زُيِّنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُوْنَ مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۘ وَالَّذِيْنَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَاللّٰهُ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
zuyyina lil-lażīna kafarul-ḥayātud-dun-yā wa yaskharūna minal-lażīna āmanū, wal-lażīnattaqau fauqahum yaumal-qiyāmah(ti), wallāhu yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).
Зиндагии дунё дар назари кофирон зебо нишон дода шудааст ва онҳо мӯъминонро таҳқир мекунанд. Ҳарчанд парҳезгорон дар рӯзи қиёмат болотар аз онҳо хоҳанд буд. Ва Худо ба ҳар кас, ки хоҳад, бешумор рӯзӣ медиҳад.
۞ قُلْ اَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِّنْ ذٰلِكُمْ ۗ لِلَّذِيْنَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا وَاَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَّرِضْوَانٌ مِّنَ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِالْعِبَادِۚ
qul a'unabbi'ukum bikhairim min żālikum, lil-lażīnattaqau ‘inda rabbihim jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā wa azwājum muṭahharatuw wa riḍwānum minallāh(i), wallāhu baṣīrum bil-‘ibād(i).
Бигӯ: «Оё шуморо аз чизе беҳтар аз ин огоҳ кунам?» Барои парҳезгорон дар назди Парвардигорашон биҳиштҳое ҳастанд, ки аз зери он наҳрҳо ҷорист ва дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд ва занони покиза ва хушнудии Худо. Ва Худо ба бандагонаш биност.
اِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْۖ وَاِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَّفْرَحُوْا بِهَا ۗ وَاِنْ تَصْبِرُوْا وَتَتَّقُوْا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْـًٔا ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا يَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ ࣖ
in tamsaskum ḥasanatun tasu'hum, wa in tuṣibkum sayyi'atuy yafraḥū bihā, wa in taṣbirū wa tattaqū lā yaḍurrukum kaiduhum syai'ā(n), innallāha bimā ya‘malūna muḥīṭ(un).
Агар ба шумо некӣ расад, (бешубҳа) онҳо ғамгин мешаванд, аммо агар балое ба шумо расад, онҳо аз он шодмон мешаванд. Агар шумо сабр ва парҳезгор бошед, найрангҳои онҳо шуморо заррае ба ташвиш намеорад. Албатта, Аллоҳ дар ҳар коре, ки онҳо мекунанд, фарогир аст.
۞ وَسَارِعُوْٓا اِلٰى مَغْفِرَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُۙ اُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِيْنَۙ
wa sāri‘ū ilā magfiratim mir rabbikum wa jannatin ‘arḍuhas-samāwātu wal-arḍ(u), u‘iddat lil-muttaqīn(a).
Ва барои талаби омурзиш аз Парвардигоратон шитоб кунед ва биҳишти ба андозаи осмонҳо ва заминро, ки барои парҳезгорон омода шудааст, ба даст оред.
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(Яъне) касоне, ки пас аз захмӣ шудан (дар ҷанги Уҳуд) аз Худо ва Паёмбар итоат карданд. Аз миёни онҳо касоне, ки некӯкорӣ кардаанд ва парҳезгорӣ кардаанд, подоши бузурге хоҳанд дошт.
مَا كَانَ اللّٰهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِيْنَ عَلٰى مَآ اَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّٰى يَمِيْزَ الْخَبِيْثَ مِنَ الطَّيِّبِ ۗ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَجْتَبِيْ مِنْ رُّسُلِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖ ۚ وَاِنْ تُؤْمِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَلَكُمْ اَجْرٌ عَظِيْمٌ
mā kānallāhu liyażaral-mu'minīna ‘alā mā antum ‘alaihi ḥattā yamīzal-khabīṡa minaṭ-ṭayyib(i), wa mā kānallāhu liyuṭli‘akum ‘alal-gaibi wa lākinnallāha yajtabī mir rusulihī may yasyā'(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa in tu'minū wa tattaqū fa lakum ajrun ‘aẓīm(un).
