ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
फिर उसदे बाद तेरा दिल कठोर हो गया, जिससे (तेरा दिल) पत्थर दे समान हो गया, और भी कठोर हो गया। दरअसल, इन्हां पत्थरां तों इन्हां तों नदियाँ (पानी) झरना होवेगा। इत्थै बी ऐन जेह्ड़े फट्टी जंदे न ते उंदे चा झरने निकलदे न। ते ऐसे वी हन जो अल्लाह तों डरदे होए नीचे सरकदे हन। ते अल्लाह तुहाडे कम्म तों अनजान नहीं।
وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).
एह् ओह् गै ऐ जेह्ड़ा अपनी दया (बरखा) दे औने कोला पैह्ले, खुशखबरी दे वाहक दे रूप च हवा गी उड़ांदा ऐ, तां जे जदूं हवा बादलें गी लेई औंदी ऐ तां अस उनेंगी बंजर इलाके च भगांदे आं, फिरी अस उस इलाके च बरखा भेजने आं। फिर उस बरखा नाल असीं किस्म-किस्म दे फल उग गए। इ'यां गै अस मरे दे लोकें गी जिंदा करदे आं, उम्मीद ऐ जे तुस सबक सिखगे।
اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).
इस संसारी जीवन दा मिसाल तां पानी (बरखा) दे समान ही है जो असीं आकाश तों उतारदे हां, ते धरती दी वनस्पति भरपूर उगदी है, जिस विचों कुझ मनुख ते मवेशी खांदे हन। जदूं तकर धरती अपनी सुंदरता च सिद्ध ते सजदी होई जंदी ऐ, ते ओह्दे रौह्ने आह्ले सोचदे न जे ओह् उसी जरूर अपनाई लैंगन (उसदी पैदावार गी कट्टी लैंगन), तां तकर साढ़ी सजा उसी रातीं जां दिन च औंदी ऐ, ते अस उसी (वनस्पति) गी फसल दे समान बनांदे आं जेह्ड़ी फसल कट्टी गेदी ऐ, जि'यां कल नेईं उगदी होए। इस चाल्ली अस चिंतन करने आह्ले लोकें गी (अपनी शक्ति दे) निशान समझाने आं।
وَاَرْسَلْنَا الرِّيٰحَ لَوَاقِحَ فَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَسْقَيْنٰكُمُوْهُۚ وَمَآ اَنْتُمْ لَهٗ بِخٰزِنِيْنَ
wa arsalnar-riyāḥa lawāqiha fa anzalnā minas-samā'i mā'an fa asqainākumūh(u), wa mā antum lahū bikhāzinīn(a).
ते अस हवाएं गी पैदा करने आस्तै भेजने आं ते अस आसमान थमां बरखा भेजने आं, फिरी अस तुसेंगी इस कन्नै पानी देई दिंदे आं, ते तुस उसी संग्रहीत करने आह्ले नेईं ओ।
وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍ فَاَسْكَنّٰهُ فِى الْاَرْضِۖ وَاِنَّا عَلٰى ذَهَابٍۢ بِهٖ لَقٰدِرُوْنَ ۚ
wa anzalnā minas-samā'i mā'am biqadarin fa askannāhu fil-arḍ(i), wa innā ‘alā żahābim bihī laqādirūn(a).
ते अस आसमान थमां पानी उचित मात्रा च उतारने आं, ते उसी धरती उप्पर बसाने आं, ते अस उसी हटाने च समर्थ आं।
اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ
akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.
उसदे कोला पानी दे झरने निकलदा ऐ, ते इसदे पौधें गी (उगदा ऐ)।
وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الرَّجْعِۙ
was-samā'i żātir-raj‘(i).
जिस आसमान च बरखा होंदी ऐ,