وَاِذَا سَمِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَى الرَّسُوْلِ تَرٰٓى اَعْيُنَهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوْا مِنَ الْحَقِّۚ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ
wa iżā sami‘ū mā unzila ilar-rasūli tarā a‘yunahum tafīḍu minad-dam‘i mimmā ‘arafū minal-ḥaqq(i), yaqūlūna rabbanā āmannā faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).
E cuant che a àn scoltât ce che (il Coran) al jere stât rivelât al Messazîr (Mohammed), tu âs viodût i lôr voi sburtâ fûr lagrimis par vie de veretât che a vevin cognossût (dai lôr stes libris), disint: “O Signôr, o vin crodût, duncje meti nuie in regjistri cun chei che a son testemonis (de veretât dal Coran e dal Prophed’).
وَتَضْحَكُوْنَ وَلَا تَبْكُوْنَۙ
wa taḍḥakūna wa lā tabkūn(a).
e tu ridis e no cjantis,