وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ اَنْ اِذَا سَمِعْتُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَاُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوْا مَعَهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖٓ ۖ اِنَّكُمْ اِذًا مِّثْلُهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ جَامِعُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْكٰفِرِيْنَ فِيْ جَهَنَّمَ جَمِيْعًاۙ
wa qad nazzala ‘alaikum fil-kitābi an iżā sami‘tum āyātillāhi yukfaru bihā wa yustahza'u bihā falā taq‘udū ma‘ahum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), innakum iżam miṡlahum, innallāha jāmi‘ul-munāfiqīna wal-kāfirīna fī jahannama jamī‘ā(n).
Ва дар ҳақиқат, Аллоҳ дар китоб (Қуръон) барои шумо (қоидаҳоеро) нозил кардааст, ки агар шунидед, ки оёти Аллоҳро инкор мекунанд ва масхара мекунанд, пеш аз он ки онҳо ба сӯҳбати дигар шурӯъ кунанд, бо онҳо нанишинед. Зеро (агар шумо бо онҳо нанишинед), албатта, шумо низ мисли онҳо хоҳед буд. Аллоҳ ҳамаи мунофиқон ва кофиронро дар ҷаҳаннам ҷамъ мекунад.
وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّسْتَمِعُ اِلَيْكَ ۚوَجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًا ۗوَاِنْ يَّرَوْا كُلَّ اٰيَةٍ لَّا يُؤْمِنُوْا بِهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا جَاۤءُوْكَ يُجَادِلُوْنَكَ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa minhum may yastami‘u ilaik(a), wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iy yarau kulla āyatil lā yu'minū bihā, ḥattā iżā jā'ūka yujādilūnaka yaqūlul-lażīna kafarū in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
Ва аз миёни онҳо касоне ҳастанд, ки ба қироати ту (Муҳаммад) гӯш медиҳанд ва Мо дилҳояшонро баста (то онро дарнаёбанд) ва гӯшҳояшон баста аст. Ва агар онҳо ҳамаи нишонаҳоро (аз ҳақиқат) бубинанд ҳам, ба он имон намеоранд. То вақте ки назди ту меоянд, то туро инкор кунанд, кофирон мегӯянд: «Ин (Қуръон) чизе ҷуз афсонае аз мардуми қадим нест».
وَاِذَا رَاَيْتَ الَّذِيْنَ يَخُوْضُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖۗ وَاِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطٰنُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرٰى مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa iżā ra'aital-lażīna yakhūḍūna fī āyātinā fa a‘riḍ ‘anhum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), wa immā yunsiyannakasy-syaiṭānu falā taq‘ud ba‘daż-żikrā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Агар (эй Муҳаммад), бубинӣ, ки мардум оятҳои моро масхара мекунанд, пас онҳоро тарк кун, то ба сӯҳбати дигар гузаранд. Ва агар шайтон туро (ин манъро) фаромӯш кунад, пас аз ёд кардан, бо мардуми ситамкор нанишин.
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا قَالُوْا قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاۤءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هٰذَآ ۙاِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā qālū qad sami‘nā lau nasyā'u laqulnā miṡla hāżā, in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
Ва чун оёти Мо бар онҳо хонда шуд, гуфтанд: «Мо (оятҳое монанди ин)-ро шунидем, агар мехостем, мо низ монанди ин мехондем ва ин (Қуръон) чизе ҷуз афсонаҳои пешиниён нест».
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
Ва чун оёти Мо бар онҳо равшан хонда шуд, касоне, ки умеди дидори Моро надоштанд, гуфтанд: «Китобе ҷуз ин Қуръон биёваред ё онро иваз кунед». Бигӯ (Муҳаммад): «Барои ман сазовор нест, ки онро аз рӯи ихтиёри худ тағйир диҳам. Ман танҳо аз он чизе пайравӣ мекунам, ки бар ман ваҳй шудааст. Ман аз азоби рӯзи бузург (қиёмат) метарсам, агар аз Парвардигорам нофармонӣ кунам».
وَمَا كَانَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ اَنْ يُّفْتَرٰى مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ
wa mā kāna hāżal-qur'ānu ay yuftarā min dūnillāhi wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīlal-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).
Ва ғайриимкон аст, ки ин Қуръонро ҷуз Аллоҳ сохта бошад; балки (Қуръон) китобҳои пешинро тасдиқ мекунад ва қонунҳоеро, ки муқаррар кардааст, шарҳ медиҳад, ки дар онҳо ҳеҷ шакке нест, ки аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён нозил шудааст.
