اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَحَلِيْمٌ اَوَّاهٌ مُّنِيْبٌ
inna ibrāhīma laḥalīmun awwāhum munīb(un).
इब्राहिम सचमुच मेहरबान, कोमल ते (अल्लाह दे कोल) वापस आना पसंद करदा हा।
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
उने (शुआइब) आख्या, "हे मेरे लोक! मिगी समझाओ जे मेरे कोल मेरे रब कोला साफ सबूत न ते मिगी उंदे कोला सौभाग्य दित्ता गेदा ऐ (के मेरे लेई उंदे हुक्में दा उल्लंघन करना उचित ऐ)? मेरा इरादा नेईं ऐ जे मैं तुसें गी उस गल्लै च उल्लंघन करने दा इरादा नेईं रखना जिस थमां मैं तुसें गी मना करी दित्ता ऐ। मैं सिर्फ सुधार (आनने दा) इरादा रखना ऐ, जदूं तकर मैं अजें बी समर्थ ऐं। ते जेह्ड़ा मार्गदर्शन मैं पालन करना, ओह् सिर्फ अल्लाह कोला ऐ। उंदे आस्तै मैं अपना भरोसा रखदा हां ते उदे उप्पर (भी) वापस आ जांदा हां।
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ يُضِلُّ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ اَنَابَۖ
wa yaqūlul-lażīna kafarū lau lā unzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), qul innallāha yuḍillu may yasyā'u wa yahdī ilaihi man anāb(a).
ते काफिर आखदे ने, "उस (मुहम्मद) गी उंदे रब कोला कोई निशान (चमत्कार) क्यों नेईं भेजेआ गेआ?" कहो (मुहम्मद) "वास्तव च अल्लाह जिसगी चाहंदा ऐ उसी गुमराह करदा ऐ ते उंदे कोल पछतावा करने आलें गी मार्गदर्शन करदा ऐ।"
ثُمَّ جَعَلْنٰهُ نُطْفَةً فِيْ قَرَارٍ مَّكِيْنٍ ۖ
Ṡumma ja‘alnāhu nuṭfatan fī qarārim makīn(in).
फिर असी वीर्य (जो संग्रहीत) इक पक्की जगह (गर्भ) च बनाया।
۞ مُنِيْبِيْنَ اِلَيْهِ وَاتَّقُوْهُ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَلَا تَكُوْنُوْا مِنَ الْمُشْرِكِيْنَۙ
munībīna ilaihi wattaqūhu wa aqīmuṣ-ṣalāta wa lā takūnū minal-musyrikīn(a).
उंदे कोल पश्चाताप करने ते उंदे कोला डरने ते नमाज करने आस्तै वापस औने कन्नै ते अल्लाह दे साथी करने आह्लें च नेईं होने कन्नै,
وَاِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُّنِيْبِيْنَ اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَآ اَذَاقَهُمْ مِّنْهُ رَحْمَةً اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُوْنَۙ
wa iżā massan-nāsa ḍurrun da‘au rabbahum munībīna ilaihi ṡumma iżā ażāqahum minhu raḥmatan iżā farīqum minhum birabbihim yusyrikūn(a).
ते जदों लोग किसे खतरे नाल टकरांदे हन तां ओ अपने रब नूं पुकारदे हन कि ओ उहदे कोल वापस आण (तबबा) करन, फिर जदों ओह उहनां नूं थोड़ी-बहुत किरपा करदा है तां अचानक उहनां विचों कुझ अल्लाह नाल साथी कर लैंदे हन।
وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
ते जेकर ओह दवैं तुसेंगी मेरे कन्ने साथी गी उस चीज़ कन्ने जोड़ने लेई मजबूर करदे न, जिसदे बारे च तुसेंगी कोई जानकारी नेईं ऐ, तां उंदी आज्ञा नेईं मनना, ते दुनिया च उनेंगी खरी चाल्ली जोड़ना, ते मेरे कोल वापस औने आह्लें दे रस्ते पर चलना। फिर मेरे कोल तेरी वापसी ऐ, फिर मैं तुसें गी दस्सना जे तुसें के कीता ऐ।
اَفَلَمْ يَرَوْا اِلٰى مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ اِنْ نَّشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْاَرْضَ اَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفًا مِّنَ السَّمَاۤءِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيْبٍ ࣖ
afalam yarau ilā mā baina aidīhim wa mā khalfahum minas-samā'i wal-arḍ(i), in nasya' nakhsif bihimul-arḍa au nusqiṭ ‘alaihim kisafam minas-samā'(i), inna fī żālika la'āyatal likulli ‘abdim munīb(in).
