وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا
wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).
Ha (soñjit) en Deiz (ma) vo digoret an oabl gant ur goumoulenn wenn hag e vo kaset an aeled da ziskenn (e gwagennoù).
وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَّهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِۗ صُنْعَ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍۗ اِنَّهٗ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَفْعَلُوْنَ
wa taral-jibāla taḥsabuhā jāmidataw wa hiya tamurru marras saḥāb(i), ṣun‘allāhil-lażī atqana kulla syai'(in), innahū khabīrum bimā taf‘alūn(a).
Ha gwelet a reot menezioù, a soñjec'h e oant stag en o lec'h, met o fiñval (evel) koumoul o kerzhout emaint. (Da lavaret eo) krouidigezh Allah en deus krouet pep tra en un doare parfet. E gwirionez, evezhiek-kenañ eo ouzh ar pezh a rit.
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ
yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).
(Da lavaret eo) d'an deiz ma'z eo bet digoret an douar, e teujont er-maez buan. Un dastumad aes eo evidomp.
يَّوْمَ تَمُوْرُ السَّمَاۤءُ مَوْرًاۙ
yauma tamūrus-samā'u maurā(n).
d'an deiz ma krenas an oabl,
وَّتَسِيْرُ الْجِبَالُ سَيْرًاۗ
wa tasīrul-jibālu sairā(n).
ha kerzhout war menezioù (o vont en-dro).
فَاِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِۚ
fa iżansyaqqatis-samā'u fa kānat wardatan kad-dihān(i).
Setu pa vez rannet an oabl ha deuet da vezañ ruz-ruz evel eoul (lugernus).
اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ
iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).
Pa vez grenet an douar ken start,
وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
hag ar meneziou a oe distrujet penn-da-benn,
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
neuze e teu da vezañ poultr o nijal,
وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ
wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).
an douar hag ar meneziou a zo savet, hag e vezont skoet assambles gant eun taol hebken.
وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ
wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).
hag ann envou a vezo diframmet, rag enn deiz-ze e vezint bresk.
يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ
yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).
(Soñjit) eus an deiz ma vo an oabl evel kouevr teuzet,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).
hag ar menezioù evel gloan (o nijal),
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ
wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).
hag an heol hag al loar a zo en em zastumet,
وَاِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْۙ
wa iżal-jibālu nusifat.
ha pa vez ar meneziou digresket e poultr,
وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ
wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).
hag an envou a oe digoret, hag e oe meur a zor,
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
hag ar meneziou a oue redet ken ma teuent da veza mirajou.
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ
inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.
E gwirionez, en dra-se ez eus ur gentel evit ar re a zouj (Allah).
ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ
a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.
Brasoc'h eo ho krouidigezh pe an neñvoù en deus savet ?
وَاِذَا النُّجُوْمُ انْكَدَرَتْۖ
wa iżan-nujūmunkadarat.
ha pa gouez ar stered,
وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ
wa iżal-jibālu suyyirat.
ha pa vezo diskaret ar meneziou,
وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۖ
wa iżal-biḥāru sujjirat.
ha pa vez tommet ar meurvorioù,
وَاِذَا السَّمَاۤءُ كُشِطَتْۖ
wa iżas-samā'u kusyiṭat.
ha pa vezo dizoloet an envou,
وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ
wa iżal-kawākibuntaṡarat.
ha pa vez strewet ar stered o kouezhañ,
وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ
wa iżal-biḥāru fujjirat.
ha pa zeu ar mor da vezañ leun-chouk,
كَلَّآ اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكًّا دَكًّاۙ
kallā iżā dukkatil-arḍu dakkan dakkā(n).
Ne vern! Ma vez hejet an douar war-lerc'h an eil re all (o stokañ),
اِذَا زُلْزِلَتِ الْاَرْضُ زِلْزَالَهَاۙ
iżā zulzilatil-arḍu zilzālahā.
Pa vez grenet an douar gant eur c’hrennlavar spountuz,
وَاَخْرَجَتِ الْاَرْضُ اَثْقَالَهَاۙ
wa akhrajatil-arḍu aṡqālahā.
hag ann douar en deûz taolet er-méaz ar beac’hiou pounner (a oa enn-han̄),
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوْشِۗ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihnil-manfūsy(i).
hag ar ménésiou a vézô ével gloan strewet.