يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّخَفِّفَ عَنْكُمْ ۚ وَخُلِقَ الْاِنْسَانُ ضَعِيْفًا
yurīdullāhu ay yukhaffifa ‘ankum, wa khuliqal-insānu ḍa‘īfā(n).
Allah wëll iech Erliichterung ginn, well d'Mënsche schwaach geschaf goufen.
فَطَوَّعَتْ لَهٗ نَفْسُهٗ قَتْلَ اَخِيْهِ فَقَتَلَهٗ فَاَصْبَحَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
fa ṭawwa‘at lahū nafsuhū qatla akhīhi fa qatalahū fa aṣbaḥa minal-khāsirīn(a).
Also huet d'Lust (de Qabil) hien dozou gedréckt, säi Brudder ëmzebréngen, dann huet hien hien (wierklech) ëmbruecht, sou datt hien ee vun de Verléierer gouf.
اِنَّ مَا تُوْعَدُوْنَ لَاٰتٍۙ وَّمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ
innamā tū‘adūna la'āt(in), wa mā antum bimu‘jizīn(a).
Tatsächlech, wat Iech versprach gëtt, wäert definitiv kommen an Dir kënnt et net refuséieren.
وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).
An wéi de Moses zur Zäit, déi Mir festgeluecht haten, bei (munajat) koum an Gott (direkt) mat him geschwat hat, sot (de Moses): "O mäin Här, erschéng (Dech) mir, fir datt ech Dech gesinn kann." (Allah) sot: "Dir wäert mech net (kënnen) gesinn, awer kuckt op de Bierg, wann en op senger Plaz bleift (wéi gewinnt), wäert Dir mech sécherlech gesinn." Wéi also säin Här (Seng Majestéit) dem Bierg opgedeckt huet, gouf de Bierg zerstéiert an de Moses ass bewosstlos ginn. Nodeems de Moses erëm bewosst gouf, sot hien: "Éier sief Dir, ech bereien mech bei Dir an ech sinn den Éischten, deen gleeft."
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا سَبَقُوْاۗ اِنَّهُمْ لَا يُعْجِزُوْنَ
wa lā yaḥsabannal-lażīna kafarū sabaqū, innahum lā yu‘jizūn(a).
An déi Ongleeweg mengen net, datt si (vun der Muecht vun Allah) entkommen; tatsächlech kënnen si (Allah) net schwächen.
فَسِيْحُوْا فِى الْاَرْضِ اَرْبَعَةَ اَشْهُرٍ وَّاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِى اللّٰهِ ۙوَاَنَّ اللّٰهَ مُخْزِى الْكٰفِرِيْنَ
fasīḥū fil-arḍi arba‘ata asyhuriw wa‘lamū annakum gairu mu‘jizillāh(i), wa anallāha mukhzil-kāfirīn(a).
Also reest véier Méint laang duerch d'Äerd a wësst, datt Dir Allah net schwäche kënnt, an datt Allah déi Ongleeweg demüteg maache wäert.
وَاَذَانٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖٓ اِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْاَكْبَرِ اَنَّ اللّٰهَ بَرِيْۤءٌ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ەۙ وَرَسُوْلُهٗ ۗفَاِنْ تُبْتُمْ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْۚ وَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِى اللّٰهِ ۗوَبَشِّرِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ
wa ażānum minallāhi wa rasūlihī ilan-nāsi yaumal-ḥajjil akbari annallāha barī'um minal-musyrikīn(a), wa rasūluh(ū), fa in tubtum fa huwa khairul lakum, wa in tawallaitum fa‘lamū annakum gairu mu‘jizillāh(i), wa basysyiril-lażīna kafarū bi‘ażābin alīm(in).
An en Uerder (Notifikatioun) vun Allah a sengem Gesandte un d'Mënschheet um Dag vum grousse Hadsch, datt Allah a säi Gesandte wierklech fräi vun de Polytheisten sinn. Wann Dir (d'Polytheisten) dann bereet sidd, dann ass et besser fir Iech, a wann Dir Iech ofwendt, da wësst, datt Dir Allah net schwäche kënnt. A gitt den Ongleewegen eng gutt Noriicht (datt si eng schmerzhafte Strof kréien),
لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ فِيْ مَوَاطِنَ كَثِيْرَةٍۙ وَّيَوْمَ حُنَيْنٍۙ اِذْ اَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْـًٔا وَّضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُّدْبِرِيْنَۚ
laqad naṣarakumullāhu fī mawāṭina kaṡīrah(tin), wa yauma ḥunain(in), iż a‘jabatkum kaṡratukum falam tugni ‘ankum syai'aw wa ḍāqat ‘alaikumul-arḍu bimā raḥubat ṡumma wallaitum mudbirīn(a).
Wierklech, Allah huet iech (de Gleewegen) op ville Schluechtfelder gehollef, an (erënnert Iech) un d'Schluecht vun Hunayn, wéi Är grouss Zuelen iech houfreg gemaach hunn, awer (hir grouss Zuelen) hunn iech guer net gehollef, an déi grouss Äerd schéngt fir iech enk ze sinn, dofir sidd Dir zréckgaangen a fortgelaf.
اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).
D'Beispill vun dësem weltlëche Liewen ass wéi Waasser (Reen), dat Mir vum Himmel erofschécken, an d'Planzewelt vun der Äerd wiisst reichlech, e puer dovunner gi vu Mënschen a Véi giess. Bis d'Äerd a senger Schéinheet perfekt a geschmückt ginn ass, an hir Awunner mengen, datt si se sécherlech besëtzen (hir Ernte kréien), kënnt Eis Strof bei Nuecht oder Dag op si, a Mir maachen se (d'Planzewelt) wéi eng Ernte, déi geernt gouf, wéi wann se net gëschter gewuess wier. Sou erkläre Mir d'Zeeche (vun Eiser Muecht) engem Vollek, dat nodenkt.
