وَلَمَّا بَرَزُوْا لِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ قَالُوْا رَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ۗ
wa lammā barazū lijālūta wa junūdihī qālū rabbanā afrig ‘alainā ṣabraw wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).
و هنگامی که در برابر جالوت و لشکرش پیشروی کردند، دعا کردند که پروردگارا به ما صبر عنایت فرما، گامهای ما را استحکام بخشید و ما را در مقابله با کفار کمک کنید.
اِذْ هَمَّتْ طَّۤاىِٕفَتٰنِ مِنْكُمْ اَنْ تَفْشَلَاۙ وَاللّٰهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
iż hammat-ṭā'ifatāni minkum an tafsyalā, wallāhu waliyyuhumā, wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
وقتی دو گروه از طرف شما میخواهند (عقبنشینی کنند) چون میترسند، هرچند که الله یاورشان است. بنابراین، مؤمنان تنها به الله متعال توکل کنند.
وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِاَعْدَاۤىِٕكُمْ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَلِيًّا ۙوَّكَفٰى بِاللّٰهِ نَصِيْرًا
wallāhu a‘lamu bi'a‘dā'ikum, wa kafā billāhi waliyyaw wa kafā billāhi naṣīrā(n).
و الله متعال از دشمنان شما بهتر میداند. الله برای اینکه محافظ باشد کافی است و الله که یاور باشد (برای شما) کافی است.
قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوْا عَلَيْهِمُ الْبَابَۚ فَاِذَا دَخَلْتُمُوْهُ فَاِنَّكُمْ غٰلِبُوْنَ ەۙ وَعَلَى اللّٰهِ فَتَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
qāla rajulāni minal-lażīna yakhāfūna an‘amallāhu ‘alaihimadkhulū ‘alaihimul-bāb(a), fa iżā dakhaltumūhu fa innakum gālibūn(a), wa ‘alallāhi fa tawakkalū in kuntum mu'minīn(a).
دو مرد در میان آنهاییکه متقی بودند، که توسط الله لطف داده شده بود گفتند، "به آنها از طریق دروازه (کشور) حمله کنید. اگر شما داخل آن شوید یقیناً برنده خواهید شد. و اگر شما مومن هستید، فقط به الله توکل کنید. "
وَاِنْ يَّمْسَسْكَ اللّٰهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهٗٓ اِلَّا هُوَ ۗوَاِنْ يَّمْسَسْكَ بِخَيْرٍ فَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
iy yamsaskallāhu biḍurrin falā kāsyifa lahū illā huw(a), wa iy yamsaska bikhairin fa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
و اگر الله بر شما مصیبت بیفتد جز او کسی نمیتواند آن را از بین ببرد. و اگر او برای شما خوبی بیاورد، پس او بالای همه چیز قدرت دارد.
قُلْ اَرَءَيْتَكُمْ اِنْ اَتٰىكُمْ عَذَابُ اللّٰهِ اَوْ اَتَتْكُمُ السَّاعَةُ اَغَيْرَ اللّٰهِ تَدْعُوْنَۚ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
qul ara'aitakum in atākum ‘ażābullāhi au atatkumus-sā‘atu agairallāhi tad‘ūn(a), in kuntum ṣādiqīn(a).
به (محمد) بگو: «برای من توضیح بده اگر عذاب خدا به تو برسد، یا روز قیامت به تو برسد، آیا تو (خدایان) غیر از الله را خواهی خواند، اگر صادق هستی!»
بَلْ اِيَّاهُ تَدْعُوْنَ فَيَكْشِفُ مَا تَدْعُوْنَ اِلَيْهِ اِنْ شَاۤءَ وَتَنْسَوْنَ مَا تُشْرِكُوْنَ ࣖ
bal iyyāhu tad‘ūna fa yaksyifu mā tad‘ūna ilaihi in syā'a wa tansauna mā tusyrikūn(a).
(نه)، فقط از او کمک میخواهید. اگر او بخواهد، او آنچه (خطر) را که شما از او بخواهید، دور خواهد کرد، و شما آنچه را که (با الله) شریک می سازید، از خود می گذارید.
فَلَوْلَآ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَا تَضَرَّعُوْا وَلٰكِنْ قَسَتْ قُلُوْبُهُمْ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
falau lā iż jā'ahum ba'sunā taḍarra‘ū wa lākin qasat qulūbuhum wa zayyana lahumusy-syaiṭānu mā kānū ya‘malūn(a).