Аллоҳ мӯъминонро дар ҳолати кунунии шумо намегузорад, бинобар ин бадро аз некӣ фарқ мекунад. Аллоҳ ба шумо ғайбро нишон намедиҳад, балки Аллоҳ аз байни паёмбаронаш ҳар касеро, ки хоҳад, интихоб мекунад. Пас, ба Аллоҳ ва паёмбаронаш имон оваред. Агар имон ва парҳез дошта бошед, пас подоши бузурге хоҳед дошт.
لٰكِنِ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا نُزُلًا مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ وَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّلْاَبْرَارِ
lākinil-lażīnattaqau rabbahum lahum jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā nuzulam min ‘indillāh(i), wa mā ‘indallāhi khairul lil-abrār(i).
Аммо барои онон, ки аз Парвардигорашон метарсанд, биҳиштест, ки аз зери он наҳрҳо ҷорӣ аст ва дар он ҷо ҷовидонанд, ки аз ҷониби Худост ва он чӣ назди Худост, барои парҳезгорон беҳтар аст.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
Оё ба одамоне, ки ба онҳо гуфта мешавад: «Дастҳои худро аз ҷанг боздоред, намоз бихонед ва закот диҳед!», аҳамият намедиҳед, вақте ки онҳо маҷбур шуданд, ки ҷанг кунанд, ногаҳон баъзе аз онҳо (мунофиқон) аз мардум (душманон) метарсиданд, чунон ки аз Худо метарсиданд, ҳатто бештар аз он. Гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, чаро моро ба ҷанг водор кардӣ? Чаро (вазифаи ҷангро) барои муддате ба таъхир наандохтӣ?» Бигӯ: «Дар ин дунё лаззатҳои кам ҳастанд ва охират барои парҳезгорон беҳтар аст (ба даст овардани подош барои ҷанг) ва ба шумо заррае ситам нахоҳад шуд».
وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْكِتٰبِ اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّاٰتِهِمْ وَلَاَدْخَلْنٰهُمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ
wa lau anna ahlal-kitābi āmanū wattaqau lakaffarnā ‘anhum sayyi'ātihim wa la'adkhalnāhum jannātin-na‘īm(i).
Ва агар аҳли китоб имон меоварданд ва парҳезгорӣ мекарданд, хатогиҳояшонро мешумурдем ва онҳоро ба биҳиштҳои пур аз неъмат дохил мекардем.
قُلْ لَّا يَسْتَوِى الْخَبِيْثُ وَالطَّيِّبُ وَلَوْ اَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبِيْثِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ ࣖ
qul lā yastawil-khabīṡu waṭ-ṭayyibu wa lau a‘jabaka kaṡratul-khabīṡ(i), fattaqullāha yā ulil-albābi la‘allakum tufliḥūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Бадӣ бо некӣ яксон нест, ҳарчанд фаровонии бадӣ дили шуморо ба худ ҷалб мекунад, пас, эй аҳли хирад, аз Худо битарсед, то растагор шавед».
وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ ۗوَلَلدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa mal-ḥayātud-dun-yā illā la‘ibuw wa lahw(un), wa lad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).
Ва зиндагии ин дунё танҳо бозиҳо ва хушҳолӣ аст. Дар айни замон, сарои охират барои парҳезгорон беҳтар аст. Оё намефаҳмед?
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنْ تَتَّقُوا اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّكُمْ فُرْقَانًا وَّيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ
yā ayyuhal-lażīna āmanū in tattaqullāha yaj‘al lakum furqānaw wa yukaffir ‘ankum sayyi'ātikum wa yagfir lakum, wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).
Эй касоне, ки имон овардаед! Агар аз Худо битарсед, ба шумо фурқон (қобилияти фарқ кардани ҳақ аз ботил) медиҳад ва ҳамаи хатогиҳои шуморо мебахшад ва шуморо мебахшад. Худо дорои неъматҳои бузург аст.
اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوْكُمْ شَيْـًٔا وَّلَمْ يُظَاهِرُوْا عَلَيْكُمْ اَحَدًا فَاَتِمُّوْٓا اِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ اِلٰى مُدَّتِهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ
illal-lażīna ‘āhattum minal-musyrikīna ṡumma lam yanquṣūkum syai'aw wa lam yuẓāhirū ‘alaikum aḥadan fa atimmū ilaihim ‘ahdahum ilā muddatihim, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).