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّثْلِهٖ وَادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bisūratim miṡlihī wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
Оё барои онҳо дуруст аст, ки бигӯянд, ки онро (Муҳаммад) сохтааст? Бигӯ: «Агар рост мегӯед, сурае монанди онро (Қуръон) биёред ва ҳар касеро, ки аз байни шумо қодир аст, ҷуз Худо, даъват кунед».
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗقُلْ فَأْتُوْا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِّثْلِهٖ مُفْتَرَيٰتٍ وَّادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bi‘asyri suwarim miṡlihī muftarayātiw wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
Ҳатто гуфтанд: «Ӯ (Муҳаммад) Қуръонро сохтааст». Бигӯ: «Пас, агар ростгӯ бошед, даҳ сураи сохтаи онро (Қуръон) биёред ва ҳар касеро, ки қодир аст, ҷуз Худо аз байни худ бихонед».
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَعَلَيَّ اِجْرَامِيْ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُجْرِمُوْنَ ࣖ
am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituhū fa ‘alayya ijrāmī wa ana barī'um mimmā tujrimūn(a).
Ҳатто онҳо (кофирон) гуфтанд: «Ӯ танҳо онро сохтааст». Бигӯ (Муҳаммад): «Агар ман онро сохта бошам, гуноҳро ба дӯш мегирам ва ман аз гуноҳе, ки шумо мекунед, пок ҳастам».
الَّذِيْنَ جَعَلُوا الْقُرْاٰنَ عِضِيْنَ
allażīna ja‘alul-qur'āna ‘iḍīn(a).
(яъне) касоне, ки Қуръонро тақсим кардаанд.
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ مَّاذَآ اَنْزَلَ رَبُّكُمْ ۙقَالُوْٓا اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa iżā qīla lahum māżā anzala rabbukum, qālū asāṭīrul-awwalīn(a).
Ва чун аз онҳо пурсида шавад: «Парвардигори шумо чӣ чиз нозил кардааст?», гуфтанд: «Қиссаҳои пешиниён».
بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ
bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).
Ҳатто гуфтанд: «(Қуръон меваи) хобҳои печида аст, ё натиҷаи сохтаҳои ӯ (Муҳаммад), ё ҳатто ӯ танҳо шоир аст, бигзор барои мо нишонае (далел) биёварад, мисли паёмбароне, ки пеш аз онҳо фиристода шуда буданд».
وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اِفْكُ ِۨافْتَرٰىهُ وَاَعَانَهٗ عَلَيْهِ قَوْمٌ اٰخَرُوْنَۚ فَقَدْ جَاۤءُوْ ظُلْمًا وَّزُوْرًا ۚ
wa qālal-lażīna kafarū in hāżā illā ifkuniftarāhu wa a‘ānahū ‘alaihi qaumun ākharūn(a), fa qad jā'ū ẓulmaw wa zūrā(n).
Ва кофирон гуфтанд: «Ин (Қуръон) чизе нест, ҷуз дурӯғе, ки ӯ (Муҳаммад) бофтааст ва дигар мардум онро дастгирӣ кардаанд». Ба дурустӣ, онҳо зулм ва дурӯғи бузурге кардаанд.
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ
am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).
Аммо чаро (кофирон) мегӯянд: «Ӯ (Муҳаммад) онро бофтааст?» Балки Қуръон ҳақ аст (ки нозил шудааст) аз ҷониби Парвардигорат, то мардумеро, ки пеш аз ту касе шуморо огоҳ накардааст, огоҳ кунӣ; то онҳо ҳидоят ёбанд.
اَفْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَمْ بِهٖ جِنَّةٌ ۗبَلِ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ فِى الْعَذَابِ وَالضَّلٰلِ الْبَعِيْدِ
aftarā ‘alallāhi każiban am bihī jinnah(tun), balil-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati fil-‘ażābi waḍ-ḍalālil-ba‘īd(i).
Оё ӯ бар Худо дурӯғ мебандад ё девона аст? (Не), аммо касоне, ки ба охират имон надоранд, дар азоб ва гумроҳии хеле бештаранд.
