وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا
wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).
Һәм (исеңдә тот), Муса үзенең хезмәтчесенә әйтте: "Ике диңгез кушылган урынга барып җиткәнче туктамам, яки күп еллар йөрермен".
فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا
falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).
Ике диңгез кушылган урынга барып җиткәч, балыкларны оныттылар, һәм ул сикереп диңгезгә юл тотты.
فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا
falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).
Алар (шул урыннан) үтеп киткәч, Муса хезмәтчесенә әйтте: "Ашамлыгыбызны китер, без, әлбәттә, сәфәребездән арыдык".
قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا
qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).
Ул (хезмәтчесе) җавап бирде: "Беләсеңме, без ташка сыеныр урын эзләгәндә, мин балыкны оныттым (сиңа сөйләргә тиеш идем) һәм аны искә төшерергә миңа шайтаннан башка бернәрсә дә оныттырмады, һәм (балык) диңгезгә бик сәер юл белән юл тотты".
قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ
qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).
Ул (Муса): "Без эзләгән урын шул", - диде. Аннары икесе дә, баштагы эзләреннән кайтып киттеләр.
فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا
fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).
Аннары икесе дә колларыбыздан бер колга юлыктылар, Без аңа үз якыбыздан рәхмәт бирдек һәм аңа үз якыбыздан белем өйрәттек.
قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا
qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).
Муса аңа: "Сиңа иярсәм буламы, син миңа да өйрәткән (чын белемне) өйрәтәсең", - диде.
قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
Ул җавап бирде: "Дөреслектә, син миңа сабыр итә алмассың."
وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا
wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).
Ә син берәр нәрсә турында җитәрлек белемең булмаганда, аңа ничек сабыр итә аласың?”
قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا
qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).
Ул (Муса) әйтте: "Аллаһ теләсә, син мине сабыр кеше табарсың, һәм мин сиңа бернинди эштә дә каршы килмәячәкмен".
قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ
qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).
Хозыр г-м әйтте: "Әгәр син миңа иярсәң, мин сиңа аңлатканчы миннән бернәрсә турында да сорама."
فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
Шулай итеп, алар икесе дә юлдан киттеләр, хәтта көймәгә утырдылар һәм Муса аны тишек ясады. Муса әйтте: "Ни өчен көймәне тишекләдең? Анда яшәүчеләрне батырдыңмы?" Әлбәттә, син зур гөнаһ эшләдең.
قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
Ибраһим г-м әйтте: "Әйтмәдемме мин сиңа, син миңа сабыр итә алмассың, дип?"
قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا
qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).
Ул (Муса) әйтте: "Онытканым өчен мине җәзалама һәм эшемдә миңа бернинди авырлык та йөкләмә".
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
Шулай итеп, алар икесе дә юлдан киттеләр; хәтта икесе бер егет белән очрашканчы, ул аны үтерде. Муса әйтте: "Ни өчен син башка кешене үтергән өчен түгел, ә саф җанны үтерәсең? Чыннан да, син бик начар эш эшләдең".
۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
Хозыр г-м әйтте: "Әйтмәдемме мин сиңа, минем белән йөрергә чыдамлыгың җитмәс дип?"
قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا
qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).
Муса әйтте: "Әгәр мин моннан соң синнән берәр нәрсә сорасам, мине синең белән бергә җибәрмә, син минем гозерләремне кабул итәргә сабыр иттең".
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Шулай итеп, икесе дә юлларын дәвам иттеләр; хәтта алар бер ил халкына килгәч, икесе дә халыктан кунак сораштылар, ләкин алар (шул ил халкы) аларны кунак итәргә теләмәделәр, аннары икесе дә (шул илдә ) җимерелеп бара торган йортларның диварларын күрделәр, аннары ул аларны турылады. Ул (Муса) әйтте: "Әгәр теләсәң, моның өчен бүләк сорый аласың".
قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا
qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
Ул әйтте: "Бу минем белән синең араңдагы аерылышу; мин сиңа күтәрә алмаган гамәлләрең өчен аңлатма бирермен."
اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا
ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).
Көймә диңгездә эшләүче ярлы кешеләрнеке иде; Мин аны юк итәргә теләдем, чөнки алардан алда һәр көймәне тартып ала торган патша бар иде.
وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ
wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).
Ә егеткә (кяфергә) килгәндә, аның әти-әнисе икесе дә мөэмин иде, һәм без аның әти-әнисен адашуга һәм имансызлыкка мәҗбүр итүеннән курыктык.
فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا
fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).
Аннары без, әгәр Аллаһ теләсә, аны башка (бала) белән алыштырырбыз, ул бала аннан да пакьрәк һәм (әнисе һәм әтисе өчен) кадерлерәк.
وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
Ә диварга килгәндә, ул шәһәрдәге ике ятим малайныкы иде, аның астында аларга караган хәзинә бар иде, һәм аларның аталары изге кеше иде. Шуңа күрә Раббың аларның балигъ булуларын һәм хәзинәләрен чыгарырга теләде, чөнки алар Раббыңнан рәхмәт йөзеннән эшләделәр. Мин моны үз теләгем белән эшләмәдем. Бу сезнең ашыгып эшләгән эшләрегезнең дәлиледер."