तां केह़ ओह़ उंदे अग् गे ते पिच्छें दे आकाश ते धरती उप् पर ध़् यान नेई करदे? जेकर अस चांदे तां अस इन्हें गी धरती उप्पर दफनाई दिंदे जां अस उंदे उप्पर आसमान दे टुकड़े उतारदे। सचमुच, इस विच सचमुच हर बंदे वास्ते जो (उस दे कोल) वापस आ जांदा है, उस वास्ते (अल्लाह दी ताकत दा) इक निशानी है।
قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩
qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).
उ'नें (दाऊद) आखेआ, "सचमुच, उ'नें तुंदी बकरी गी अपनी बकरी गी (जोड़ने) मंगने कन्नै तुंदे कन्नै गलत कीता ऐ। सचमुच, मते सारे लोक जेह्ड़े साझीदार न, उंदे च मते सारे लोक दुए कन्नै गलत करदे न, सिवाय उनें लोकें दे जेह्ड़े विश्वास करदे न ते भलाई करदे न; ते उंदे चा किश गै ऐसा करदे न। ते दाऊद गी शक हा के अस उसी परखदे आं; इस करिए उने अपने रब कोला माफी मंगी फिर डिग्गी गेई ते पश्चाताप कीता।
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
ते सचमुच, अस सुलेमान गी परखया ते उसी अपने सिंहासन उप्पर शरीर दे रूप च (बीमारी कन्नै कमजोर) सुटाया, फिरी ओह् पछतावा करी लेआ।
۞ وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهٗ مُنِيْبًا اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَا خَوَّلَهٗ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُوْٓا اِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلّٰهِ اَنْدَادًا لِّيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيْلًا ۖاِنَّكَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِ
wa iżā massal-insāna ḍurrun da‘ā rabbahū munīban ilaihi ṡumma iżā khawwalahū ni‘matan minhu nasiya mā kāna yad‘ū ilaihi min qablu wa ja‘ala lilllāhi andādal liyuḍilla ‘an sabīlih(ī), qul tamatta‘ bikufrika qalīlā(n), innaka min aṣḥābin-nār(i).
ते जदूं मनुक्ख गी आपदा औंदी ऐ तां ओह् अपने रब कोला उंदी (आज्ञा मनने) करियै उसी (मदाद) मंगदा ऐ; पर जदूं ओह् उसी बरकत दिंदा ऐ तां ओह् (उस आपदा) गी भुल्ली जंदा ऐ जिसदे आस्तै ओह् पैह्लें अल्लाह कोला दुआ करदा हा, ते अल्लाह आस्तै सहयोगी बनांदा ऐ तां जे ओह् (लोकें गी) अपने रस्ते थमां भटकन। कहो, "थोड़ी दे य के लरए अऩनी अविश्वास के साथ मश कयें
وَالَّذِيْنَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوْتَ اَنْ يَّعْبُدُوْهَا وَاَنَابُوْٓا اِلَى اللّٰهِ لَهُمُ الْبُشْرٰىۚ فَبَشِّرْ عِبَادِۙ
wal-lażīnajtanabuṭ-ṭāgūta ay ya‘budūhā wa anābū ilallāhi lahumul-busyrā, fabasysyir ‘ibād(i).
ते जेड़े तगुत तों दूर रेंदे हन (अर्थात) इसदी इबादत नहीं करदे ते अल्लाह दे कोल वापस आंदे हन, ओ खुशखबरी दे हकदार हन; इस करिए मेरे दासें गी सुसमाचार पजाओ।
وَاَنِيْبُوْٓا اِلٰى رَبِّكُمْ وَاَسْلِمُوْا لَهٗ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ
wa anībū ilā rabbikum wa aslimū lahū min qabli ay ya'tiyakumul-‘ażābu ṡumma lā tunṣarūn(a).
