۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
E moni, na matou faʻaalia atu ia te oe (Muhammad) e pei ona matou faʻaalia atu ia Noa ma perofeta na mulimuli mai ia te ia, ma na matou faʻaalia atu foi ia Aperaamo, ia Isamaeli, ia Isaako, ia Iakopo ma a latou fanau; o Iesu, ia Aiyubi, ia Iona, ia Haruna ma Solomona. Ma na matou tuʻuina atu le Tusi o Salamo ia Tavita.
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
Ma ua matou foaʻiina atu iā te ia o Isaako ma Iakopo. Ua matou tuʻuina atu iā i laʻua taʻitoʻatasi le taʻitaʻiga; ma a o leʻi oo i lea taimi, ua matou tuʻuina atu le taʻitaʻiga iā Noa, ma nisi o ana fanau (o Aperaamo), o Tavita, Sulaimana, Aiyuba, Iosefa, Musa, ma Harun. Ma o lea ua matou tauia ai i latou o ē amio lelei,
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).
Ma e moni, na matou auina atu Noa i lona nuu, (na ia fai atu), "E moni, o aʻu o se lapataiga manino ia te outou,
اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۙ
innī lakum rasūlun amīn(un).
E moni, o aʻu o se aposetolo faatuatuaina (ua auina atu) ia te oe,
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَلَبِثَ فِيْهِمْ اَلْفَ سَنَةٍ اِلَّا خَمْسِيْنَ عَامًا ۗفَاَخَذَهُمُ الطُّوْفَانُ وَهُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī falabiṡa fīhim alfa sanatin illā khamsīna ‘āmā(n), fa'akhażahumuṭ-ṭūfānu wa hum ẓālimūn(a).
Ma e moni, na matou auina atu Noa i lona nuu, o lea na nofo ai o ia faatasi ma i latou mo le afe tausaga pe itiiti ifo i le limasefulu tausaga. Ona oo lea ia i latou o se lolo tele, a o avea i latou ma tagata amioletonu.
وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيْبُوْنَۖ
wa laqad nādānā nūḥun falani‘mal-mujībūn(a).
Ma e moni, na tatalo Noa ia i Matou, o lea e moni, o Matou o ē sili e faʻatagaina le tatalo.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا وَّاِبْرٰهِيْمَ وَجَعَلْنَا فِيْ ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَالْكِتٰبَ فَمِنْهُمْ مُّهْتَدٍۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥaw wa ibrāhīma wa ja‘alnā fī żurriyyatihiman-nubuwwata wal-kitāba fa minhum muhtad(in), wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
Ma e moni, na Matou aauina atu Noa ma Aperaamo ma na Matou tuuina atu le perofeta ma le tusi (faaaliga) i fanau a i la’ua, o i latou sa i ai i latou na maua le taitaiga ma o le toatele o i latou sa amioleaga.
اِنَّآ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اَنْ اَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
innā arsalnā nūḥan ilā qaumihī an anżir qaumaka min qabli ay ya'tiyahum ‘ażābun alīm(un).
E moni, na matou auina atu Noa i lona nuu (ma le poloaiga), "Ia e lapata'i atu i lou nuu a'o le'i oo mai le faasalaga tiga ia i latou."
قَالَ يٰقَوْمِ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۙ
qāla yā qaumi innī lakum nażīrum mubīn(un).
Na ia (Noa) fai mai, "O lo'u nu'u e! E moni, o a'u o se tagata lapata'i e fa'amatala atu ia te outou,
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ دَعَوْتُ قَوْمِيْ لَيْلًا وَّنَهَارًاۙ
qāla rabbi innī da‘atu qaumī lailaw wa nahārā(n).
Na fai mai o ia (Noa), “Lo’u Ali’i e, e moni, ua ou vala’au atu i lo’u nu’u i le ao ma le pō,