وَاسْتَعِيْنُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلٰوةِ ۗ وَاِنَّهَا لَكَبِيْرَةٌ اِلَّا عَلَى الْخٰشِعِيْنَۙ
wasta‘īnū biṣ-ṣabri waṣ-ṣalāh(ti), wa innahā lakabīratun illā ‘alal-khāsyi‘īn(a).
Ва аз сабр ва намоз (аз Аллоҳ) ёрӣ ҷӯед. Ва (намоз) душвор аст, магар барои парҳезгорон.
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).
Ва ҳамчунин, Мо шуморо (мусалмононро) «мардуми миёна» қарор додем, то шоҳиди аъмоли инсонҳо бошед ва то Паёмбар (Муҳаммад) шоҳиди аъмоли шумо бошад. Мо онро қиблае қарор надодем, ки шумо (қаблан) ба он рӯ овардед, балки барои он ки бидонем, ки кӣ аз Паёмбар пайравӣ мекунад ва кӣ бармегардад. Дар ҳақиқат, (тағйир додани қибла) хеле душвор аст, магар барои касоне, ки Худо ҳидоят кардааст. Ва Худо имони шуморо аз байн намебарад. Дар ҳақиқат, Худо бар мардум бахшанда ва меҳрубон аст.
فَاِذَا انْسَلَخَ الْاَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِيْنَ حَيْثُ وَجَدْتُّمُوْهُمْ وَخُذُوْهُمْ وَاحْصُرُوْهُمْ وَاقْعُدُوْا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍۚ فَاِنْ تَابُوْا وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ فَخَلُّوْا سَبِيْلَهُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
fa iżansalakhal-asyhurul-ḥurumu faqtulul-musyrikīna ḥaiṡu wajattumūhum wa khużūhum waḥṣurūhum waq‘udū lahum kulla marṣad(in), fa in tābū wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātawuz-zakāta fa khallū sabīlahum, innallāha gafūrur raḥīm(un).
Вақте моҳҳои ҳаром ба поён мерасанд, ҳар ҷо, ки мушриконро ёфтед, бо онҳо биҷангед ва онҳоро дастгир кунед ва иҳота кунед ва аз онҳо чашм пӯшед. Агар тавба кунанд ва намоз бихонанд ва закот диҳанд, ба онҳо озодӣ диҳед. Албатта, Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
فَاِنْ تَابُوْا وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ فَاِخْوَانُكُمْ فِى الدِّيْنِ ۗوَنُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ
fa in tābū wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātawuz-zakāta fa ikhwānukum fid-dīn(i), wa nufaṣṣīlul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).
Ва агар тавба кунанд ва намоз бигузоранд ва закот диҳанд, пас онҳо бародарони динии шумо ҳастанд. Мо оётро барои мардуме, ки медонанд, равшан баён мекунем.
فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَۙ
fa sabbiḥ biḥamdi rabbika wa kum minas-sājidīn(a).
Пас, бо ситоиши Парвардигорат тасбеҳ гӯй ва аз саҷдакунандагон бош.
وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ
wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).
Ва маро ҳар ҷо, ки бошам, баракат додааст ва то даме ки зиндаам, ба ман намоз ва закотро амр кардааст.
۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ
fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).
Пас, баъд аз онҳо ҷонишиноне хоҳанд омад, ки намозро тарк мекунанд ва аз паи хоҳишҳои худ мераванд, пас гумроҳ мешаванд.
اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ
innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.
Ба дурустӣ ки Ман Аллоҳ ҳастам, ҳеҷ худое ҷуз Ман нест, пас Маро ибодат кун ва барои ёд кардани Ма намоз бигузор.
وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ
wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).
Ва онҳоро пешвоёне қарор додем, ки моро бо фармонҳои Худ роҳнамоӣ мекунанд ва ба онҳо ваҳй кардем, ки некӣ кунанд, намоз бигузоранд ва закот диҳанд ва танҳо Мо онҳоро ибодат кунем.
اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْوٰرِثُوْنَ ۙ
ulā'ika humul-wāriṡūn(a).
Онҳо касоне ҳастанд, ки мерос хоҳанд гирифт
الَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْفِرْدَوْسَۗ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
allażīna yariṡūnal-firdaus(a), hum fīhā khālidūn(a).
