زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوٰتِ مِنَ النِّسَاۤءِ وَالْبَنِيْنَ وَالْقَنَاطِيْرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْاَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَاللّٰهُ عِنْدَهٗ حُسْنُ الْمَاٰبِ
zuyyina lin-nāsi ḥubbusy-syahawāti minan-nisā'i wal-banīna wal-qanāṭīril-muqanṭarati minaż-żahabi wal-fiḍḍati wal-khailil-musawwamati wal-an‘āmi wal-ḥarṡ(i), żālika matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wallāhu ‘indahū ḥusnul-ma'āb(i).
Муҳаббат ба орзуҳо дар назари мардон зебо нишон дода шудааст: занон, кӯдакон, тӯдаҳои тилло ва нуқра, аспҳои беҳтарин, чорпоён ва киштзорҳо. Инҳо лаззатҳои зиндагии рӯи замин ҳастанд ва беҳтарин бозгашт назди Худост.
اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَمَاتُوْا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُّقْبَلَ مِنْ اَحَدِهِمْ مِّلْءُ الْاَرْضِ ذَهَبًا وَّلَوِ افْتَدٰى بِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ وَّمَا لَهُمْ مِّنْ نّٰصِرِيْنَ ࣖ ۔
innal-lażīna kafarū wa mātū wa hum kuffārun falay yuqbala min aḥadihim mil'ul-arḍi żahabaw wa lawiftadā bih(ī), ulā'ika lahum ‘ażābun alīmuw wa mā lahum min nāṣirīn(a).
Албатта, касоне, ки кофир шуданд ва дар кофирӣ мурданд, агар бихоҳанд худро бо он бозхаранд, аз онҳо ҳатто тиллое дар саросари замин (ба шакли тилло) нахоҳад гирифт. Инҳо касоне ҳастанд, ки азоби дардноке хоҳанд дошт ва ҳеҷ ёваре надоранд.
وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوْسٰى مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌۗ اَلَمْ يَرَوْا اَنَّهٗ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيْهِمْ سَبِيْلًاۘ اِتَّخَذُوْهُ وَكَانُوْا ظٰلِمِيْنَ
wattakhaża mūsā mim ba‘dihī min ḥuliyyihim ‘ijlan jasadal lahū khuwār(un), alam yarau annahū lā yukallimuhum wa lā yahdīhim sabīlā(n), ittakhażūhu wa kānū ẓālimīn(a).
Ва қавми Мусо пас аз рафтани ӯ (ба сӯи кӯҳи Сино) аз зеварҳо (тилло) гӯсолае бо бадан ва овози баланд сохтанд. Оё намедонистанд, ки гӯсола бо онҳо сухан намегӯяд ва ба онҳо роҳ нишон намедиҳад? Онро (ба унвони бут) гирифтанд ва ситамкор буданд.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ
yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).
Эй касоне, ки имон овардаед, бисёре аз парҳезгорон ва роҳибонашон амволи мардумро ба ботил мехӯранд ва (мардумро) аз роҳи Худо бозмедоранд. Ва касонеро, ки тилло ва нуқраро захира мекунанд ва онро дар роҳи Худо харҷ намекунанд, ба онҳо башорат деҳ, ки азобе дардовар хоҳад буд.
اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَالَتْ اَوْدِيَةٌ ۢ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا ۗوَمِمَّا يُوْقِدُوْنَ عَلَيْهِ فِى النَّارِ ابْتِغَاۤءَ حِلْيَةٍ اَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهٗ ۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ەۗ فَاَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاۤءً ۚوَاَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْاَرْضِۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ ۗ
anzala minas-samā'i mā'an fa sālat audiyatum biqadarihā faḥtamalas-sailu zabadar rābiyā(n), wa mimmā yūqidūna ‘alaihi fin-nāribtigā'a ḥilyatin au matā‘in zabadum miṡluh(ū), każālika yaḍribullāhul-ḥaqqa wal-bāṭil(a), fa ammaz-zabadu fa yażhabu jufā'ā(n), wa ammā mā yanfa‘un-nāsa fa yamkuṡu fil-arḍ(i), każālika yaḍribullāhul-amṡāl(a).
Аллоҳ аз осмон об (борон) фиристод, пас он (об) дар води мувофиқи андозаи худ ҷорӣ мешавад, сипас ҷараён кафки шинокунандаро ба вуҷуд меорад. Ва аз он чизе, ки (металл) дар оташ барои сохтани ҷавоҳирот ё асбобҳо об мекунанд, кафке ба монанди он (кафки ҷорӣ) низ вуҷуд дорад. Аллоҳ дар бораи он ки чӣ рост аст ва чӣ ботил аст, чунин мисол меорад. Аммо кафк, он ҳеҷ чиз нест мешавад; аммо он чизе, ки барои инсон муфид аст, дар замин боқӣ мемонад. Аллоҳ чунин мисол меорад.
