۞ جَعَلَ اللّٰهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ قِيٰمًا لِّلنَّاسِ وَالشَّهْرَ الْحَرَامَ وَالْهَدْيَ وَالْقَلَاۤىِٕدَ ۗذٰلِكَ لِتَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۙ وَاَنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ
ja‘alallāhul-ka‘batal-baital-ḥarāma qiyāmal lin-nāsi wasy-syahral-ḥarāma wal-hadya wal-qalā'id(a), żālika lita‘lamū annallāha ya‘lamu mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa annallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).
আল্লাহে কাবাক পবিত্ৰ ঘৰ কৰি দিছে য'ত মানুহ গোট খায়। ঠিক তেনেদৰে হাৰাম মাহ, হাদ্যু আৰু কালাইদ। এইটো যাতে আপোনালোকে জানিব পাৰে যে আকাশত কি আছে আৰু পৃথিৱীত কি আছে আল্লাহে জানে আৰু আল্লাহে সকলো কথাৰ সৰ্বজ্ঞানী।
اِنَّ عِدَّةَ الشُّهُوْرِ عِنْدَ اللّٰهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ مِنْهَآ اَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ ەۙ فَلَا تَظْلِمُوْا فِيْهِنَّ اَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِيْنَ كَاۤفَّةً كَمَا يُقَاتِلُوْنَكُمْ كَاۤفَّةً ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ
inna ‘iddatasy-syuhūri ‘indallāhiṡnā ‘asyara syahran fī kitābillāhi yauma khalaqas-samāwāti wal-arḍa minhā arba‘atun ḥurum(un), żālikad-dīnul-qayyim(u), falā taẓlimū fīhinna anfusakum wa qātilul-musyrikīna kāffatan kamā yuqātilūnakum kāffah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).
সঁচাকৈয়ে আল্লাহৰ মতে মাহৰ সংখ্যা বাৰ মাহ, (যেনে) আল্লাহৰ আজ্ঞাত যেতিয়া তেওঁ আকাশ আৰু পৃথিৱী সৃষ্টি কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত চাৰিটা হাৰাম মাহ আছে। অৰ্থাৎ সৰল ধৰ্মৰ (আদেশ) গতিকে (চতুৰ্থ মাহত) নিজৰ ওপৰত অন্যায় নকৰিবা, আৰু সকলো মৰিষকৰ লগত যুঁজিব যেনেকৈ তেওঁলোকেও তোমালোকৰ সকলোৰে লগত যুঁজিব। আৰু জানি থওক যে আল্লাহ ধৰ্মপৰায়ণসকলৰ লগত আছে।
اِنَّمَا النَّسِيْۤءُ زِيَادَةٌ فِى الْكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا يُحِلُّوْنَهٗ عَامًا وَّيُحَرِّمُوْنَهٗ عَامًا لِّيُوَاطِـُٔوْا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ اللّٰهُ فَيُحِلُّوْا مَا حَرَّمَ اللّٰهُ ۗزُيِّنَ لَهُمْ سُوْۤءُ اَعْمَالِهِمْۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ ࣖ
innaman-nasī'u ziyādatun fil-kufri yuḍallu bihil-lażīna kafarū yuḥillūnahū ‘āmaw wa yuḥarrimūnahū ‘āmal liyuwāṭi'ū ‘iddata mā ḥarramallāhu fa yuḥillū mā ḥarramallāh(u), zuyyina lahum sū'u a‘mālihim, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).
আচলতে (হাৰাম মাহ) পলম কৰিলে অবিশ্বাস বৃদ্ধিহে হয়। কাফিৰসকলে ইয়াৰ দ্বাৰা (স্থগিত ৰখা) বিপথে পৰিচালিত হয়, তেওঁলোকে এবছৰত ইয়াক হালাল কৰে আৰু আন এটা বছৰত ইয়াক বেআইনী কৰে, যাতে তেওঁলোকে আল্লাহে নিষেধ কৰা বস্তুৰ সংখ্যাৰ লগত খাপ খাব পাৰে, আৰু একে সময়তে আল্লাহে হাৰাম কৰা বস্তুবোৰো হালাল কৰে। (চয়তানে) তেওঁলোকৰ বেয়া কামবোৰক তেওঁলোকৰ বাবে সুন্দৰ যেন কৰি তুলিছিল। আৰু কাফিৰ সকলক আল্লাহে হিদায়ত নিদিয়ে।