يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خُلَّةٌ وَّلَا شَفَاعَةٌ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khullatuw wa lā syafā‘ah(tun), wal-kāfirūna humuẓ-ẓālimūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, пеш аз он ки рӯзе фаро расад, ки хариду фурӯш, дӯстӣ ва шафоат дигар вуҷуд надошта бошад, аз ризқу рӯзие, ки ба шумо додаем, сарф кунед. Онҳое, ки кофир шудаанд, ситамкоронанд.
مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
Мисоли касе, ки моли худро дар роҳи Худо харҷ мекунад, мисли донаест, ки ҳафт поя мерӯёнад ва дар ҳар поя сад дона аст. Худо барои ҳар кӣ хоҳад, чанд баробар мекунад ва Худо бахшанда ва доност.
اَلصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْمُنْفِقِيْنَ وَالْمُسْتَغْفِرِيْنَ بِالْاَسْحَارِ
aṣ-ṣābirīna waṣ-ṣādiqīna wal-qāniṭīna wal-munfiqīna wal-mustagfirīna bil-asḥār(i).
(Ҳамчунин) шахси сабркунанда, шахси солеҳ, шахси итоаткор, шахсе, ки дороии худро хайр мекунад ва шахсе, ки пеш аз тулӯи субҳ аз Худо омурзиш металабад.
لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتّٰى تُنْفِقُوْا مِمَّا تُحِبُّوْنَ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ شَيْءٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ
lan tanālul-birra ḥattā tunfiqū mimmā tuḥibbūn(a), wa mā tunfiqū min syai'in fa innallāha bihī ‘alīm(un).
Шумо фазилате ба даст намеоред, то он даме, ки аз моли дӯстдоштаатон инфоқ накунед ва ҳар чизеро, ки инфоқ мекунед, Аллоҳ аз он огоҳ аст.
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
Ва касоне, ки дар он чи Худо аз фазли Худ ба онҳо додааст, бахилӣ мекунанд, ҳаргиз напиндоранд, ки (бахилӣ кардан) барои онҳо хайр аст, ҳарчанд (бахилӣ кардан) барои онҳо бад аст. Он чи (ганҷҳое), ки дар бораи онҳо фикр мекунанд, дар рӯзи қиёмат (бар гарданашон) овезон карда мешавад. Мероси осмонҳо ва замин аз они Худост. Худо ба он чи мекунед, огоҳ аст.
قُلْ لِّعِبَادِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰهُمْ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خِلٰلٌ
qul li‘ibādiyal-lażīna āmanū yuqīmuṣ-ṣalāta wa yunfiqū mimmā razaqnāhum sirraw wa ‘alāniyatam min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khilāl(un).
(Эй Муҳаммад), ба бандагони ман, ки имон овардаанд, бигӯ: «Пеш аз он ки рӯзе фаро расад, ки хариду фурӯш ва дӯстӣ дигар вуҷуд надошта бошад, намоз бихонанд ва аз ризқу рӯзии мо пинҳонӣ ё ошкоро харҷ кунанд».
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا
wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).
Ва дастҳоятро ба гарданат баста макун ва онҳоро аз ҳад зиёд (хеле саховатмандона) дароз макун, ки шарманда ва пушаймон хоҳӣ шуд.
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
Ва (аз ҷумла бандагони Худои меҳрубон) касоне, ки ҳангоми харҷ кардан (мол) исроф намекунанд ва (ҳамчунин) бахилӣ намекунанд, ки ҳарду аз рӯи одилонаанд.
يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَّلَا بَنُوْنَ ۙ
yauma lā yanfa‘u māluw wa lā banūn(a).
(яъне) рӯзе, ки сарват ва фарзандон фоидае нахоҳанд дошт,
تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
Шиками онҳо аз бистарашон дур аст, бо тарс ва умед ба Парвардигорашон дуо мекунанд ва қисмате аз ризқеро, ки ба онҳо додаем, сарф мекунанд.
اِنَّ الَّذِيْنَ يَتْلُوْنَ كِتٰبَ اللّٰهِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْفَقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰهُمْ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً يَّرْجُوْنَ تِجَارَةً لَّنْ تَبُوْرَۙ
innal-lażīna yatlūna kitāballāhi wa aqāmuṣ-ṣalāta wa anfaqū mimmā razaqnāhum sirraw wa ‘alāniyatay yarjūna tijāratal lan tabūr(a).
Ба дурустӣ, касоне, ки китоби Аллоҳро (Қуръон)-ро мехонанд ва намоз мегузоранд ва аз ризқе, ки ба онҳо додаем, пинҳонӣ ва ошкоро садақа мекунанд, умедвор ба тиҷорате ҳастанд, ки зиён нарасонад.
