бораи он) танҳо як калима дар таваллуд аст. Дар асл, барои кофирон фиреби онҳо зебо нишон дода мешавад ва аз роҳи (рост) боздошта мешавад. Ва ҳар киро Худо гумроҳ кунад, ҳеҷ роҳнамое барои ӯ нест.
وَقَدْ مَكَرَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلِلّٰهِ الْمَكْرُ جَمِيْعًا ۗيَعْلَمُ مَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍۗ وَسَيَعْلَمُ الْكُفّٰرُ لِمَنْ عُقْبَى الدَّارِ
wa qad makaral-lażīna min qablihim fa lillāhil-makru jamī‘ā(n), ya‘lamu mā taksibu kullu nafs(in), wa saya‘lamul-kuffāru liman ‘uqbad-dār(i).
Ва ба дурустӣ, касоне, ки пеш аз онҳо буданд (кофирони Макка) фиреб медоданд, аммо ҳама фиреб дар қудрати Худо буд. Ӯ медонад, ки ҳама барои чӣ талош мекунанд ва касоне, ки ба Худо кофир мешаванд, хоҳанд донист, ки макони охират (хуб) барои кӣ аст.
وَقَدْ مَكَرُوْا مَكْرَهُمْ وَعِنْدَ اللّٰهِ مَكْرُهُمْۗ وَاِنْ كَانَ مَكْرُهُمْ لِتَزُوْلَ مِنْهُ الْجِبَالُ
wa qad makarū makrahum wa ‘indallāhi makruhum, wa in kāna makruhum litazūla minhul-jibāl(u).
Ва дар ҳақиқат, онҳо фиреб доданд, ҳарчанд Аллоҳ фиреби онҳоро медонад ва подош медиҳад. Ва дар ҳақиқат, фиреби онҳо кӯҳҳоро аз байн бурда наметавонад.
قَدْ مَكَرَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَاَتَى اللّٰهُ بُنْيَانَهُمْ مِّنَ الْقَوَاعِدِ فَخَرَّ عَلَيْهِمُ السَّقْفُ مِنْ فَوْقِهِمْ وَاَتٰىهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُوْنَ
qad makaral-lażīna min qablihim fa atallāhu bun-yānahum minal-qawā‘idi fa kharra ‘alaihimus-saqfu min fauqihim wa atāhumul-‘ażābu min ḥaiṡu lā yasy‘urūn(a).
Албатта, касоне, ки пеш аз онҳо буданд, макр карданд, пас Худо хонаҳояшонро аз пояҳояшон вайрон кард, сипас бомҳо аз боло бар онҳо афтод ва азоб аз ҷое, ки намедонистанд, ба онҳо омад.
اَفَاَمِنَ الَّذِيْنَ مَكَرُوا السَّيِّاٰتِ اَنْ يَّخْسِفَ اللّٰهُ بِهِمُ الْاَرْضَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُوْنَۙ
afa aminal-lażīna makarus-sayyi'āti ay yakhsifallāhu bihimul-arḍa au ya'tiyahumul-‘ażābu min ḥaiṡu lā yasy‘urūn(a).
Пас, оё касоне, ки фиреби бад мекунанд, аз он ки Аллоҳ бо онҳо дар замин фурӯ меравад, ё аз он ки азобе аз самте, ки намедонанд, ба онҳо биёяд, эмин ҳастанд?
ثُمَّ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى وَاَخَاهُ هٰرُوْنَ ەۙ بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ
Ṡumma arsalnā mūsā wa akhāhu hārūn(a), bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).
Сипас Мӯсо ва бародараш Ҳорунро бо оёти Худ ва далелҳои равшан фиристодем.
وَمَكَرُوْا مَكْرًا وَّمَكَرْنَا مَكْرًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
wa makarū makraw wa makarnā makraw wa hum lā yasy‘urūn(a).
Ва онҳо найрангбозӣ карданд ва Мо низ найрангбозӣ кардем, дар ҳоле ки онҳо намедонистанд.
فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ اَنَّا دَمَّرْنٰهُمْ وَقَوْمَهُمْ اَجْمَعِيْنَ
fanẓur kaifa kāna ‘āqibatu makrihim annā dammarnāhum wa qaumahum ajma‘īn(a).
