وَاِذَا سَمِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَى الرَّسُوْلِ تَرٰٓى اَعْيُنَهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوْا مِنَ الْحَقِّۚ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ
wa iżā sami‘ū mā unzila ilar-rasūli tarā a‘yunahum tafīḍu minad-dam‘i mimmā ‘arafū minal-ḥaqq(i), yaqūlūna rabbanā āmannā faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).
Kaj kiam ili aŭskultis tion, kio (la Korano) estis revelaciita al la Mesaĝisto (Mohamedo), vi vidis iliajn okulojn verŝi larmojn pro la vero, kiun ili sciis (el siaj propraj libroj), dirante: "Ho Sinjoro, ni kredis, do enskribigu nin kun tiuj, kiuj estas atestantoj (de la vero de la Korano kaj la profeteco de Mohamedo).
وَتَضْحَكُوْنَ وَلَا تَبْكُوْنَۙ
wa taḍḥakūna wa lā tabkūn(a).
kaj vi ridas kaj ne ploras,