магар он мушрикон, ки бо шумо паймон бастаанд ва (мӯҳтавои) паймонро ҳеҷ кам накардаанд ва (ва) ба касе, ки бо шумо душманӣ мекунад, кумак накардаанд, пас ба паймони худ то замони муайян вафо кунед. Албатта, Аллоҳ парҳезгоронро дӯст медорад.
كَيْفَ يَكُوْنُ لِلْمُشْرِكِيْنَ عَهْدٌ عِنْدَ اللّٰهِ وَعِنْدَ رَسُوْلِهٖٓ اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِۚ فَمَا اسْتَقَامُوْا لَكُمْ فَاسْتَقِيْمُوْا لَهُمْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ
kaifa yakūnu lil-musyrikīna ‘ahdun ‘indallāhi wa ‘inda rasūlihī illal-lażīna ‘āhattum ‘indal-masjidil-ḥarām(i), famastaqāmū lakum fastaqīmū lahum, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).
Чӣ гуна бо мушрикон паймоне бо Худо ва Паёмбараш бошад, магар бо онҳое, ки шумо бо онҳо дар назди Масҷиди Ҳарам (Ҳудайбия) паймон бастаед, то вақте ки онҳо бо шумо ростгӯӣ кунанд, шумо низ бо онҳо ростгӯӣ кунед. Албатта, Худо парҳезгоронро дӯст медорад.
اِنَّ عِدَّةَ الشُّهُوْرِ عِنْدَ اللّٰهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ مِنْهَآ اَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ ەۙ فَلَا تَظْلِمُوْا فِيْهِنَّ اَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِيْنَ كَاۤفَّةً كَمَا يُقَاتِلُوْنَكُمْ كَاۤفَّةً ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ
inna ‘iddatasy-syuhūri ‘indallāhiṡnā ‘asyara syahran fī kitābillāhi yauma khalaqas-samāwāti wal-arḍa minhā arba‘atun ḥurum(un), żālikad-dīnul-qayyim(u), falā taẓlimū fīhinna anfusakum wa qātilul-musyrikīna kāffatan kamā yuqātilūnakum kāffah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).
Дар ҳақиқат, шумораи моҳҳо назди Аллоҳ дувоздаҳ моҳ аст, ки (чунон ки) дар тақдири Аллоҳ аст, вақте ки осмонҳо ва заминро офарид, ки чаҳор моҳи ҳаром аз он иборат аст. Ин (аҳкоми) дини рост аст, пас дар (моҳи чорум) ба худ зулм накунед ва бо ҳамаи мушрикон ҷанг кунед, чунон ки онҳо бо ҳамаи шумо ҷанг мекунанд. Ва бидонед, ки Аллоҳ бо парҳезгорон аст.
اَفَمَنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى تَقْوٰى مِنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ اَمْ مَّنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهٖ فِيْ نَارِ جَهَنَّمَۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ
afaman assasa bun-yānahū ‘alā taqwā minallāhi wa riḍwānin khairun am man assasa bun-yānahū ‘alā syafā jurufin hārin fanhāra bihī fī nāri jahannam(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Пас, оё касоне, ки биноҳо (масҷидҳо)-ро аз рӯи ибодати Худо ва (Худо) месозанд, беҳтаранд ё касоне, ки биноҳои худро дар канори ҷӯйе месозанд, ки фурӯ мерезад ва (бино) бо онҳо фурӯ меравад ва ба ҷаҳаннам меафтад? Худо мардуми ситамкорро ҳидоят намекунад.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَاتِلُوا الَّذِيْنَ يَلُوْنَكُمْ مِّنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوْا فِيْكُمْ غِلْظَةًۗ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū qātilul-lażīna yalūnakum minal-kuffāri wal-yajidū fīkum gilẓah(tan), wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).
Эй мӯъминон, бо кофирони атрофи худ биҷангед ва бигзоред, ки онҳо сабри шуморо эҳсос кунанд ва бидонед, ки Худо бо парҳезгорон аст.
