قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ
qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).
आखयो, "असीं अल्लाह ते जो साडे उपर उतारे गए हन, ते जो इब्राहीम, इस्माइल, इसहाक, याकूब ते उन्हां दी वंशज कूं डीत्ते सी, ते जो मूसा ते यीशु कूं डीत्ते सी ते जो नबी कूं हुंदे रब कलों डीत्ते सी, हुंदे उत्ते विश्वास करेंदे से। अस्सां उन्हां विचों किसे वी विच कोई भेद कैनी करेंदे, ते अस्सां हुंदे कूं आत्मसमर्पण करेंदे से।
اِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُۖ اسْمُهُ الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيْهًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَۙ
iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāha yubasysyiruki bikalimatim minhusmuhul-masīḥu ‘īsabnu maryama wajīhan fid-dun-yā wal-ākhirati wa minal-muqarrabīn(a).
(याद रखो) जदों फरिश्ते ने आख्या, “हे मरियम!
وَيُعَلِّمُهُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَۚ
wa ya‘allimuhul-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a).
ते उने (अल्लाह) उसी (ईसा) किताब, ज्ञान, तौराह ते सुसमाचार सिखाया।
۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
सचमुच, अस्सां तुवाकुं (मुहम्मद) कूं उवें ही प्रगट कित्ता जिवें अस्सां नूह ते हुंदे बाद दे नबी कूं प्रकट कित्ता हा, ते अस्सां इब्राहीम, इस्माइल, इसहाक, याकूब ते उन्हां दे वंशज कूं वी (इह) प्रगट कित्ता; यीशु, अय्यूब, योना, हारून ते सुलेमान। ते अस भजन दी किताब दाऊद गी दित्ती।
لَنْ يَّسْتَنْكِفَ الْمَسِيْحُ اَنْ يَّكُوْنَ عَبْدًا لِّلّٰهِ وَلَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ الْمُقَرَّبُوْنَۗ وَمَنْ يَّسْتَنْكِفْ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَيَسْتَكْبِرْ فَسَيَحْشُرُهُمْ اِلَيْهِ جَمِيْعًا
lay yastankifal-masīḥu ay yakūna ‘abdal lillāhi wa lal-malā'ikatul-muqarrabūn(a), wa may yastankif ‘an ‘ibādatihī wa yastakbir fa sayaḥsyuruhum ilaihi jamī‘ā(n).
मसीहा अल्लाह दा सेवक बनन तों बिल्कुल वी परहेज नहीं करदा सी, ते ना ही ओह फरिश्ते वी सन जो (अल्लाह दे) सब तों नेड़े सन। ते जो कोई उसदी इबादत करन तों परहेज करदा है ते घमंड करदा है, अल्लाह उन्हां सारेयां नू अपने कोल इकट्ठा कर देगा।
وَزَكَرِيَّا وَيَحْيٰى وَعِيْسٰى وَاِلْيَاسَۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَۙ
wa zakariyyā wa yaḥyā wa ‘īsā wa ilyās(a), kullum minaṣ-ṣāliḥīn(a).
ते जकरयाह, याह्या, ईसा ते इलियास। सारे पुण्यवान लोक न,
قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا
qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).
उने (जिब्रिल) आखेआ, "सचमुच मैं तुंदे रब दा इक दूत गै ऐं, तां जे तुसेंगी इक पवित्र पुत्तर दा वरदान पजाना ऐ।"
قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا
qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).
उने (जिब्रिल) आख्या, “इयां गै ऐ।” तुहाडे रब ने आख्या, "मेरे वास्ते ए आसान है, ते कि असीं इस नू मनुख जाति वास्ते (अल्लाह दी महानता दा) निशानी बना सकचे ते साडे कोलों रहम दे तौर ते बना सकचे; ते ए इक ऐसी गल्ल है जो (पहले तों ही) फैसला हो चुकी है।
قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ
qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).
उने (ईसा) आख्या, “वास्तव च मैं अल्लाह दा सेवक आं, उने मिगी किताब (इंजिल) दित्ती ते उने मिगी नबी बनाई दित्ता।
وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ
wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).