(яъне) онҳое, ки биҳиштро мерос мегиранд ва дар он ҷо ҷовидон мемонанд.
رِجَالٌ لَّا تُلْهِيْهِمْ تِجَارَةٌ وَّلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ وَاِقَامِ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءِ الزَّكٰوةِ ۙيَخَافُوْنَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيْهِ الْقُلُوْبُ وَالْاَبْصَارُ ۙ
rijālul lā tulhīhim tijāratuw wa lā bai‘un ‘an żikrillāhi wa iqāmiṣ-ṣalāti wa ītā'iz-zakāh(ti), yakhāfūna yauman tataqallabu fīhil-qulūbu wal-abṣār(u).
касоне, ки аз зикри Аллоҳ, барпо доштани намоз ва додани закот, аз тиҷорат ва хариду фурӯш маҳрум намешаванд. Онҳо аз рӯзе метарсанд, ки дилҳо ва чашмонашон ба ларза меояд (Рӯзи қиёмат).
لِيَجْزِيَهُمُ اللّٰهُ اَحْسَنَ مَا عَمِلُوْا وَيَزِيْدَهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖۗ وَاللّٰهُ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
liyajziyahumullāhu aḥsana mā ‘amilū wa yazīduhum min faḍlih(ī), wallāhu yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).
(ин корро карданд), то Худо онҳоро бо мукофоти беҳтар аз он чи анҷом додаанд, ва то неъмати Худро бар онҳо афзун кунад ва Худо ба ҳар кас, ки хоҳад, беандоза рӯзӣ медиҳад.
وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ur-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).
Ва намоз бигузоред, закот диҳед ва аз Паёмбар (Муҳаммад) итоат кунед, то бар шумо раҳмат карда шавад.
الَّذِيْ يَرٰىكَ حِيْنَ تَقُوْمُ
allażī yarāka ḥīna taqūm(u).
Он ки туро мебинад, вақте ки (барои намоз) бармехезӣ,
وَتَقَلُّبَكَ فِى السّٰجِدِيْنَ
wa taqallubaka fis-sājidīn(a).
ва (нигаред) тағйирот дар ҳаракатҳои бадани шумо дар байни саҷдакунандагон.
الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَۗ
allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).
(яъне) касоне, ки намоз мегузоранд, закот медиҳанд ва ба охират имон меоранд.
وَالَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِرَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۖ وَاَمْرُهُمْ شُوْرٰى بَيْنَهُمْۖ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۚ
wal-lażīnastajābū lirabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa amruhum syūrā bainahum, wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
ва (барои) касоне, ки даъвати Худоро қабул мекунанд ва намоз мегузоранд, дар ҳоле ки корҳояшон бо машварати байни онҳо ҳал мешавад ва қисмате аз ризқеро, ки ба онҳо додаем, харҷ мекунанд.
الَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ دَاۤىِٕمُوْنَۖ
allażīna hum ‘alā ṣalātihim dā'imūn(a).
касоне, ки дар адои намозҳои худ содиқ мемонанд,
وَالَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُوْنَۖ
wal-lażīna hum ‘alā ṣalātihim yuḥāfiẓūn(a).
ва онҳое, ки намозҳои худро барпо медоранд.
اُولٰۤىِٕكَ فِيْ جَنّٰتٍ مُّكْرَمُوْنَ ۗ ࣖ
ulā'ika fī jannātim mukramūn(a).
Онҳо дар осмон ҷалол меёбанд.
قَالُوْا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّيْنَۙ
qālū lam naku minal-muṣallīn(a).
Онҳо ҷавоб доданд: «Мо қаблан аз ҷумлаи намозгузорон набудем,
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ
falā ṣaddaqa wa lā ṣallā.
Зеро ӯ (қаблан) намехост (Қуръон ва Паёмбарро) тасдиқ кунад ва намехост намоз хонад,
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ ارْكَعُوْا لَا يَرْكَعُوْنَ
wa iżā qīla lahumurka‘ū lā yarka‘ūn(a).
Ва чун ба онҳо гуфта шавад: «Брук», саҷда намекунанд.
وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهٖ فَصَلّٰىۗ
wa żakarasma rabbihī fa ṣallā.
ва номи Парвардигорашро ёд кунад, сипас намоз мехонад.