مگر چرا آنها زمانیکه عذاب ما بر آنها آمد با فروتنی (به الله) التماس نکردند؟ در حقیقت، قلب های آنها سخت شده است و شیطان چیزی را که آنها همیشه انجام میدهند برای آنها زیبا جلوه داده است.
اُدْعُوْا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَۚ
ud‘ū rabbakum taḍarru‘aw wa khufūyah(tan), innahū lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).
با قلب فروتن و صدای نرم به خدای خود دعا کنید. در حقیقت، او کسانی را که از حدود تجاوز میکنند دوست ندارد.
قَالُوْٓا اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَۙ
qālū innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
آنها (جادوگران) پاسخ دادند، "در حقیقت ما به پروردگار خود برمیگردیم.
وَلَمَّا سُقِطَ فِيْٓ اَيْدِيْهِمْ وَرَاَوْا اَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوْاۙ قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
wa lammā suqiṭa fī aidīhim wa ra'au annahum qad ḍallū, qālū la'il lam yarḥamnā rabbunā wa yagfir lanā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).
و بعد از اینکه از اعمال خود پشیمان شدند و فهمیدند که گمراه شدهاند، گفتند: «به راستی اگر پروردگار ما بر ما رحم نکند و ما را نبخشد، قطعا ما زیانکار خواهیم بود».
وَاخْتَارَ مُوْسٰى قَوْمَهٗ سَبْعِيْنَ رَجُلًا لِّمِيْقَاتِنَا ۚفَلَمَّآ اَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ اَهْلَكْتَهُمْ مِّنْ قَبْلُ وَاِيَّايَۗ اَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاۤءُ مِنَّاۚ اِنْ هِيَ اِلَّا فِتْنَتُكَۗ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاۤءُ وَتَهْدِيْ مَنْ تَشَاۤءُۗ اَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الْغٰفِرِيْنَ
wakhtāra mūsā qaumahū sab‘īna rajulal limīqātinā, falammā akhażathumur-rajfatu qāla rabbi lau syi'ta ahlaktahum min qablu wa iyyāy(a), atuhlikunā bimā fa‘alas-sufahā'u minnā, in hiya illā fitnatuk(a), tuḍillu bihā man tasyā'u wa tahdī man tasyā'(u), anta waliyyunā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairul-gāfirīn(a).
و موسی هفتاد نفر را از قوم خود انتخاب کرد تا (از ما توبه بخواهند) در زمانیکه ما تعیین کرده بودیم. هنگامی که آنها دچار زلزله شدند، موسی گفت: ای پروردگارا اگر تو خواسته بودی، قبل از این من و آنها را نابود میکردی، آیا ما را به خاطر اعمال کسانی که در میان ما فاقد درک هستند، نابود خواهی کرد، این فقط آزمایش از سوی تو است، تو با این آزمایش هر که می خواهی گمراه می کنی و هر که می خواهی هدایت می کنی، پس تو رهبر ما هستی، ما را ببخش و رحمت کن برای ما.
۞ وَاكْتُبْ لَنَا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ اِنَّا هُدْنَآ اِلَيْكَۗ قَالَ عَذَابِيْٓ اُصِيْبُ بِهٖ مَنْ اَشَاۤءُۚ وَرَحْمَتِيْ وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍۗ فَسَاَكْتُبُهَا لِلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِنَا يُؤْمِنُوْنَۚ
waktub lanā fī hāżihid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati innā hudnā ilaik(a), qāla ‘ażābī uṣību bihī man asyā'(u), wa raḥmatī wasi‘at kulla syai'(in), fa sa'aktubuhā lil-lażīna yattaqūna wa yu'tūnaz-zakāta wal-lażīna hum bi'āyātinā yu'minūn(a).
و برای ما خیر دنیا و آخرت را مقرر کن. واقعاً، ما به سوی تو برمیگردیم (توبه) میکنیم. (خداوند) میفرماید: «من عذاب خود را به هر کسی که بخواهم، وارد میکنم و رحمت من همه چیز را در بر میگیرد، پس رحمت خود را به کسانی که متقی هستند و زکات میدهند و کسانی که به آیات ما ایمان دارند، اختصاص میدهم».
وَاِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطٰنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّهٗ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ
wa immā yanzagannaka minasy-syaiṭāni nazgun fasta‘iż billāh(i), innahū samī‘un ‘alīm(un).
و اگر شیطان برای وسوسه کردن شما آمد پس به الله پناه ببرید. در حقیقت، او همه چیز شنونده، همه چیز میداند.
اِذْ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ غَرَّ هٰٓؤُلَاۤءِ دِيْنُهُمْۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
iż yaqūlul-munāfiqūna wal-lażīna fī qulūbihim maraḍun garra hā'ulā'i dīnuhum, wa may yatawakkal ‘alallāhi fa innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).
(به یاد داشته باشید)، هنگامی که منافقین و کسانی که بیماری در دل دارند می گویند: «آنها (مؤمنان) در دین خود فریب خورده اند». (خداوند میفرماید) «هر کس به الله توکل کند، بداند که الله متعال و دانا است».
قُلْ لَّنْ يُّصِيْبَنَآ اِلَّا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَنَاۚ هُوَ مَوْلٰىنَا وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
qul lay yuṣībanā illā mā kataballāhu lanā, huwa maulānā wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
(محمد) بگو: «هیچ چیز بر ما نمیرسد مگر آنچه که خداوند برای ما مقرر کرده است، او محافظ ما است و تنها به الله مؤمنان توکل میکنند».
وَلَوْ اَنَّهُمْ رَضُوْا مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗۙ وَقَالُوْا حَسْبُنَا اللّٰهُ سَيُؤْتِيْنَا اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ وَرَسُوْلُهٗٓ اِنَّآ اِلَى اللّٰهِ رٰغِبُوْنَ ࣖ
wa lau annahum raḍū mā ātāhumullāhu wa rasūluh(ū), wa qālū ḥasbunallāhu sayu'tīnallāhu min faḍlihī wa rasūluhū innā ilallāhi rāgibūn(a).
و اگر به راستی از آنچه که از جانب الله و رسولش به آنها داده شده بود، راضی بودند و میگفتند: «خداوند برای ما کافی است، الله و رسولش مقداری از فضلش را به ما میدهند، به راستی ما کسانی هستیم که به الله امید داریم».
وَّعَلَى الثَّلٰثَةِ الَّذِيْنَ خُلِّفُوْاۗ حَتّٰٓى اِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ اَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوْٓا اَنْ لَّا مَلْجَاَ مِنَ اللّٰهِ اِلَّآ اِلَيْهِۗ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوْبُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ ࣖ
wa ‘alaṡ-ṡalāṡatil-lażīna khullifū, ḥattā iżā ḍāqat ‘alaihimul-arḍu bimā raḥubat wa ḍāqat ‘alaihim anfusuhum wa ẓannū allā malja'a minallāhi illā ilaih(i), ṡumma tāba ‘alaihim liyatūbū, innallāha huwat-tawwābur-raḥīm(u).
و به طرف سه نفر که عقب مانده بودند. تا زمانی که زمین برای آنان تنگ به نظر میرسید، گرچه زمین پهن بود و نفس آنان نیز برایشان تنگ احساس میشد (همچنان احساس میشد) و میدانستند که از (عذاب) الله راهی نیست، بلکه فقط به سوی او است، آنگاه خداوند توبه آنها را پذیرفت تا در توبه خود باقی بمانند. به راستی که خداوند متعال توبه پذیرنده و مهربان است.
فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ࣖ
fa in tawallau faqul ḥasbiyallāhu lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
پس اگر آنها (از ایمان) روی برگردانند، پس (محمد) بگویید: "الله برای من کافی است؛ هیچ خدای جز او نیست، من فقط به او توکل میکنم، و او پروردگار است که عرش بزرگ را دارد".
هُوَ الَّذِيْ يُسَيِّرُكُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ حَتّٰٓى اِذَا كُنْتُمْ فِىْ الْفُلْكِۚ وَجَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيْحٍ طَيِّبَةٍ وَّفَرِحُوْا بِهَا جَاۤءَتْهَا رِيْحٌ عَاصِفٌ وَّجَاۤءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اُحِيْطَ بِهِمْۙ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ لَىِٕنْ اَنْجَيْتَنَا مِنْ هٰذِهٖ لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ
huwal-lażī yusayyirukum fil-barri wal-baḥr(i), ḥattā iżā kuntum fil-fulk(i), wa jaraina bihim birīḥin ṭayyibatiw wa fariḥū bihā jā'athā rīḥun ‘āṣifuw wa jā'ahumul-mauju min kulli makāniw wa ẓannū annahum uḥīṭa bihim, da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), la'in anjaitanā min hāżihī lanakūnanna minasy-syākirīn(a).