Пас, бингар, ки оқибати найранги онҳо чӣ шуд, ки Мо онҳо ва қавмашонро ҳамаро нобуд кардем.
وَقَالَ الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا بَلْ مَكْرُ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ اِذْ تَأْمُرُوْنَنَآ اَنْ نَّكْفُرَ بِاللّٰهِ وَنَجْعَلَ لَهٗٓ اَنْدَادًا ۗوَاَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَۗ وَجَعَلْنَا الْاَغْلٰلَ فِيْٓ اَعْنَاقِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ هَلْ يُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
wa qālal-lażīnastuḍ‘ifū lil-lażīnastakbarū bal makrul-laili wan-nahāri iż ta'murūnanā an nakfura billāhi wa naj‘ala lahū andādā(n), wa asarrun-nadāmata lammā ra'awul-‘ażāb(a), wa ja‘alnal-aglāla fī a‘nāqil-lażīna kafarū, hal yujzauna illā mā kānū ya‘malūn(a).
Ва касоне, ки заъиф ҳисобида мешаванд, ба мутакаббирон мегӯянд: «Не! Дар асл, ин фиреби шумо дар шабу рӯз аст, ки моро ба куфри Худо ва шарики Ӯ шудан даъват мекунед». Вақте ки азобро диданд, пушаймон шуданд. Ва Мо гардани кофиронро занҷирбанд кардем. Онҳо ҷуз ба андозаи он чи кардаанд, мукофот намегиранд.
مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْعِزَّةَ فَلِلّٰهِ الْعِزَّةُ جَمِيْعًاۗ اِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهٗ ۗوَالَّذِيْنَ يَمْكُرُوْنَ السَّيِّاٰتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۗوَمَكْرُ اُولٰۤىِٕكَ هُوَ يَبُوْرُ
man kāna yurīdul-‘izzata falillāhil-‘izzatu jamī‘ā(n), ilaihi yaṣ‘adul-kalimuṭ-ṭayyibu wal-‘amaluṣ-ṣāliḥu yarfa‘uh(ū), wal-lażīna yamkurūnas-sayyi'āti lahum ‘ażābun syadīd(un), wa makru ulā'ika huwa yabūr(u).
Ҳар кӣ ҷалолро мехоҳад, пас (бидонед) тамоми ҷалол аз они Худост. Суханони нек аз они Ӯст ва амалҳои некро боло мебарад. Аммо касоне, ки нақшаҳои бад мекунанд, азоби сахте хоҳанд дошт ва нақшаҳои бади онҳо нобуд хоҳанд шуд.
ۨاسْتِكْبَارًا فِى الْاَرْضِ وَمَكْرَ السَّيِّئِۗ وَلَا يَحِيْقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ اِلَّا بِاَهْلِهٖ ۗفَهَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّا سُنَّتَ الْاَوَّلِيْنَۚ فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللّٰهِ تَبْدِيْلًا ەۚ وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللّٰهِ تَحْوِيْلًا
istikbāran fil-arḍi wa makras-sayyi'(i), wa lā yaḥīqul-makrus-sayyi'u illā bi'ahlih(ī), fahal yanẓurūna illā sunnatal-awwalīn(a), falan tajida lisunnatillāhi tabdīlā(n), wa lan tajida lisunnatillāhi taḥwīlā(n).
Аз сабаби такаббури онҳо дар замин ва найрангҳои бадашон. Нақшаҳои бад танҳо ба касоне мерасад, ки онро найрангбозӣ мекунанд. Онҳо танҳо мунтазири ҳукми касоне ҳастанд, ки пеш аз онҳо буданд. Пас, дар Худо ҳеҷ тағйироте нахоҳӣ ёфт ва аз ҳукми Худо ҳеҷ инҳирофе нахоҳӣ ёфт.
وَمَكَرُوْا مَكْرًا كُبَّارًاۚ
wa makarū makran kubbārā(n).
ва онҳо фиреби бузурге карданд».
اِنَّهُمْ يَكِيْدُوْنَ كَيْدًاۙ
innahum yakīdūna kaidā(n).
Ба дурустӣ, онҳо (кофирон) найрангҳои бад мекашанд.