اَلَآ اِنَّ اَوْلِيَاۤءَ اللّٰهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ
alā inna auliyā'allāhi lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
Дӯстони Худоро ба ёд оред, бар онҳо тарсе нест ва онҳо ғамгин намешаванд.
اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَۗ
al-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).
(Яъне) касоне, ки имон овардаанд ва ҳамеша парҳезгоранд.
وَلَاَجْرُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ ࣖ
wa la'ajrul-ākhirati khairul lil-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).
Ва ба дурустӣ, подоши охират барои касоне, ки имон овардаанд ва ҳамеша парҳезгоранд, беҳтар аст.
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).
Ва Мо пеш аз ту, эй Муҳаммад, нафиристодем, магар марде, ки ба ӯ ваҳй дар миёни мардуми замин додем. Оё онҳо дар замин сайр накарданд ва надиданд, ки бо касоне, ки пеш аз онҳо буданд (ки паёмбарро дурӯғ мегуфтанд), чӣ шуд. Ва дар ҳақиқат, сарзамини охират барои парҳезгорон беҳтар аст. Оё намефаҳмед?
اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۗ
innal-muttaqīna fī jannātiw wa ‘uyūn(in).
Ба дурустӣ ки парҳезгорон дар боғҳо ва чашмасорҳо бошанд.
۞ وَقِيْلَ لِلَّذِيْنَ اتَّقَوْا مَاذَآ اَنْزَلَ رَبُّكُمْ ۗقَالُوْا خَيْرًا ۚلِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ ۗوَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ ۗوَلَنِعْمَ دَارُ الْمُتَّقِيْنَۙ
wa qīla lil-lażīnattaqau māżā anzala rabbukum, qālū khairā(n), lil-lażīna aḥsanū fī hāżihid-dun-yā ḥasanah(tun), wa ladārul-ākhirati khair(un), wa lani‘ma dārul-muttaqīn(a).
Ва сипас аз парҳезгорон пурсида мешавад: «Парвардигори шумо чӣ нозил кардааст?» Онҳо ҷавоб доданд: «Некӯкорӣ». Касоне, ки дар ин дунё некӯкорӣ мекунанд, некӣ (ҷазо) мегиранд. Ва албатта, сарзамини охират беҳтар хоҳад буд. Ва ин беҳтарин ҷой барои парҳезгорон аст.
تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا
tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).
Ин биҳиштест, ки Мо онро ба бандагони худ, ки ҳамеша парҳезгоранд, мерос медиҳем.
يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا
yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).
(Ёд кун) рӯзеро, ки мо касонеро, ки аз (Худои) Раҳмон метарсиданд, мисли корвони бошараф ҷамъ кардем,
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
Ва ҳар кӣ аз Худо ва Паёмбараш итоат кунад ва аз Худо битарсад ва ба Ӯ ихлос дошта бошад, пас, инҳо касоне ҳастанд, ки пирӯз хоҳанд шуд.
قُلْ اَذٰلِكَ خَيْرٌ اَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِيْ وُعِدَ الْمُتَّقُوْنَۗ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاۤءً وَّمَصِيْرًا
qul ażālika khairun am jannatul-khuldil-latī wu‘idal-muttaqūn(a), kānat lahum jazā'aw wa maṣīrā(n).
Бигӯ (Муҳаммад): «Оё ин (ҷазо) хуб аст ё биҳишти абадӣ, ки ба парҳезгорон ҳамчун мукофот ва макони бозгашти онҳо ваъда шудааст?»
وَاَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ
wa anjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).
Ва Мо касонеро, ки имон овардаанд ва ҳамеша парҳезгоранд, наҷот медиҳем.
لٰكِنِ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِّنْ فَوْقِهَا غُرَفٌ مَّبْنِيَّةٌ ۙتَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ەۗ وَعْدَ اللّٰهِ ۗ لَا يُخْلِفُ اللّٰهُ الْمِيْعَادَ
lākinil-lażīnattaqau rabbahum lahum gurafum min fauqihā gurafum mabniyyah(tun), tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa‘dallāh(i), lā yukhlifullāhul-mī‘ād(a).
