۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
सदाचार तुंदा मुंह पूरब ते पश्चिम बक्खी नेईं घुमाना ऐ, पर सदाचार ओह ऐ जेह्ड़ा अल्लाह, आखरी दिन, फरिश्ते, किताबें, ते नबीएं उप्पर विश्वास करदे न ते अपनी प्यारी दौलत रिश्तेदारें, अनाथें, गरीबें गी, उनें लोकें गी दिंदे न जेह्ड़े सफर पर न (मुसाफिर), भिखारी, ते अपने नौकरें गी मुक्त करने आस्तै, जेह्ड़े नमाज करदे न ते जकात दिंदे न, जेह्ड़े लोक अपने वादे गी कदूं पूरा करदे न वादे, ते गरीबी, दुखें ते युद्ध दे समें च धैर्य रखने आह्ले लोक। सच्चे लोक हन, ते पुण्य वाले हन।
يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ۗ قُلْ مَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ
yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qul mā anfaqtum min khairin falil-wālidaini wal-aqrabīna wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).
उह तुहाडे (मुहम्मद) तों पुच्छदे ने कि उहनां नू की खर्चा करना चाहिदा है। कहो, "तुभ जो बी दौलत देते शो, लश ऩाऩा-भाता, ऩरयवाय, अनाथ, गरीब औय सफर ऩय ऩयदे शी रोगों के लरए शी शोना चादहमे।" और जो भी भलाई करदे हो, निश्चय ही अल्लाह ही सर्वज्ञ है।
وَاِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ اُولُوا الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنُ فَارْزُقُوْهُمْ مِّنْهُ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا
wa iżā ḥaḍaral-qismata ulul-qurbā wal-yatāmā wal-masākīnu farzuqūhum minhu wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).
ते जेकर बंड दे दौरान कुझ रिश्तेदार, अनाथ ते गरीब लोक मौजूद होन तां उनेंगी (केवल थोड़ा-थोड़ा) संपत्ति देई ओड़ो ते उंदे कन्ने अच्छे शब्द बोलो।
۞ وَاعْبُدُوا اللّٰهَ وَلَا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّبِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْجَارِ ذِى الْقُرْبٰى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْۢبِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُوْرًاۙ
wa‘budullāha wa lā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānaw wa biżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wal-jāri żil-qurbā wal-jāril-junubi waṣ-ṣāḥibi bil-jambi wabnis-sabīl(i), wa mā malakat aimānukum, innallāha lā yuḥibbu man kāna mukhtālan fakhūrā(n).
ते अल्लाह दी इबादत करो ते उदे नाल किसे वी चीज़ दा शरीफ ना करो। ते माता-पिता, नजदीकी रिश्तेदार, अनाथ, गरीब, नजदीकी ते दूर दे पड़ोसी, साथी, इब्न सबिल ते तुंदे कोल जेड़े बी नौकर होन, उंदे उप्पर मेहरबानी करो। सचमुच अल्लाह ओह लोग पसंद नहीं करदे जो घमंडी होन ते अपने आप ते घमंड करन,
اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا
ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).
ह़ुन नाव समुंदरे च कम्म करने आले गरीब लोकें दी ही; मेरा इरादा हा के उसी नष्ट करी ओड़ना हा, कीजे उंदे कोला पैहलें इक राजा हा जेड़ा हर नाव गी जब्त करी लैंदा हा।
وَلَا يَأْتَلِ اُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ اَنْ يُّؤْتُوْٓا اُولِى الْقُرْبٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَالْمُهٰجِرِيْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۖوَلْيَعْفُوْا وَلْيَصْفَحُوْاۗ اَلَا تُحِبُّوْنَ اَنْ يَّغْفِرَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa lā ya'tali ulul-faḍli minkum was-sa‘ati ay yu'tū ulil-qurbā wal-masākīna wal-muhājirīna fī sabīlillāh(i), wal ya‘fū wal yaṣfaḥū, alā tuḥibbūna ay yagfirallāhu lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
ते तुहाडे विचों जिन्हां नूं फायदे ते मौके हन, ओह कसम नहीं खान कि ओह (अपने) रिश्तेदार, गरीब ते अल्लाह दे राह विच प्रवास करन वाले नू (मदद नहीं करनगे) ते माफ करन ते सहनशील होन। क्या तुसें गी एह् पसंद नेईं ऐ जे अल्लाह तुसें गी माफ करदा ऐ? ते अल्लाह माफ करने आला, मेहरबान ऐ।
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ
wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
ते कन्नै गै ओह् (दूएं गी) गरीबें गी खिलाने आस्तै प्रेरित नेईं करदा हा।
وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِيْنَۙ
wa lam naku nuṭ‘imul-miskīn(a).
ते अस (भी) गरीबें गी नेईं खिलाने आं,
وَيُطْعِمُوْنَ الطَّعَامَ عَلٰى حُبِّهٖ مِسْكِيْنًا وَّيَتِيْمًا وَّاَسِيْرًا
wa yuṭ‘imūnaṭ-ṭa‘āma ‘alā ḥubbihī miskīnaw wa yatīmaw wa asīrā(n).
ते गरीबें, अनाथें ते कैदियें गी अपने मनपसंद खाना देई दिंदे न।
وَلَا تَحٰۤضُّوْنَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۙ
wa lā taḥāḍḍūna ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
ते तुस इक-दुए गी गरीबें गी पेट भरने आस्तै प्रेरित नेई करदे ओ।
اَوْ مِسْكِيْنًا ذَا مَتْرَبَةٍۗ
au miskīnan żā matrabah(tin).
या बड़े गरीब लोक।
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ
wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
ते गरीबें गी खिलाने गी प्रोत्साहित नेईं करदा।