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا رَجُلٌ يُّرِيْدُ اَنْ يَّصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُكُمْ ۚوَقَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّآ اِفْكٌ مُّفْتَرًىۗ وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālū mā hāżā illā rajuluy yurīdu ay yaṣuddakum ‘ammā kāna ya‘budu ābā'ukum, wa qālū mā hāżā illā ifkum muftarā(n), wa qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
Ва чун оёти равшани Мо бар онҳо хонда шуд, гуфтанд: «Ин шахс чизе ҷуз он чизе, ки падаронатон мепарастиданд, боз намедорад» ва гуфтанд: «Ин (Қуръон) ҷуз дурӯғи сохта нест». Ва кофирон дар бораи ҳақ, вақте ки ҳақ (Қуръон) бар онҳо омад, гуфтанд: «Ин чизе ҷуз ҷодуи ошкор нест».
وَمَا عَلَّمْنٰهُ الشِّعْرَ وَمَا يَنْۢبَغِيْ لَهٗ ۗاِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ وَّقُرْاٰنٌ مُّبِيْنٌ ۙ
wa mā ‘allamnāhusy-syi‘ra wa mā yambagī lah(ū), in huwa illā żikruw wa qur'ānum mubīn(un).
Ва Мо ба ӯ (Муҳаммад) шеър наомӯхтем ва шеър барои ӯ муносиб набуд. Қуръон ҷуз дарс ва китоби равшан нест.
وَقَالُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۚ
wa qālū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
Ва гуфтанд: «Ин чизе ҷуз ҷодуи ҳақиқӣ нест».
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۚ فَاِنْ يَّشَاِ اللّٰهُ يَخْتِمْ عَلٰى قَلْبِكَ ۗوَيَمْحُ اللّٰهُ الْبَاطِلَ وَيُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِمٰتِهٖ ۗاِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ
am yaqūlūnaftarā ‘alallāhi każibā(n), fa'iy yasya'illāhu yakhtim ‘alā qalbik(a), wa yamḥullāhul-bāṭila wa yuḥiqqul-ḥaqqa bikalimātih(ī), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).
Ё мегӯянд: «Ӯ (Муҳаммад) бар Худо дурӯғ сохтааст». Агар Худо хоҳад, дили туро қулф мекунад. Ва Худо ботилро аз байн мебарад ва ҳақро бо каломи Худ (Қуръон) собит мекунад. Албатта, Ӯ ба дилҳо доност.
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌۗ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, hāżā siḥrum mubīn(un).
Ва чун оёти равшани Мо бар онҳо хонда шуд, кофирон, вақте ки ҳақ бар онҳо омад, гуфтанд: «Ин ҷодуи ошкор аст».
وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَوْ كَانَ خَيْرًا مَّا سَبَقُوْنَآ اِلَيْهِۗ وَاِذْ لَمْ يَهْتَدُوْا بِهٖ فَسَيَقُوْلُوْنَ هٰذَآ اِفْكٌ قَدِيْمٌ
wa qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū lau kāna khairam mā sabaqūnā ilaih(i), wa iż lam yahtadū bihī fasayaqūlūna hāżā ifkun qadīm(un).
Ва кофирон ба мӯъминон мегӯянд: «Агар Қуръон чизи хубе мебуд, сазовори он набуд, ки аз мо пештар (бовар дошта бошанд)», аммо азбаски онҳо ба он роҳнамоӣ нашудаанд, мегӯянд: «Ин дурӯғи кӯҳна аст».
اَمْ يَقُوْلُوْنَ تَقَوَّلَهٗۚ بَلْ لَّا يُؤْمِنُوْنَۚ
am yaqūlūna taqawwalah(ū), bal lā yu'minūn(a).
Ё мегӯянд: «Ӯ (Муҳаммад) ёри онҳост?» Балки, онҳо касоне ҳастанд, ки имон намеоранд.
فَذَرْنِيْ وَمَنْ يُّكَذِّبُ بِهٰذَا الْحَدِيْثِۗ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَۙ
fażarnī wa may yukażżibu bihāżal-ḥadīṡi sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).
Пас, онро (корҳояшро) ба Ман ва ба касоне, ки ин суханонро (Қуръон) дурӯғ мешуморанд, вогузор. Сипас, онҳоро ба тадриҷ аз самте, ки намедонанд, азоб хоҳем дод.
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطٰنٍ رَّجِيْمٍۚ
wa mā huwa biqauli syaiṭānir rajīm(in).
Ва (Қуръон) суханони малъуни шайтон нест,
اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا قَالَ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَۗ
iżā tutlā ‘alaihi āyātunā qāla asāṭīrul-awwalīn(a).
ва чун оёти Мо бар ӯ хонда шуд, гуфт: «Инҳо афсонаҳои пешиниён аст».