ते जित्थे वी मैं हां, उहनां ने मिगी बरकत दित्ती है, ते जित्थे तक मैं जिंदा हां, उहनां ने मेरे ते नमाज ते जकात दा हुक्म दित्ता है।
وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا
wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).
ते मेरी मां गी समर्पित, ते उने मिगी घमंडी ते दयनीय नेईं बनाया।
وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا
was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).
ते जिस दिन मैं पैदा होया, ते जिस दिन मैं मरना, ते जिस दिन मैं जिंदा ह़ोना ऐ, उसी दिन शान्त होऐ।”
ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ
Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).
ओह़ यीशु ही, मरियम दे पुत्तर, (जिसने ग् लाया) सच् चे वचन, जिंदे सच् चाई उप् पर उनेंगी शक हा
وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗٓ اٰيَةً وَّاٰوَيْنٰهُمَآ اِلٰى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَّمَعِيْنٍ ࣖ
wa ja‘alnabna maryama wa ummahū āyataw wa āwaināhumā ilā rabwatin żāti qarāriw wa ma‘īn(in).
ते अस (यशा) गी मरियम ते उंदी मां दे पुत्तर गी (अपनी महानता दा साफ सबूत बनाया), ते अस उंदी रक्षा इक उच्चे भूमि च कीती, (इक जगह जेड़ी शांत, छायादार ते फल कन्नै भरोची दी ऐ) जित्थें बहने आह्ले झरने न।
اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).
ओ (यशायाह) हेक सेवक दे सिवाय कुई वी चीज काहनी, जिन्दे उत्ते अस्सां हुंदे उत्ते अनुग्रह (भविष्यवाणी) कित्ता ते अस्सां ओस कूं इस्राएल दे लोगें कित्ते हेक सबक दा उदाहरण बणा डित्ता।
وَلَمَّا جَاۤءَ عِيْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ قَالَ قَدْ جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَةِ وَلِاُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ تَخْتَلِفُوْنَ فِيْهِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ
wa lammā jā'a ‘īsā bil-bayyināti qāla qad ji'tukum bil-ḥikmati wa li'ubayyina lakum ba‘ḍal-lażī takhtalifūna fīh(i), fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).
ते जदुं यीशु जानकारी देईये आया, तां उन् ने ग् लाया, "सच् च च, अऊं तुंदे कश समझ़ कन् ने आया ऐं ते तुसेंगी कुसे गल् ल गी समझ़ाने आस् ते आया ऐं, जिंदे बारे च तुस विवाद करदे ओ, तां अल्लाह थवां डरो ते मेरी आज्ञा मनन।"
ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ ەۙ وَجَعَلْنَا فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ رَأْفَةً وَّرَحْمَةً ۗوَرَهْبَانِيَّةَ ِۨابْتَدَعُوْهَا مَا كَتَبْنٰهَا عَلَيْهِمْ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ رِضْوَانِ اللّٰهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۚفَاٰتَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْهُمْ اَجْرَهُمْ ۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
Ṡumma qaffainā ‘alā āṡārihim birusulinā wa qaffainā bi‘īsabni maryama wa ātaināhul-injīl(a), wa ja‘alnā fī qulūbil-lażīnattaba‘ūhu ra'fataw wa raḥmah(tan), wa rahbāniyyatanibtada‘ūhā mā katabnā ‘alaihim illabtigā'a riḍwānillāhi famā ra‘auhā ḥaqqa ri‘āyatihā, fa'ātainal-lażīna āmanū minhum ajrahum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
फिरी अस अपने दूतें गी उंदे नक्शे कदम पर चलने आस्ते भेजेया ते अस मरियम दे पुत्तर यीशु दे पिच्छे चली पे; ते अस उसी सुसमाचार दित्ता ते अस उंदे पिच्छे चलने आलें दे दिलें च शिष्टाचार ते करुणा पैदा कीती। उन्हां ने रहबनियाह रखे, भले ही असीं उन्हां नू अल्लाह दी रजा मंगण वास्ते बाध्य नहीं कीता (असीं बस इह ही सी) पर उन्हां ने इसदी ठीक ढंग नाल कायम नहीं कीता। इस करिए उंदे च विश्वास करने आलें गी अस उंदा इनाम दित्ता, ते उंदे च मते सारे दुष्ट हे।