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۙقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ اَطْعَمَهٗٓ ۖاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iżā qīla lahum anfiqū mimmā razaqakumullāh(u), qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū anuṭ‘imu mal lau yasyā'ullāhu aṭ‘amah(ū), in antum illā fī ḍalālim mubīn(in).
Ва чун ба онҳо гуфта шавад, ки аз он чӣ Худо ба шумо додааст, садақа кунед, кофирон ба мӯъминон мегӯянд: «Оё мо метавонем касонеро таъом диҳем, ки агар Худо мехост, онҳоро таъом медод? Шумо дар гумроҳии ошкор ҳастед».
وَالَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِرَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۖ وَاَمْرُهُمْ شُوْرٰى بَيْنَهُمْۖ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۚ
wal-lażīnastajābū lirabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa amruhum syūrā bainahum, wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
ва (барои) касоне, ки даъвати Худоро қабул мекунанд ва намоз мегузоранд, дар ҳоле ки корҳояшон бо машварати байни онҳо ҳал мешавад ва қисмате аз ризқеро, ки ба онҳо додаем, харҷ мекунанд.
وَفِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِ
wa fī amwālihim ḥaqqul lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).
Ва дар амволи онҳо барои фақироне, ки талаб мекунанд ва барои фақироне, ки талаб намекунанд, ҳаққе вуҷуд дорад.
اٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاَنْفِقُوْا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُّسْتَخْلَفِيْنَ فِيْهِۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْ وَاَنْفَقُوْا لَهُمْ اَجْرٌ كَبِيْرٌۚ
Āminū billāhi wa rasūlihī wa anfiqū mimmā ja‘alakum mustakhlafīna fīh(i), fal-lażīna āmanū minkum wa anfaqū lahum ajrun kabīr(un).
Ба Худо ва Паёмбараш имон оваред ва аз молҳое, ки Худо шуморо ба онҳо амр додааст, (дар роҳи Худо) харҷ кунед. Пас, касоне аз шумо, ки имон овардаанд ва (моли худро дар роҳи Худо) харҷ кардаанд, подоши бузурге хоҳанд дошт.
وَمَا لَكُمْ اَلَّا تُنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا يَسْتَوِيْ مِنْكُمْ مَّنْ اَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَۗ اُولٰۤىِٕكَ اَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ الَّذِيْنَ اَنْفَقُوْا مِنْۢ بَعْدُ وَقَاتَلُوْاۗ وَكُلًّا وَّعَدَ اللّٰهُ الْحُسْنٰىۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa mā lakum allā tunfiqū fī sabīlillāhi wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), lā yastawī minkum man anfaqa min qablil-fatḥi wa qātal(a), ulā'ika a‘ẓamu darajatam minal-lażīna anfaqū mim ba‘du wa qātalū, wa kullaw wa‘adallāhul-ḥusnā, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
Ва чаро моли худро дар роҳи Худо сарф намекунед, дар ҳоле ки тамоми мероси осмонҳо ва замин аз они Худост? Бо касоне, ки аз шумо пеш аз фатҳи (Макка) моли худро дар роҳи Худо сарф мекунанд ва ҷиҳод мекунанд, баробар нестанд. Онҳо дар мартаба аз касоне, ки моли худро сарф мекунанд ва баъд аз он ҷиҳод мекунанд, болотаранд. Ва Худо ба ҳар яки онҳо ваъдаи беҳтаре додааст. Ва Худо ба он чӣ мекунед, огоҳ аст.
مَنْ ذَا الَّذِيْ يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضٰعِفَهٗ لَهٗ وَلَهٗٓ اَجْرٌ كَرِيْمٌ
man żal-lażī yuqriḍullāha qarḍan ḥasanan fa yuḍā‘ifahū lahū wa lahū ajrun karīm(un).
Ҳар кас ба Худо қарзи нек диҳад, Худо онро дучанд мекунад ва ӯро подоши некӯ медиҳад.
اِنَّ الْمُصَّدِّقِيْنَ وَالْمُصَّدِّقٰتِ وَاَقْرَضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا يُّضٰعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ اَجْرٌ كَرِيْمٌ
innal-muṣṣaddiqīna wal-muṣṣaddiqāti wa aqraḍullāha qarḍan ḥasanay yuḍā‘afu lahum wa lahum ajrun karīm(un).
Албатта, ононе, ки садақа медиҳанд, хоҳ мардон ва хоҳ занон, ва ба Худо қарзи хуб медиҳанд, барои онҳо ин мукофот дучанд карда мешавад ва онҳо подоши некӯ хоҳанд дошт.
