هُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ مِنْهُ اٰيٰتٌ مُّحْكَمٰتٌ هُنَّ اُمُّ الْكِتٰبِ وَاُخَرُ مُتَشٰبِهٰتٌ ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُوْنَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاۤءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاۤءَ تَأْوِيْلِهٖۚ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيْلَهٗٓ اِلَّا اللّٰهُ ۘوَالرّٰسِخُوْنَ فِى الْعِلْمِ يَقُوْلُوْنَ اٰمَنَّا بِهٖۙ كُلٌّ مِّنْ عِنْدِ رَبِّنَا ۚ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ
huwal-lażī anzala ‘alaikal-kitāba minhu āyātum muḥkamātun hunna ummul-kitābi wa ukharu mutasyābihāt(un), fa'ammal-lażīna fī qulūbihim zaigun fayattabi‘ūna mā tasyābaha minhubtigā'al-fitnati wabtigā'a ta'wīlih(ī), wa mā ya‘lamu ta'wīlahū illallāh(u), war-rāsikhūna fil-‘ilmi yaqūlūna āmannā bih(ī), kullum min ‘indi rabbinā, wa mā yażżakkaru illā ulul-albāb(i).
ئەوە ئەو کەسەیە کە کتێبی (القرئان)ی بۆ تۆ (محمد) دابەزاند. لە نێویاندا ئایەتگەلێک هەن کە ڕەهان، کە خاڵە سەرەکییەکانی کتێبی (القرئان)ن و ئەوانی تریش کە موتاسیابیحەتن. سەبارەت بەوانەی کە لە دڵیاندا مەیلیان بۆ گومڕابوون هەیە، بەدوای موتەشابیحاتدا دەگەڕێن بۆ ئەوەی بەدوای بوختاندا بگەڕێن و بەدوای تەویلەکانیاندا بگەڕێن، هەرچەندە کەس تەویلەکەیان ناناسێت جگە لە خوای گەورە. وە ئەوانەی زانستی قووڵیان هەیە دەڵێن: ئێمە باوەڕمان پێی (قورئان) هەیە، هەموو شتێک لە پەروەردگارمانەوەیە. کەس ناتوانێت وانە فێربێت جگە لەو کەسانەی کە تێدەگەن.
الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اُحْكِمَتْ اٰيٰتُهٗ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ خَبِيْرٍۙ
alif lām rā, kitābun uḥkimat āyātuhū ṡumma fuṣṣilat mil ladun ḥakīmin khabīr(in).
ئەلیف لام ڕا. .(ئەوەیە) کتێبێک کە ئایەتەکانی بە ڕێکوپێکی ڕیزکراون و پاشان بە وردی ڕوون کراوەتەوە، (دابەزی) لە دیوی (الله)ی دانا و وردترین،