او خدایی است که شما را قادر به راه رفتن در زمین، (و کشتی رانی) در بحر ساخته است. از اینرو زمانیکه شما در کشتی هستید، و این (کشتی) با وزش باد خوب آنها (مردم در آن) را انتقال میدهد، و آنها به علت آن خوشحال میشوند؛ ناگهان یک طوفان آمد و امواج از هر گوشه آنها را اصابت کرد، و آنها فکر کردند که آنها محاصره شده اند (خطر)، از اینرو آنها فقط به الله صادقانه دعا کردند. (گفتن)، "اگر شما ما را از این (خطر) نجات دهید، ما یقیناً از جمله سپاسگزاران خواهیم بود. "
اِنِّيْ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّٰهِ رَبِّيْ وَرَبِّكُمْ ۗمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ اِلَّا هُوَ اٰخِذٌۢ بِنَاصِيَتِهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
innī tawakkaltu ‘alallāhi rabbī wa rabbikum, mā min dābbatin illā huwa ākhiżum bināṣiyatihā, inna rabbī ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).
به راستی توکل به الله، پروردگارم و پروردگار تو میکنم. هیچ موجود متحرک زندگی ندارد مگر او کسی است که پیشانی را در دست دارد (بر آن حکومت میکند). به راستی که پروردگار من در مسیر مستقیم (عادلانه) قرار دارد.
قَالَ لَوْ اَنَّ لِيْ بِكُمْ قُوَّةً اَوْ اٰوِيْٓ اِلٰى رُكْنٍ شَدِيْدٍ
qāla lau anna lī bikum quwwatan au āwī ilā ruknin syadīd(in).
او (لوت) گفت، "اگر من قدرت (رد کردن تو) را داشتم یا میتوانستم به یک خانواده قوی پناه ببرم (البته که من میکردم). "
وَلِلّٰهِ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاِلَيْهِ يُرْجَعُ الْاَمْرُ كُلُّهٗ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ
wa lillāhi gaibus-samāwāti wal-arḍi wa ilaihi yurja‘ul-amru kulluhū fa‘budhu wa tawakkal ‘alaih(i), wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
و اسرار زمین و آسمان به خداوند تعلق دارد و همه امور به او برگردانده میشود. پس او را پرستش کنید و به او توکل کنید. و پروردگارت از آنچه انجام می دهی بی خبر نخواهد بود.
وَقَالَ يٰبَنِيَّ لَا تَدْخُلُوْا مِنْۢ بَابٍ وَّاحِدٍ وَّادْخُلُوْا مِنْ اَبْوَابٍ مُّتَفَرِّقَةٍۗ وَمَآ اُغْنِيْ عَنْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ
wa qāla yā baniyya lā tadkhulū mim bābiw wāḥidiw wadkhulū min abwābim mutafarriqah(tin), wa mā ugnī ‘ankum minallāhi min syai'(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ‘alaihi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).
و او (یعقوب) گفت: ای فرزندانم، از یک دروازه داخل نشوید، بلکه از دروازه های مختلف داخل شوید؛ با این حال من نمیتوانم شما را به هیچ وجه از خدا محافظت کنم، فیصله برای الله است، من به او توکل میکنم و کسانی را که توکل میکنند، به او نیز میگذارم».
قَالَ اِنَّمَآ اَشْكُوْا بَثِّيْ وَحُزْنِيْٓ اِلَى اللّٰهِ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
qāla innamā asykū baṡṡī wa ḥuznī ilallāhi wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
او (یعقوب) پاسخ داد: «فقط به خدا از مصیبتها و اندوههایم شکایت میکنم و آنچه را که شما نمیدانید من از خدا میدانم».
كَذٰلِكَ اَرْسَلْنٰكَ فِيْٓ اُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهَآ اُمَمٌ لِّتَتْلُوَا۟ عَلَيْهِمُ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ وَهُمْ يَكْفُرُوْنَ بِالرَّحْمٰنِۗ قُلْ هُوَ رَبِّيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ مَتَابِ
każālika arsalnāka fī ummatin qad khalat min qablihā umamul litatluwa ‘alaihimul-lażī auḥainā ilaika wa hum yakfurūna bir-raḥmān(i), qul huwa rabbī lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi matāb(i).
