اَلشَّيْطٰنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاۤءِ ۚ وَاللّٰهُ يَعِدُكُمْ مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ ۖ
asy-syaiṭānu ya‘idukumul-faqra wa ya'murukum bil-faḥsyā'(i), wallāhu ya‘idukum magfiratam minhu wa faḍlā(n), wallāhu wāsi'un ‘alīm(un).
Den Satan versprécht dir (erschreckt) Aarmut a seet dir, datt Dir Béises (giereg) maache sollt, während Allah dir Verzeiung a Seng Gnod versprécht. An Allah ass Allëmfaassend, Allwëssend.
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
An déi, déi knirreg sinn mat deem, wat Allah hinnen aus senger Gnod ginn huet, sollten ni mengen, datt (Gieregkeet) gutt fir si ass, och wann (Gieregkeet) schlecht fir si ass. Wat (Schätz) si denken, gëtt um Dag vun der Operstéiung (um Hals) gehängt. Allah gehéiert d'Ierfschaft (wat ass) am Himmel an op der Äerd. Allah ass virsiichteg mat deem, wat Dir maacht.
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَيَكْتُمُوْنَ مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۗ وَاَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا مُّهِيْنًاۚ
al-lażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhli wa yaktumūna mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa a‘tadnā lil-kāfirīna ‘ażābam muhīnā(n).
(Nämlech) déi, déi knéiereg sinn, an aneren d'Knéieregkeet opfuerderen, an d'Gutt verstoppen, déi Allah hinne ginn huet. Mir hunn fir déi Ongleeweg eng erniedregend Qual virbereet.
اَلْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ بَعْضُهُمْ مِّنْۢ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوْفِ وَيَقْبِضُوْنَ اَيْدِيَهُمْۗ نَسُوا اللّٰهَ فَنَسِيَهُمْ ۗ اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ
al-munāfiqūna wal-munāfiqātu ba‘ḍuhum mim ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-munkari wa yanhauna ‘anil-ma‘rūfi wa yaqbiḍūna aidiyahum, nasullāha fa nasiyahum, innal-munāfiqīna humul-fāsiqūn(a).
Heuchler, Männer a Fraen, si sinn (d'selwecht) mateneen, si befielen (maachen) dat Ongerecht a verhënneren (handelen) dat Gutt a si halen sech (giereg) an d'Hänn. Si hunn Allah vergiess, dofir huet Allah si (och) vergiess. Tatsächlech sinn d'Heuchler déi Béis.
فَلَمَّآ اٰتٰىهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ بَخِلُوْا بِهٖ وَتَوَلَّوْا وَّهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
falammā ātāhum min faḍlihī bakhilū bihī wa tawallau wa hum mu‘riḍūn(a).
Wéi Allah hinnen vu senger Gaumen ginn huet, si si knorrig ginn a sech ewechgedréit, a ware ëmmer géint (der Wourecht).
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا
wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).
An maach deng Hänn net un den Hals gefesselt a streck se net ze vill aus (ganz generéis), soss gitt Dir schändlech a bedauernd.
قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ
qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).
Sot (Mohammed): "Wann Dir d'Kontroll iwwer d'Schatzkammer vun der Gnod vu mengem Här gehat hätt, hätt Dir se (d'Schatzkammer) behalen, aus Angscht se auszeginn." An d'Mënsche si ganz knéckeg.
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
An (inklusiv d'Dénger vum Barmhäerzegsten Gott) déi, déi, wa se (Räichtum) ausginn, net exzessiv sinn, nach (och) knäppeg sinn, déi allebéid vernünfteg sinn,
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۙقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ اَطْعَمَهٗٓ ۖاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iżā qīla lahum anfiqū mimmā razaqakumullāh(u), qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū anuṭ‘imu mal lau yasyā'ullāhu aṭ‘amah(ū), in antum illā fī ḍalālim mubīn(in).
A wann zu hinne gesot gëtt: "Gitt eppes vun der Versuergung aus, déi Allah iech ginn huet", soen déi, déi net gleeweg, zu de Gleewegen: "Ass et ubruecht, datt mir déi ernähren, déi, wann Allah et wollt, si ernähren géif? Dir sidd wierklech am klore Feeler."