وَاَنْفِقُوْا مِنْ مَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُوْلَ رَبِّ لَوْلَآ اَخَّرْتَنِيْٓ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۚ فَاَصَّدَّقَ وَاَكُنْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ
wa anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya aḥadakumul-mautu fa yaqūla rabbi lau lā akhkhartanī ilā ajalin qarīb(in), fa aṣṣaddaqa wa akum minaṣ-ṣāliḥīn(a).
Ва пеш аз он ки марг ба яке аз шумо биёяд, аз он чизе, ки ба шумо додаем, харҷ кунед; сипас (бо пушаймонӣ) гуфт: «Эй Парвардигори ман, агар мехостӣ маро (марги) каме ба таъхир андозӣ, ман метавонистам садақа диҳам ва аз парҳезгорон бошам».
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Пас, то тавони худ аз Худо битарсед ва гӯш диҳед ва итоат кунед ва барои худ моли хуб харҷ кунед. Ва ҳар кӣ худро аз бахилӣ боздорад, онҳо хушбахтанд.
اِنْ تُقْرِضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا يُّضٰعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ شَكُوْرٌ حَلِيْمٌۙ
in tuqriḍullāha qarḍan ḥasanay yuḍā‘ifhu lakum wa yagfir lakum, wallāhu syakūrun ḥalīm(un).
Агар ба Худо қарзи нек диҳед, Ӯ барои шумо дучанд (сазовори он) хоҳад кард ва шуморо мебахшад ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
۞ اِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ اَنَّكَ تَقُوْمُ اَدْنٰى مِنْ ثُلُثَيِ الَّيْلِ وَنِصْفَهٗ وَثُلُثَهٗ وَطَاۤىِٕفَةٌ مِّنَ الَّذِيْنَ مَعَكَۗ وَاللّٰهُ يُقَدِّرُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَۗ عَلِمَ اَنْ لَّنْ تُحْصُوْهُ فَتَابَ عَلَيْكُمْ فَاقْرَءُوْا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْاٰنِۗ عَلِمَ اَنْ سَيَكُوْنُ مِنْكُمْ مَّرْضٰىۙ وَاٰخَرُوْنَ يَضْرِبُوْنَ فِى الْاَرْضِ يَبْتَغُوْنَ مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ ۙوَاٰخَرُوْنَ يُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۖفَاقْرَءُوْا مَا تَيَسَّرَ مِنْهُۙ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَقْرِضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًاۗ وَمَا تُقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوْهُ عِنْدَ اللّٰهِ ۙهُوَ خَيْرًا وَّاَعْظَمَ اَجْرًاۗ وَاسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
inna rabbaka ya‘lamu annaka taqūmu adnā min ṡuluṡayil-laili wa niṣfahū wa ṡuluṡahū wa ṭā'ifatum minal-lażīna ma‘ak(a), wallāhu yuqaddirul-laila wan-nahār(a), ‘alima allan tuḥṣūhu fa tāba ‘alaikum faqra'ū mā tayassara minal-qur'ān(i), ‘alima an sayakūnu minkum marḍā, wa ākharūna yaḍribūna fil-arḍi yabtagūna min faḍlillāh(i), wa ākharūna yuqātilūna fī sabīlillāh(i), faqra'ū mā tayassara minh(u), wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aqriḍullāha qarḍan ḥasanā(n), wa mā tuqaddimū li'anfusikum min khairin tajidūhu ‘indallāh(i), huwa khairaw wa a‘ẓama ajrā(n), wastagfirullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).
Албатта, Парвардигорат медонад, ки ту (эй Муҳаммад), камтар аз ду сеяки шаб ё нисфи шаб ё як сеяки шаб ва (ҳамин тавр) гурӯҳе аз онҳое, ки бо ту ҳастанд, (ба намоз) меистӣ. Худо андозаи шабу рӯзро муайян мекунад. Худо медонад, ки шумо наметавонед ҳудуди он вақтро муайян кунед, пас ба шумо сабукӣ ато кардааст, пас он чиро, ки (барои шумо) осон аст, аз Қуръон бихонед. Ӯ медонад, ки дар миёни шумо касоне хоҳанд буд, ки бемор ҳастанд ва дигарон дар замин сайругашт мекунанд, то аз фазли Худо талаб кунанд ва дигарон дар роҳи Худо ҷиҳод мекунанд. Пас, он чиро, ки (барои шумо) осон аст, аз Қуръон бихонед ва намоз бихонед, закот диҳед ва ба Худо қарзи хуб диҳед. Ҳар кори хайре, ки барои худ анҷом медиҳед, бешубҳа онро аз ҷониби Худо ҳамчун беҳтарин подош ва бузургтарин подош хоҳед гирифт. Ва аз Худо омурзиш бихоҳед, ки Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ
wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
ва ба таъом додани фақирон тарғиб намекунад.