وَاِذَا سَمِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَى الرَّسُوْلِ تَرٰٓى اَعْيُنَهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوْا مِنَ الْحَقِّۚ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ
wa iżā sami‘ū mā unzila ilar-rasūli tarā a‘yunahum tafīḍu minad-dam‘i mimmā ‘arafū minal-ḥaqq(i), yaqūlūna rabbanā āmannā faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).
மேலும், தூதருக்கு (முஹம்மதுக்கு) அருளப்பட்டதை அவர்கள் கேட்டபோது, தாங்கள் (தங்கள் சொந்த நூல்களிலிருந்து) அறிந்திருந்த சத்தியத்தின் காரணமாக, அவர்களுடைய கண்கள் கண்ணீர் வடிப்பதை நீங்கள் கண்டீர்கள். அவர்கள், "இறைவா, நாங்கள் நம்பிக்கை கொண்டுவிட்டோம். எனவே, (குர்ஆனின் சத்தியத்திற்கும் முஹம்மதுவின் நபித்துவத்திற்கும்) சாட்சிகளாக இருப்பவர்களுடன் எங்களைப் பதிவு செய்வாயாக" என்று கூறினார்கள்.
وَتَضْحَكُوْنَ وَلَا تَبْكُوْنَۙ
wa taḍḥakūna wa lā tabkūn(a).
நீ சிரிக்கிறாய், அழுவதில்லை.