وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا
wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).
മൂസാ തന്റെ ഭൃത്യനോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞ സന്ദർഭം (ഓർക്കുക): "രണ്ട് കടലുകൾ കൂടിച്ചേരുന്നിടത്ത് എത്തുന്നതുവരെ ഞാൻ (നടക്കുന്നത്) നിർത്തുകയില്ല; അല്ലെങ്കിൽ വളരെയേറെ വർഷങ്ങൾ ഞാൻ നടന്നുപോകും."
فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا
falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).
അങ്ങനെ അവർ രണ്ടു കടലുകളും കൂടിച്ചേരുന്നിടത്തെത്തിയപ്പോൾ അവർ ആ മത്സ്യത്തെ മറന്നുപോയി. അത് ചാടി കടലിൽ ചാടി.
فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا
falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).
അങ്ങനെ അവർ (ആ സ്ഥലം) കടന്നുപോയപ്പോൾ മൂസാ തന്റെ ഭൃത്യനോട് പറഞ്ഞു: "നമ്മുടെ ഭക്ഷണം നമുക്ക് കൊണ്ടുവരിക. തീർച്ചയായും നമ്മുടെ യാത്ര നിമിത്തം നമുക്ക് ക്ഷീണം തോന്നുന്നു."
قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا
qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).
അവൻ (തന്റെ ദാസൻ) പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ പാറയിൽ അഭയം തേടിയപ്പോൾ, മത്സ്യത്തെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയി, സാത്താനെ ഒഴികെ മറ്റാരും എന്നെ അത് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ മറന്നില്ല, മത്സ്യം വളരെ വിചിത്രമായ രീതിയിൽ കടലിലേക്ക് പോയി."
قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ
qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).
അദ്ദേഹം (മൂസാ) പറഞ്ഞു: "അതാണ് നാം അന്വേഷിക്കുന്ന സ്ഥലം." പിന്നീട് അവർ രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ പഴയ കാൽപ്പാടുകൾ പിന്തുടർന്ന് മടങ്ങി.
فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا
fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).
അപ്പോള്‍ അവര്‍ ഇരുവരും നമ്മുടെ ദാസന്‍മാരില്‍ പെട്ട ഒരു അടിമയെ കണ്ടുമുട്ടി. അദ്ദേഹത്തിന് നാം നമ്മുടെ പക്കല്‍ നിന്നുള്ള കാരുണ്യം നല്‍കുകയും, നമ്മുടെ പക്കല്‍ നിന്നുള്ള ജ്ഞാനം നാം അദ്ദേഹത്തെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا
qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).
മൂസാ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു: "താങ്കൾ പഠിപ്പിച്ചുതന്ന (സത്യ) ജ്ഞാനം എനിക്ക് പഠിപ്പിച്ചുതരുന്നതിന്നായി ഞാൻ താങ്കളെ അനുഗമിക്കട്ടെയോ?"
قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: തീർച്ചയായും നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ കൂടെ ക്ഷമിച്ച് കഴിയാൻ കഴിയില്ല.
وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا
wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).
നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് വേണ്ടത്ര അറിവില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ക്ഷമയോടെയിരിക്കാൻ കഴിയും?
قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا
qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).
അദ്ദേഹം (മൂസാ) പറഞ്ഞു: അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിക്കുന്ന പക്ഷം, ക്ഷമയുള്ളവനായി താങ്കൾ എന്നെ കണ്ടെത്തുന്നതാണ്, ഒരു കാര്യത്തിലും ഞാൻ താങ്കളോട് എതിർപ്പ് കാണിക്കുകയില്ല.
قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ
qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "താങ്കൾ എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ചും എന്നോട് ചോദിക്കരുത്; ഞാൻ അത് വിശദീകരിച്ചു തരുന്നത് വരെ."
فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
അങ്ങനെ അവർ രണ്ടുപേരും കപ്പലിൽ കയറുന്നതുവരെ മുന്നോട്ട് പോയി. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം അത് ഒരു ദ്വാരമാക്കി. മൂസാ ചോദിച്ചു: "നീ എന്തിനാണ് കപ്പലിൽ ദ്വാരമുണ്ടാക്കിയത്? അതിലുള്ളവരെ മുക്കിക്കൊല്ലുകയായിരുന്നോ?" തീർച്ചയായും നീ ഒരു വലിയ പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
അവൻ പറഞ്ഞു, "നിനക്ക് എന്റെ കൂടെ ക്ഷമയോടെ ഇരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ?"
قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا
qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).
അദ്ദേഹം (മൂസാ) പറഞ്ഞു: എന്റെ മറവിയുടെ പേരിൽ നീ എന്നെ ശിക്ഷിക്കരുതേ. എന്റെ കാര്യത്തിൽ യാതൊരു പ്രയാസവും എന്നെ ബാധിക്കരുതേ.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
അങ്ങനെ അവർ രണ്ടുപേരും നടന്നു. അങ്ങനെ ഒരു യുവാവിനെ അവർ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ അയാൾ അവനെ കൊന്നു. മൂസാ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഒരു ശുദ്ധമായ ആത്മാവിനെ മറ്റൊരാളെ കൊന്നതിന് പകരം കൊല്ലുന്നത്? തീർച്ചയായും നിങ്ങൾ വലിയൊരു തെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു."
۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
അവൻ പറഞ്ഞു, “നിനക്ക് എന്റെ കൂടെ സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ?”
قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا
qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).
അദ്ദേഹം (മൂസാ) പറഞ്ഞു: "ഇതിനുശേഷം ഞാൻ നിങ്ങളോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ, പിന്നെ എന്നെ നിങ്ങളുടെ കൂടെ അനുഗമിക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്, തീർച്ചയായും നിങ്ങൾ എന്റെ ഒഴികഴിവുകൾ സ്വീകരിക്കാൻ ക്ഷമിച്ചു."
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
അങ്ങനെ അവർ രണ്ടുപേരും മുന്നോട്ട് പോയി; അങ്ങനെ അവർ രണ്ടുപേരും ഒരു നാട്ടിലെ ആളുകളുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, അവർ രണ്ടുപേരും ആ നാട്ടുകാരിൽ നിന്ന് സത്കാരം ആവശ്യപ്പെട്ടു, എന്നാൽ ആ നാട്ടിലെ ആളുകൾക്ക് അവരെ സത്കരിക്കാൻ താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ (ആ നാട്ടിലെ) വീടുകളുടെ മതിലുകൾ ഇടിഞ്ഞുവീഴാറായതായി അവർ കണ്ടെത്തി , എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം അവ നേരെയാക്കി. അദ്ദേഹം (മൂസാ) പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ, അതിന് പ്രതിഫലം ചോദിക്കാം."
قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا
qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "ഇതാണ് എനിക്കും നിനക്കും ഇടയിലുള്ള വേർപിരിയൽ; നിനക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രവൃത്തികൾക്ക് ഞാൻ ഒരു വിശദീകരണം തരാം."
اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا
ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).
എന്നാൽ ആ കപ്പൽ കടലിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ദരിദ്രരായ ആളുകളുടെതായിരുന്നു; ഞാൻ അത് നശിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു, കാരണം അവർക്ക് മുമ്പ് എല്ലാ കപ്പൽ പിടിച്ചെടുക്കുന്ന ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.
وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ
wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).
ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കാര്യം, അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ രണ്ടുപേരും വിശ്വാസികളായിരുന്നു, അവൻ അവന്റെ മാതാപിതാക്കളെ വഴിതെറ്റിക്കുകയും അവിശ്വാസത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് ഞങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടു.
فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا
fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).
പിന്നെ, ദൈവമാണെങ്കിൽ, ആ കുട്ടിയേക്കാൾ (കുട്ടിയെ)ക്കാൾ വിശുദ്ധിയും (മാതാവിനും പിതാവിനും) കൂടുതൽ പ്രിയപ്പെട്ടതുമായ മറ്റൊരു (കുട്ടിയെ) അവർ അവനു പകരം കൊണ്ടുവരും.
وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
ആ മതിലാണെങ്കിലോ, അത് ആ പട്ടണത്തിലെ രണ്ട് അനാഥ ബാലൻമാരുടെതായിരുന്നു. അതിനടിയിൽ അവർക്കുള്ള ഒരു നിധിയുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ പിതാവ് ഒരു സദ്‌വൃത്തനായിരുന്നു. അതിനാൽ അവർ പ്രായപൂർത്തി പ്രാപിക്കണമെന്നും അവരുടെ നിധി പുറത്തെടുക്കണമെന്നും നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവ് ഉദ്ദേശിച്ചു, നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ കാരുണ്യം എന്ന നിലയിൽ. ഞാൻ അത് എന്റെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ചെയ്തതല്ല. നിങ്ങൾ അക്ഷമരായി പ്രവർത്തിച്ചതിന്റെ തെളിവാണിത്.