۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
Tiɲɛ na, an y’a jigi i kan (Muhamadu) i n’a fɔ an y’a jigi Nuhun kan ani ciraw kan minw nana a kɔ, ani an y’a jigi Ibrayima, Isimayila, Isiyaka, Yakuba ani u bɔnsɔnw fana na; Yezu, Ayyubu, Yunusu, Harun ani Sulemani. An ye Zaburu kitabu di Dawuda ma.
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
An ka Isiyaka ni Yakuba di a ma. An ka sira di o bɛɛ kelen kelen ma; ani ka kɔn o ɲɛ, an ye sira di Nuhun ma, ani a bɔnsɔn dɔw (Ibrahima), minw ye Dawuda, Suleman, Ayyubu, Yusufu, Musa ani Haruna ye. Minw bɛ koɲuman kɛ, an bɛ o le sara;
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).
An ye Nuhun ci a ka mɔgɔw fɛ, (a ko: «Tiɲɛ na, ne ye lasɔmini gwɛnin ye aw ye;
اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۙ
innī lakum rasūlun amīn(un).
Can ra, ne ye ciraden ye, aw lanin bɛ min na.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَلَبِثَ فِيْهِمْ اَلْفَ سَنَةٍ اِلَّا خَمْسِيْنَ عَامًا ۗفَاَخَذَهُمُ الطُّوْفَانُ وَهُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī falabiṡa fīhim alfa sanatin illā khamsīna ‘āmā(n), fa'akhażahumuṭ-ṭūfānu wa hum ẓālimūn(a).
Tiɲɛ na, an ye Nuhun ci a ka mɔgɔw fɛ, o la, a ye saan waa kelen kɛ n’u ye, walama saan biduuru ka dɔgɔ o ma. O kɔ, sanjiba dɔ benna u kan, k’a sɔrɔ u tun ye mɔgɔ tilenbaliw ye.
وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيْبُوْنَۖ
wa laqad nādānā nūḥun falani‘mal-mujībūn(a).
Ani tiɲɛ na, Nuhun ye delili kɛ An ye, o la, tiɲɛ na, Anw le ka fisa ni bɛɛ ye minw be sɔn delili ma.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا وَّاِبْرٰهِيْمَ وَجَعَلْنَا فِيْ ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَالْكِتٰبَ فَمِنْهُمْ مُّهْتَدٍۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
wa laqad arsalnā nūḥaw wa ibrāhīma wa ja‘alnā fī żurriyyatihiman-nubuwwata wal-kitāba fa minhum muhtad(in), wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
Tiɲɛ na, an ye Nuhun ni Ibrayima ci ani an ye kiraya ni kitabu (jirali) di u fila bɛɛ bɔnsɔnw ma, u cɛma, mɔgɔ dɔw tun be yen minw ye ɲɛminɛli sɔrɔ ani u caaman tun ye mɔgɔjuguw ye.
اِنَّآ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اَنْ اَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
innā arsalnā nūḥan ilā qaumihī an anżir qaumaka min qabli ay ya'tiyahum ‘ażābun alīm(un).
Tiɲɛ na, an ye Nuhun ci a ka mɔgɔw fɛ (ni ci ye) ko: «I ka i ka mɔgɔw lasɔmi sanni ɲangili ka na u sɔrɔ.»
قَالَ يٰقَوْمِ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۙ
qāla yā qaumi innī lakum nażīrum mubīn(un).
Ale (Nuhun) ko: «E ne ta mɔgɔw! Tiɲɛ na, ne ye lasɔminibaga ye, ne bɛ aw ɲafɔ;
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ دَعَوْتُ قَوْمِيْ لَيْلًا وَّنَهَارًاۙ
qāla rabbi innī da‘atu qaumī lailaw wa nahārā(n).
A (Nuhun) ko: «E, ne Matigi, ne bɛ ne ta mɔgɔw wele su ni tere;