اِنْ يَّسْـَٔلْكُمُوْهَا فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوْا وَيُخْرِجْ اَضْغَانَكُمْ
iy yas'alkumūhā fa yuḥfikum tabkhalū wa yukhrij aḍgānakum.
Wann Hie vun dir ëm Räichtum freet an dech dann ënner Drock setzt (alles ze ginn), wäerts du knorrig sinn an Hie géif däin Näid weisen.
هٰٓاَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِۚ فَمِنْكُمْ مَّنْ يَّبْخَلُ ۚوَمَنْ يَّبْخَلْ فَاِنَّمَا يَبْخَلُ عَنْ نَّفْسِهٖ ۗوَاللّٰهُ الْغَنِيُّ وَاَنْتُمُ الْفُقَرَاۤءُ ۗوَاِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۙ ثُمَّ لَا يَكُوْنُوْٓا اَمْثَالَكُمْ ࣖ
hā antum hā'ulā'i tud‘auna litunfiqū fī sabīlillāh(i), fa minkum may yabkhal(u), wa may yabkhal fa innamā yabkhalu ‘an nafsih(ī), wallāhul-ganiyyu wa antumul-fuqarā'(u), wa in tatawallau yastabdil qauman gairakum, ṡumma lā yakūnū amṡālakum.
Denkt drun, Dir sidd déi, déi invitéiert sinn, (Äre Räichtum) um Wee vun Allah auszeginn. Dann gëtt et déi ënner Iech, déi knorrig sinn, a wien knorrig ass, ass wierklech knorrig géintiwwer sech selwer. An Allah ass dee Räichsten an Dir sidd deen, deen (Seng Gnod) brauch. A wann Dir Iech (vum richtege Wee) ofwendt, wäert Hien (iech) duerch en anert Vollek ersetzen, an si wäerten net (ongehorsam) sinn wéi Dir (dës).
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
an hie gëtt e bëssen (vun deem wat versprach gouf) an de Rescht zréckhält.
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ ۗوَمَنْ يَّتَوَلَّ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ
allażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhl(i), wa may yatawalla fa'innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).
nämlech Leit, déi knéiereg sinn an anere Leit uweisen, knéiereg ze sinn. Wien sech (vun den Geboter vun Allah) ewechdréit, dann ass Allah sécherlech de Räichsten, de Luefstwäertsten.
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
An d'Leit (Ansar), déi d'Stad Medina besat haten a virun (der Arrivée vun) hinnen (Muhajirin) gegleeft hunn, si hunn déi gär, déi op hir Plaz ausgewandert sinn. An si hunn hir Häerzer keng Begierden no deem geluecht, wat hinne (Muhajirin) ginn ass; a si stellen (Muhajirin) virun sech selwer, och wann si och a Nout sinn. A wien sech virun Gieregkeet verhënnert, dee sinn déi glécklech Leit.
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Also fäert Allah no Ärer Fäegkeet a lauschtert a gehorcht; a investéiert gutt Räichtum fir Iech selwer. A wien sech virun Gieregkeet verhënnert, dee sinn déi Glécklech.
اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ
allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).
„Un dësem Dag, loosst keen aarme Mënsch an Äre Gaart eran.
وَّاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوْعًاۙ
wa iżā massahul-khairu manū‘ā(n).
a wann hie gutt (Räichtum) kritt, gëtt hie knorreg,
كَلَّا بَلْ لَّا تُكْرِمُوْنَ الْيَتِيْمَۙ
kallā bal lā tukrimūnal-yatīm(a).
Ni! Dir éiert net emol Weesen,
وَلَا تَحٰۤضُّوْنَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۙ
wa lā taḥāḍḍūna ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
an Dir encouragéiert Iech net een aneren, déi Aarm ze ernähren,
وَاَمَّا مَنْۢ بَخِلَ وَاسْتَغْنٰىۙ
wa ammā man bakhila wastagnā.
a wat dee Mënsch ugeet, deen knorrig ass a mengt, datt hie genuch huet (d'Hëllef vu Gott net brauch),
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ
wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
an encouragéiert net d'Ernierung vun den Aarme.
وَيَمْنَعُوْنَ الْمَاعُوْنَ ࣖ
wa yamna‘ūnal-mā‘ūn(a).
an zéckt (fir Hëllef ze bidden).