وَهُوَ الَّذِيْ سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوْا مِنْهُ لَحْمًا طَرِيًّا وَّتَسْتَخْرِجُوْا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُوْنَهَاۚ وَتَرَى الْفُلْكَ مَوَاخِرَ فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa huwal-lażī sakhkharal-baḥra lita'kulū minhu laḥman ṭariyyaw wa tastakhrijū minhu ḥilyatan talbasūnahā, wa taral-fulka mawākhira fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
Ва Ӯст, ки баҳрро ром кард, то аз он гӯшти тару тоза бихӯред ва аз он зеварҳоеро берун оваред, ки бо онҳо пӯшед ва киштиҳоро мебинед, ки дар он шино мекунанд ва аз фазли Ӯ талаб кунед ва шояд шукргузор бошед.
۞ قُلْ كُوْنُوْا حِجَارَةً اَوْ حَدِيْدًاۙ
qul kūnū ḥijāratan au ḥadīdā(n).
Бигӯ (Муҳаммад): «Санг бошед ё оҳан,
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
Ба ман пораҳои оҳан диҳед!» То он даме, ки пораҳои оҳан бо ду кӯҳ ҳамвор шуданд, гуфт: «Оташро бидамед!» Чун он мисли оташ сурх шуд, гуфт: «Миси ҷӯшон диҳед, то онро бар он резам».
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
Ва ба дурустӣ, Мо ба Довуд аз ҷониби Худ ато кардем. (Мо гуфтем: «Эй кӯҳҳо ва паррандагон, бо Довуд пайваста тасбеҳ гӯед» ва оҳанро барои ӯ нарм кардем.
وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَّرَوَاحُهَا شَهْرٌۚ وَاَسَلْنَا لَهٗ عَيْنَ الْقِطْرِۗ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَّعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِاِذْنِ رَبِّهٖۗ وَمَنْ يَّزِغْ مِنْهُمْ عَنْ اَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيْرِ
wa lisulaimānar-rīḥa guduwwuhā syahruw wa rawāḥuhā syahr(un), wa asalnā lahū ‘ainal-qiṭr(i), wa minal-jinni may ya‘malu baina yadaihi bi'iżni rabbih(ī), wa may yazig minhum ‘an amrinā nużiqhu min ‘ażābis-sa‘īr(i).
Ва бодҳоро бар Сулаймон ром кардем, ки сафари субҳгоҳаш ба масофаи як моҳ ва сафари шомгоҳаш ба масофаи як моҳ буд ва барои ӯ миси гудохтаро ҷорӣ кардем. Ва гурӯҳе аз ҷинҳо бо фармони Парвардигорашон пеши ӯ кор мекарданд. Ва ҳар кас аз онҳо аз фармони Мо саркашӣ кунад, ба ӯ азоби оташи сӯзонро мечашонем.
وَمَا يَسْتَوِى الْبَحْرٰنِۖ هٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ سَاۤىِٕغٌ شَرَابُهٗ وَهٰذَا مِلْحٌ اُجَاجٌۗ وَمِنْ كُلٍّ تَأْكُلُوْنَ لَحْمًا طَرِيًّا وَّتَسْتَخْرِجُوْنَ حِلْيَةً تَلْبَسُوْنَهَا ۚوَتَرَى الْفُلْكَ فِيْهِ مَوَاخِرَ لِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa mā yastawil-baḥrān(i), hāżā ‘ażbun furātun sā'igun syarābuhū wa hāżā milḥun ujāj(un), wa min kullin ta'kulūna laḥman ṭariyyaw wa tastakhrijūna ḥilyatan talbasūnahā, wa taral-fulka fīhi mawākhira litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
Ва ин ду баҳр яксон нестанд: яке ширину гуворост ва нӯшиданаш гуворо ва дигаре шӯру талх. Аз ҳар яке гӯшти тоза мехӯред ва барои пӯшидан ороишоте берун мекашед ва киштиҳоро мебинед, ки дар он гардиш мекунанд, то аз фазли Ӯ талаб кунед ва шояд шукргузор бошед.
جَنّٰتُ عَدْنٍ يَّدْخُلُوْنَهَا يُحَلَّوْنَ فِيْهَا مِنْ اَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَّلُؤْلُؤًا ۚوَلِبَاسُهُمْ فِيْهَا حَرِيْرٌ
jannātu ‘adniy yadkhulūnahā yuḥallauna fīhā min asāwira min żahabiw wa lu'lu'ā(n), wa libāsuhum fīhā ḥarīr(un).