بدین ترتیب ما شما را (محمد) نزد قومی فرستاده ایم که چند نفر از آنها از دنیا رفته اند، تا شما برای آنها (قرآنی) را که ما بر شما نازل کرده ایم، بخوانید، گرچه آنها به خدای مهربان کفر دارند. بگو: «او پروردگار من است، خدایی جز او نیست؛ تنها به او توکل میکنم و تنها به او توبه میکنم».
وَمَا بِكُمْ مِّنْ نِّعْمَةٍ فَمِنَ اللّٰهِ ثُمَّ اِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَاِلَيْهِ تَجْـَٔرُوْنَۚ
wa mā bikum min ni‘matin fa minallāhi ṡumma iżā massakumuḍ-ḍurru fa ilaihi taj'arūn(a).
و تمام نعمتهایی که بر شما است از جانب الله میآید، سپس هنگامی که دچار مصیبت میشوید، پس از او است که کمک میخواهید.
وَاتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَۗ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِهٖۗ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا
watlu mā ūḥiya ilaika min kitābi rabbik(a), lā mubaddila likalimātih(ī), wa lan tajida min dūnihī multaḥadā(n).
و (محمد) آنچه را که بر تو نازل شده است، یعنی کتاب پروردگارت (قرآن) بخوان. هیچ چیز نمیتواند جملات او را تغییر دهد. و جز به او پناه نخواهید برد
وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا
wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).
او (مریم) گفت، "به راستی، من به خدای مهربان نسبت به شما پناه میبرم، اگر شما یک شخص پرهیزگار هستید. "
قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ
qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).
او (محمد) فرمود: ای پروردگارم، تصمیمات را عادلانه بده و پروردگار ما مهربان است که از او برای هر چیزی که میگویی کمک میخواهیم».
قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ
qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).
او (نوح) دعا کرد، "ای پروردگار من، به من کمک کن زیرا آنها به من دروغ گفتند."
وَقُلْ رَّبِّ اَنْزِلْنِيْ مُنْزَلًا مُّبٰرَكًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa qur rabbi anzilnī munzalam mubārakaw wa anta khairul-munzilīn(a).
و دعا کنید که پروردگارا مرا در جایی مبارک قرار دهید و تو بهترین بخشندگان هستی.
نُسَارِعُ لَهُمْ فِى الْخَيْرٰتِۗ بَلْ لَّا يَشْعُرُوْنَ
nusāri‘u lahum fil-khairāt(i), bal lā yasy‘urūn(a).
ما فوراً به آنها چیزهای خوب میدهیم؟ (نه)، مگر آنها این را درک نمیکنند.
قُلْ لِّمَنِ الْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهَآ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
qul limanil-arḍu wa man fīhā in kuntum ta‘lamūn(a).
بگو (محمد)، «زمین و همه آنچه در آن است، اگر میدانی از کیست؟»
وَقَالَ الرَّسُوْلُ يٰرَبِّ اِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوْا هٰذَا الْقُرْاٰنَ مَهْجُوْرًا
wa qālar-rasūlu yā rabbi inna qaumittakhażū hāżal-qur'āna mahjūrā(n).
و رسول (محمد) گفت: پروردگارا، به راستی که قوم من این مصحف را غفلت کردهاند.
وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ اِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ۖ
wal-lażīna yaqūlūna rabbanaṣrif ‘annā ‘ażāba jahannam(a), inna ‘ażābahā kāna garāmā(n).
و کسانی که می گویند پروردگارا عذاب جهنم را از ما دور کن که به راستی عذاب آن هلاکت ابدی را به ارمغان می آورد.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ ۗ
qāla rabbi innī akhāfu ay yukażżibūn(i).
او (موسی) گفت، "ای پروردگار من، به راستی، من میترسم که آنها به من دروغ بگویند،
قَالَ كَلَّا ۗاِنَّ مَعِيَ رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ
qāla kallā, inna ma‘iya rabbī sayahdīn(i).