Аммо барои онон, ки аз Парвардигорашон метарсанд, ҳуҷраҳое (дар биҳишт) аст, ки бар болои он ҳуҷраҳо сохта шудаанд (қабат-қабат), ки аз зери онҳо наҳрҳо ҷорӣ мешаванд. (Ин) ваъдаи Худост ва Худо ба ваъдааш хилоф намекунад.
وَسِيْقَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ اِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءُوْهَا وَفُتِحَتْ اَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلٰمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوْهَا خٰلِدِيْنَ
wasīqal-lażīnattaqau rabbahum ilal-jannati zumarā(n), ḥattā iżā jā'ūhā wa futiḥat abwābuhā wa qāla lahum khazanatuhā salāmun ‘alaikum ṭibtum fadkhulūhā khālidīn(a).
Ва касоне, ки аз Парвардигорашон метарсанд, гурӯҳ-гурӯҳ ба осмон ворид карда мешаванд. Пас, вақте ки ба он (биҳишт) расиданд ва дарҳои он кушода шуданд, нигаҳбон ба онҳо гуфт: «Бар шумо баракат бод, баракат! Пас, дохил шавед, то дар он ҷо ҷовидон бимонед».
وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الصِّدِّيْقُوْنَ ۖوَالشُّهَدَاۤءُ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ لَهُمْ اَجْرُهُمْ وَنُوْرُهُمْۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ ࣖ
wal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī ulā'ika humuṣ-ṣiddīqūn(a), wasy-syuhadā'u ‘inda rabbihim, lahum ajruhum wa nūruhum, wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābul-jaḥīm(i).
Ва касоне, ки ба Худо ва паёмбаронаш имон овардаанд, онҳо ростгӯёнанд (дӯстдорони ҳақ ва шоҳид дар назди Парвардигорашон ҳастанд). Онҳо сазовори подош ва нур ҳастанд. Аммо касоне, ки кофир шудаанд ва оёти моро дурӯғ мешуморанд, аҳли дӯзаханд.
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Пас, то тавони худ аз Худо битарсед ва гӯш диҳед ва итоат кунед ва барои худ моли хуб харҷ кунед. Ва ҳар кӣ худро аз бахилӣ боздорад, онҳо хушбахтанд.
فَاِذَا بَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ فَارِقُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ وَّاَشْهِدُوْا ذَوَيْ عَدْلٍ مِّنْكُمْ وَاَقِيْمُوا الشَّهَادَةَ لِلّٰهِ ۗذٰلِكُمْ يُوْعَظُ بِهٖ مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ەۗ وَمَنْ يَّتَّقِ اللّٰهَ يَجْعَلْ لَّهٗ مَخْرَجًا ۙ
fa iżā balagna ajalahunna fa amsikūhunna bima‘rūfin au fāriqūhunna bima‘rūfiw wa asyhidū żawai ‘adlim minkum wa aqīmusy-syahādata lillāh(i), żālikum yū‘aẓu bihī man kāna yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), wa may yattaqillāha yaj‘al lahū makhrajā(n).
Пас, вақте ки ба поёни намозашон наздик шуданд, пас, бо онҳо ба хубӣ оштӣ диҳед (баргардед) ё ба хубӣ онҳоро раҳо кунед ва бо ду шоҳиди одил аз худ шаҳодат диҳед ва шаҳодати худро барои Худо мустаҳкам кунед. Ин таълимотест, ки ба касоне дода шудааст, ки ба Худо ва охират имон овардаанд. Ҳар кӣ аз Худо битарсад, роҳи халосиро барои ӯ мекушояд.
اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ
inna lil-muttaqīna ‘inda rabbihim jannātin-na‘īm(i).
Ба дурустӣ, барои парҳезгорон назди Парвардигорашон биҳиштест пур аз неъматҳо.
اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ ظِلٰلٍ وَّعُيُوْنٍۙ
innal-muttaqīna fī ẓilāliw wa ‘uyūn(in).
Ба дурустӣ, ки парҳезгорон дар сояи (дарахтони сояафкани) биҳишт ва (дар атрофи) чашмаҳо хоҳанд буд,
اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ مَفَازًاۙ
inna lil-muttaqīna mafāzā(n).
Ба дурустӣ, касоне, ки парҳезгорӣ мекунанд, пирӯз хоҳанд шуд,