ते अपने रब दे कोल वापस आ जाओ, ते सजा तुहाडे कोल आण तों पहलां उस नूं समर्पण कर देओ, तां तुहाडी कोई मदद नहीं होवेगी।
وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيْهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبِّيْ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُۖ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
wa makhtalaftum fīhi min syai'in faḥukmuhū ilallāh(i), żālikumullāhu rabbī ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
औय जो बी आऩ उववे ककवी फात ऩय वलवाद कयते शैं, लश फैसला अल्लाह (अल्लाह ऩय) शै । (जिस दे ऐसे गुण हन) अल्लाह मेरा रब है। उदे उप्पर गै मैं अपना भरोसा रखना ते उंदे उप्पर गै लौटना।
۞ شَرَعَ لَكُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا وَصّٰى بِهٖ نُوْحًا وَّالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهٖٓ اِبْرٰهِيْمَ وَمُوْسٰى وَعِيْسٰٓى اَنْ اَقِيْمُوا الدِّيْنَ وَلَا تَتَفَرَّقُوْا فِيْهِۗ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِيْنَ مَا تَدْعُوْهُمْ اِلَيْهِۗ اَللّٰهُ يَجْتَبِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يُّنِيْبُۗ
syara‘a lakum minad-dīni mā waṣṣā bihī nūḥaw wal-lażī auḥainā ilaika wa mā waṣṣā bihī ibrāhīma wa mūsā wa ‘īsā an aqīmud-dīna wa lā tatafarraqū fīh(i), kabura ‘alal-musyrikīna mā tad‘ūhum ilaih(i), allāhu yajtabī ilaihi may yasyā'u wa yahdī ilaihi may yunīb(u).
उन्हां ने नूह कूं ते जो अस्सां तुवाकुं (मुहम्मद) कूं प्रगट कित्ता हे ते जो अस्सां इब्राहीम, मूसा ते यीशु कूं डीत्ता हे, यानी कि अपणेह धर्म (ईमान ते धर्मपरायणता) कूं कायम रखो ते ओदे एच बंटवारा न होओ। मुशरिकें गी तुस जिस धर्म गी आखदे ओ, उसी (पालना) बड़ा मुश्कल ऐ। अल्लाह जिन्हें गी ओह् चाह्न्दे न उनेंगी इकेश्वरवाद दे धर्म च चुनदा ऐ ते (उसदे कोल) वापस औने आह्लें आस्तै अपने (धर्म) गी मार्गदर्शन दिंदा ऐ।
تَبْصِرَةً وَّذِكْرٰى لِكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيْبٍ
tabṣirataw wa żikrā likulli ‘abdim munīb(in).
हर बंदे आस्ते जेड़ा वापस औंदा ऐ (अल्लाह दे अधीन होंदा ऐ) लेई इक सबक ते चेतावनी बनना।
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ وَجَاۤءَ بِقَلْبٍ مُّنِيْبٍۙ
man khasyiyar-raḥmāna bil-gaibi wa jā'a biqalbim munīb(in).
(यानी) ओह जो अल्लाह, दयालु अल्लाह तों डरदा है, भले ही ओह (उस दे कोल) अदृश्य होवे ते पछतावे वाले दिल नाल आ जांदा है।
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗۚ اِذْ قَالُوْا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰۤؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاۤءُ اَبَدًا حَتّٰى تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ وَحْدَهٗٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
qad kānat lakum uswatun ḥasanatun fī ibrāhīma wal-lażīna ma‘ah(ū), iż qālū liqaumihim innā bura'ā'u minkum wa mimmā ta‘budūna min dūnillāh(i), kafarnā bikum wa badā bainanā wa bainakumul-‘adāwatu wal-bagḍā'u abadan ḥattā tu'minū billāhi waḥdahū illā qaula ibrāhīma li'abīhi la'astagfiranna laka wa mā amliku laka minallāhi min syai'(in), rabbanā ‘alaika tawakkalnā wa ilaika anabnā wa ilaikal-maṣīr(u).
सचमुच, इब्राहीम ते उंदे कन्ने होने आले लोकें च तुंदे आस्तै इक अच्छा रोल मॉडल हा, जिसलै उने उंदे लोकें गी आखेआ हा, "वास्तव च अस तुंदे कोला ते जिस चीज दी तुस अल्लाह दे अलावा इबादत करदे ओ, उस थमां बक्ख होई गेदे आं, अस तुंदी (कफ्री) गी नकारने आं ते साढ़े ते तुंदे बश्कार हमेशा लेई दुश्मनी ते नफरत ऐ, जदूं तकर तुस अकेले अल्लाह उप्पर विश्वास नेईं करो," सिवाय इब्राहिम दे अपने पिता गी दित्ते गेदे शब्दें दे, "वास्तव च, मैं तुंदे आस्तै माफी मंगना ऐ, पर मैं।" तुहाडे खिलाफ अल्लाह दे (अत्याचार) दा विरोध करन विच बिल्कुल असमर्थ हां।" (इब्राहिम ने आख्या) "साढ़े रब, असी तेरे ते ही भरोसा करदे हां ते सिर्फ तेरे ते ही पछतावा करदे हां ते अकेले तेरे कोल वापस आंदे हां,