او (موسی) پاسخ داد، "من هیچگاه (گرفته نخواهم شد)؛ در حقیقت پروردگار من با من است، او مرا هدایت خواهد کرد. "
قَالَ رَبِّ اِنَّ قَوْمِيْ كَذَّبُوْنِۖ
qāla rabbi inna qaumī każżabūn(i).
او (نوح) گفت، "ای پروردگار من، در حقیقت مردم من به من دروغ گفته اند؛
اَمَّنْ يُّجِيْبُ الْمُضْطَرَّ اِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوْۤءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاۤءَ الْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ
am may yujībul-muḍṭarra iżā da‘āhu wa yaksyifus-sū'a wa yaj‘alukum khulafā'a fil-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qalīlam mā tażakkarūn(a).
مگر این او (الله) نیست که (دعای) مردم را که در مصیبت قرار دارند هنگام دعا به او قبول میکند، و پریشانی را از بین میبرد و شما (انسان ها) را خلیفه (رهبر) در زمین میسازد؟ آیا خدای دیگری به غیر از الله وجود دارد؟ بسیار کم (از احسان الله) یاد دارید.
فَخَرَجَ مِنْهَا خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ ۖقَالَ رَبِّ نَجِّنِيْ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
fakharaja minhā khā'ifay yataraqqab(u), qāla rabbi najjinī minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
پس او (موسی) با ترس از شهر بیرون آمد، هوشیار (اگر کسی او را سبقت بگیرد یا گرفتار کند)، او دعا کرد، "ای پروردگار من، مرا از شر مردم ظالم نجات دهید".
وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاۤءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يَّهْدِيَنِيْ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ
wa lammā tawajjaha tilqā'a madyana qāla ‘asā rabbī ay yahdiyanī sawā'as-sabīl(i).
و زمانیکه او به طرف سرزمین مادیان رفت او دوباره دعا کرد، "خداوند من مرا به راه درست هدایت کند. "
فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ
fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).
پس او (موسی) به دو زن (گاو) آب داد، بعد به یک جای سایه دار برگشت و دعا کرد، "ای پروردگارا، واقعاً من به یک چیز خوب (غذا) نیاز دارم که تو برای من نازل کرده ای".
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ
qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).
او (موسی) گفت، "ای پروردگار من، من واقعاً کسی را از گروه آنها کشته ام، از اینرو من میترسم که آنها مرا بکشند.
قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ عَلَى الْقَوْمِ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ
qāla rabbinṣurnī ‘alal-qaumil-mufsidīn(a).
او (لوت) دعا کرد، "ای پروردگار من، به من کمک کن (با اعمال مجازات) به گروهی که آسیب رسانده اند."
وَاِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُّنِيْبِيْنَ اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَآ اَذَاقَهُمْ مِّنْهُ رَحْمَةً اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُوْنَۙ
wa iżā massan-nāsa ḍurrun da‘au rabbahum munībīna ilaihi ṡumma iżā ażāqahum minhu raḥmatan iżā farīqum minhum birabbihim yusyrikūn(a).
و وقتی مردم با خطری مواجه میشوند، پروردگارشان را فرا میخوانند تا به سوی او برگردند (توبه) کنند، سپس وقتی اندکی از فضلش را به آنان میبخشد، ناگهان برخی از آنان با الله شریک میشوند.
وَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا
wa tawakkal ‘alallāh(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
و به الله توکل کنید. و الله به عنوان وصی کافی است.
لِّيَسْـَٔلَ الصّٰدِقِيْنَ عَنْ صِدْقِهِمْ ۚوَاَعَدَّ لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ
liyas'alaṣ-ṣādiqīna ‘an ṣidqihim, wa a‘adda lil-kāfirīna ‘ażāban alīmā(n).
تا او از صالحین در مورد صداقت شان بپرسد. برای کفار عذاب دردناکی را فراهم میکند.
وَاِنِّيْ عُذْتُ بِرَبِّيْ وَرَبِّكُمْ اَنْ تَرْجُمُوْنِۚ
wa innī ‘użtu birabbī wa rabbikum an tarjumūn(i).
و به راستی که من به پروردگارم و پروردگارت پناه میبرم، از تهدیدهای تو به سنگسار مرا،
فَفِرُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗاِنِّيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۚ
fa firrū ilallāh(i), innī lakum minhu nażīrum mubīn(un).
پس فوراً به (اطاعت) الله برگردید. به راستی که من یک هشدار واضح از سوی الله برای شما هستم.