(Онҳо) биҳишти Аднро дар он ҷо мегиранд, ки дар он ҷо бо дастбандҳои тиллоӣ ва марворид ороста мешаванд ва либосҳояшон дар он ҷо аз абрешим аст.
وَلَوْلَآ اَنْ يَّكُوْنَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً لَّجَعَلْنَا لِمَنْ يَّكْفُرُ بِالرَّحْمٰنِ لِبُيُوْتِهِمْ سُقُفًا مِّنْ فِضَّةٍ وَّمَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُوْنَۙ
wa lau lā ay yakūnan-nāsu ummataw wāḥidatal laja‘alnā limay yakfuru bir-raḥmāni libuyūtihim suqufam min fiḍḍatiw wa ma‘ārija ‘alaihā yaẓharūn(a).
Ва агар монеъи он намебуд, ки мардум аз як қавм (дар куфр) шаванд, пас, мо барои касоне, ки ба (Худои) Раҳмон кофир мешаванд, сақфҳои хонаҳояшонро аз нуқра ва инчунин нардбонҳоеро, ки бармехезанд, месохтем.
فَلَوْلَآ اُلْقِيَ عَلَيْهِ اَسْوِرَةٌ مِّنْ ذَهَبٍ اَوْ جَاۤءَ مَعَهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ مُقْتَرِنِيْنَ
falau lā ulqiya ‘alaihi aswiratum min żahabin au jā'a ma‘ahul-malā'ikatu muqtarinīn(a).
Пас, чаро ӯ (Мусо) дастбандҳои тиллоӣ напӯшидааст ё фариштае бо ӯ наомадааст, то ӯро ҳамроҳӣ кунад?
يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُۚ
yakhruju minhumal-lu'lu'u wal-marjān(u).
Аз ҳардуи онҳо марворид ва марҷон пайдо шуданд.
لَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنٰتِ وَاَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتٰبَ وَالْمِيْزَانَ لِيَقُوْمَ النَّاسُ بِالْقِسْطِۚ وَاَنْزَلْنَا الْحَدِيْدَ فِيْهِ بَأْسٌ شَدِيْدٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّنْصُرُهٗ وَرُسُلَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّ اللّٰهَ قَوِيٌّ عَزِيْزٌ ࣖ
laqad arsalnā rusulanā bil-bayyināti wa anzalnā ma‘ahumul-kitāba wal-mīzāna liyaqūman-nāsu bil-qisṭ(i), wa anzalnal-ḥadīda fīhi ba'sun syadīduw wa manāfi‘u lin-nāsi wa liya‘lamallāhu may yanṣuruhū wa rusulahū bil-gaib(i), innallāha qawiyyun ‘azīz(un).
Ба дурустӣ, Мо паёмбарони худро бо далелҳои равшан фиристодем ва бо онҳо китоб ва тарозу (адолат)-ро нозил кардем, то мардум ба адолат амал кунанд. Ва оҳанеро офаридем, ки қувват, бузургӣ ва фоидаҳои зиёде барои мардум дорад ва то Худо бидонад, ки кӣ ба дини Ӯ ва паёмбаронаш кумак мекунад, ҳарчанд (Худо) намебинад. Дар ҳақиқат, Худо Қодири Мутаол ва Қодир аст.
۞ وَيَطُوْفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُوْنَۚ اِذَا رَاَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَّنْثُوْرًا
wa yaṭūfu ‘alaihim wildānum mukhalladūn(a), iżā ra'aitahum ḥasibtahum lu'lu'am manṡūrā(n).
Ва онҳоро ҷавононе иҳота кардаанд, ки ҳанӯз ҷавонанд. Вақте онҳоро мебинед, онҳоро мисли марворидҳои пароканда мепиндоред.
عٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُنْدُسٍ خُضْرٌ وَّاِسْتَبْرَقٌۖ وَّحُلُّوْٓا اَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍۚ وَسَقٰىهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُوْرًا
‘Āliyahum ṡiyābu sundusin khuḍruw wa istabraq(un), wa ḥullū asāwira min fiḍḍah(tin), wa saqāhum rabbuhum syarāban ṭahūrā(n).
Онҳо аз абрешими сабзи нозук ва абрешими ғафс либос пӯшида буданд ва дастбандҳое аз нуқра доштанд ва Худо ба онҳо нӯшокии пок (ва муқаддас) дод.