۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
vreman, nou'n revel li avek ou (Muhammad) parey nou'n revel li avek noe ek bann profet apre li, e nou'n revel li (osi) avek Abraham, Ismail, Isaac, Jacob ek zot desandans; Zezi, Ayyub, Yona, Aronn ek Salomon. e nou ti donn liv bann psonm avek Dawud.
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
e nou ti donn li Izaak ek Zakob. Sakenn de zot Nou’n donn gidans; e avan sa nou ti donn gidans Noe, e serten son bann desandans (Ibrahim), setadir Dawud, Sulayman, Ayyub, Yusuf, Musa, ek Harun. e koumsa nou rekonpans bann ki fer dibyen,
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).
e vreman, nou ti anvoy Noe kot son pep, (i ti dir), "Vreman, mon en lavertisman kler pour zot,
اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۙ
innī lakum rasūlun amīn(un).
vreman, mon en zapot ki zot annan konfyans ladan, ki'n ganny anvoye kot zot.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَلَبِثَ فِيْهِمْ اَلْفَ سَنَةٍ اِلَّا خَمْسِيْنَ عَامًا ۗفَاَخَذَهُمُ الطُّوْفَانُ وَهُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī falabiṡa fīhim alfa sanatin illā khamsīna ‘āmā(n), fa'akhażahumuṭ-ṭūfānu wa hum ẓālimūn(a).
e vreman, nou ti anvoy Noe kot son pep, alor i ti viv avek zot pour mil an ou mwens senkant an. Apre zot ti ganny frape par en gran linondasyon, tandis ki zot ti bann dimoun enzis.
وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيْبُوْنَۖ
wa laqad nādānā nūḥun falani‘mal-mujībūn(a).
e vreman, Noe ti priy avek nou, alor vreman, nou bann meyer ki permet lapriyer.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا وَّاِبْرٰهِيْمَ وَجَعَلْنَا فِيْ ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَالْكِتٰبَ فَمِنْهُمْ مُّهْتَدٍۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥaw wa ibrāhīma wa ja‘alnā fī żurriyyatihiman-nubuwwata wal-kitāba fa minhum muhtad(in), wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
e vreman, nou ti anvoy Noe ek Abraham e nou ti donn profet ek liv (revelasyon) avek desandans tou lede, parmi ti annan bann ki ti resevwar gidans e bokou zot ti move.
اِنَّآ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اَنْ اَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
innā arsalnā nūḥan ilā qaumihī an anżir qaumaka min qabli ay ya'tiyahum ‘ażābun alīm(un).
vreman, nou ti anvoy Noe kot son pep (avek sa lord), "donn ou pep en lavertisman avan ki pinisyon fermal i ariv lo zot."
قَالَ يٰقَوْمِ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۙ
qāla yā qaumi innī lakum nażīrum mubīn(un).
I (Noe) ti dir, "O mon pep! Vreman, mon en avertiser ki eksplik zot,
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ دَعَوْتُ قَوْمِيْ لَيْلًا وَّنَهَارًاۙ
qāla rabbi innī da‘atu qaumī lailaw wa nahārā(n).
I (Noe) ti dir, “O mon Senyer, vreman mon’n kriy mon pep lizour konman aswar,