۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
Әлбәттә, Без аны сиңа, Нухка һәм аннан соңгы пәйгамбәрләргә вәхи кылганыбыз кебек, Ибраһимгә, Исмәгыйльгә, Исхакка, Ягъкубка һәм аларның нәселеннән Гайсәгә, Әййүбкә, Юныска, Һарунга һәм Сөләйманга да вәхи кылдык. Без Даудка Зәбур китабын бирдек.
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
Без аңа Исхакны һәм Ягъкубны бирдек, һәрберсенә дә туры юлны күрсәттек, һәм аннан элек Нухка һәм аның нәселеннән булган Даудка, Сөләйманга, Әййүбкә, Йосыфка, Мусага һәм Һарунга да туры юлны күрсәттек. Әнә шулай изге гамәлләр кылучыларны бүләклибез.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).
Әлбәттә, Без Нухны үз халкына пәйгамбәр итеп җибәрдек (ул әйтте: "Дөреслектә, мин сезне ачык куркытучымын,
اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۙ
innī lakum rasūlun amīn(un).
Мин сезгә ышанычлы пәйгамбәрмен (җибәрелгән),
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَلَبِثَ فِيْهِمْ اَلْفَ سَنَةٍ اِلَّا خَمْسِيْنَ عَامًا ۗفَاَخَذَهُمُ الطُّوْفَانُ وَهُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī falabiṡa fīhim alfa sanatin illā khamsīna ‘āmā(n), fa'akhażahumuṭ-ṭūfānu wa hum ẓālimūn(a).
Без Нухны үз кавеменә пәйгамбәр итеп җибәрдек, ул алар янында мең ел яки илле елдан кимрәк торды, аннары аларны каты су басты, чөнки алар залим кавем иделәр.
وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيْبُوْنَۖ
wa laqad nādānā nūḥun falani‘mal-mujībūn(a).
Һәм әлбәттә, Нух безгә дога кылды, без, әлбәттә, доганы кабул итүчеләрнең иң яхшысы.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا وَّاِبْرٰهِيْمَ وَجَعَلْنَا فِيْ ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَالْكِتٰبَ فَمِنْهُمْ مُّهْتَدٍۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥaw wa ibrāhīma wa ja‘alnā fī żurriyyatihiman-nubuwwata wal-kitāba fa minhum muhtad(in), wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
Әлбәттә, Без Нух белән Ибраһимне пәйгамбәр итеп җибәрдек, һәм икесенең нәселенә пәйгамбәрлек һәм китап бирдек, алар арасында туры юлга күнелгәннәр дә бар иде, һәм аларның күбрәге фасыйклар иде.
اِنَّآ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اَنْ اَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
innā arsalnā nūḥan ilā qaumihī an anżir qaumaka min qabli ay ya'tiyahum ‘ażābun alīm(un).
Чыннан да, Без Нухны үз халкына (боерык белән) җибәрдек: "Кавемеңә авыртулы газап килгәнче аларны кисәт".
قَالَ يٰقَوْمِ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۙ
qāla yā qaumi innī lakum nażīrum mubīn(un).
Ул (Нух) әйтте: "Ий, халкым! Мин сезне куркытучымын,
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ دَعَوْتُ قَوْمِيْ لَيْلًا وَّنَهَارًاۙ
qāla rabbi innī da‘atu qaumī lailaw wa nahārā(n).
Ул (Нух) әйтте: "Ий Раббым, мин, әлбәттә, көне-төне үз халкыма ялвардым,