۞ وَيَسْتَنْۢبِـُٔوْنَكَ اَحَقٌّ هُوَ ۗ قُلْ اِيْ وَرَبِّيْٓ اِنَّهٗ لَحَقٌّ ۗوَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ ࣖ
wa yastambi'ūnaka aḥaqqun huw(a), qul ī wa rabbī innahū laḥaqq(un), wa mā antum bimu‘jizīn(a).
An si froen dech (Mohammed): "Ass dat (déi versprach Strof) wouer?" So: "Jo, bei mengem Här, wierklech (d'Strof) ass wouer an du kanns se net vermeiden."
اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يَكُوْنُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ۘ يُضٰعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ ۗمَا كَانُوْا يَسْتَطِيْعُوْنَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوْا يُبْصِرُوْنَ
ulā'ika lam yakūnū mu‘jizīna fil-arḍi wa mā kāna lahum min dūnillāhi min auliyā'(a), yuḍā‘afu lahumul-‘ażāb(u), mā kānū yastaṭī‘ūnas-sam‘a wa mā kānū yubṣirūn(a).
Si kënnen (d'Qual vun Allah) op der Äerd net verhënneren, a si wäerten keen Helfer hunn ausser Allah. D'Strofe gouf fir si verduebelt. Si kënnen (d'Wourecht) net héieren a kënnen (se) net gesinn.
قَالَ اِنَّمَا يَأْتِيْكُمْ بِهِ اللّٰهُ اِنْ شَاۤءَ وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ
qāla innamā ya'tīkum bihillāhu in syā'a wa mā antum bimu‘jizīn(a).
Hien (Nuh) huet geäntwert: "Nëmmen Allah wäert iech bestroofen, wann Hie wëll, an Dir wäert net fäeg sinn ze flüchten."
فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖٓ اِلَيْكُمْ ۗوَيَسْتَخْلِفُ رَبِّيْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۗ وَلَا تَضُرُّوْنَهٗ شَيْـًٔا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ
fa in tawallau faqad ablagtukum mā ursiltu bihī ilaikum, wa yastakhlifu rabbī qauman gairakum, wa lā taḍurrūnahū syai'ā(n), inna rabbī ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).
Wann Dir Iech also ewechdréit, dann hunn ech Iech wierklech erkläert, wat meng Pflicht als Apostel fir Iech ass. A mäin Här wäert Iech duerch en anert Vollek ersetzen, wärend Dir Him net am mannsten Schued maache kënnt. Wierklech, mäin Här ass den Erhalener vun alle Saachen.
لَهٗ مُعَقِّبٰتٌ مِّنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖ يَحْفَظُوْنَهٗ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتّٰى يُغَيِّرُوْا مَا بِاَنْفُسِهِمْۗ وَاِذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِقَوْمٍ سُوْۤءًا فَلَا مَرَدَّ لَهٗ ۚوَمَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّالٍ
lahū mu‘aqqibātum mim baini yadaihi wa min khalfihī yaḥfaẓūnahū min amrillāh(i), innallāha lā yugayyiru mā biqaumin ḥattā yugayyirū mā bi'anfusihim, wa iżā arādallāhu biqaumin sū'an falā maradda lah(ū), wa mā lahum min dūnihī miw wāl(in).
Fir hien (Mënsch) ginn et Engelen, déi sech ëmmer ofwiesselnd bewaachen, vun vir an hannen. Si bewaachen et op dem Kommando vum Allah. Tatsächlech wäert Allah den Zoustand vun engem Vollek net änneren, bis si den Zoustand vu sech selwer änneren. A wann Allah et Béises fir e Vollek wëll, da kann keen him widderstoen an et gëtt kee Beschützer fir si ausser Him.
اَوْ يَأْخُذَهُمْ فِيْ تَقَلُّبِهِمْ فَمَا هُمْ بِمُعْجِزِيْنَۙ
au ya'khużahum fī taqallubihim famā hum bimu‘jizīn(a).
oder Allah wäert se bestrofen, wärend se op hirer Rees sinn; sou datt se keng Muecht hunn, sech (der Strof) ze widdersetzen,
اَوْ يُصْبِحَ مَاۤؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيْعَ لَهٗ طَلَبًا
au yuṣbiḥa mā'uhā gauran falan tastaṭī‘a lahū ṭalabā(n).
oder d'Waasser sech an de Buedem zréckzitt, da wäerts du et net méi fannen."
بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ
bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).
Tatsächlech (den Dag vum Uerteel) wäert et op eemol bei si kommen, dann wäerte si panikéieren; dann kënne si et net refuséieren a kréien (och) keng Verspéidung (Zäit).
وَقُلْ رَّبِّ اَنْزِلْنِيْ مُنْزَلًا مُّبٰرَكًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa qur rabbi anzilnī munzalam mubārakaw wa anta khairul-munzilīn(a).
A biet: "O mäin Här, setzt mech op eng geseent Plaz, an Du bass dee beschte Giewer."
قَالُوْٓا ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ
qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).
Si soten: „Ass et wouer, datt mir, wa mir stierwen a Stëbs a Schanken ginn, wierklech erëm operstoen?
لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِۚ وَمَأْوٰىهُمُ النَّارُۗ وَلَبِئْسَ الْمَصِيْرُ ࣖ
lā taḥsabannal-lażīna kafarū mu‘jizīna fil-arḍ(i), wa ma'wāhumun-nār(u), wa labi'sal-maṣīr(u).
Denkt net, datt déi Ongleeweg der Strof vum Allah op der Äerd entkommen, well hiert lescht Zil ass d'Feier. A wat fir e béist Zil dat ass.
فَقَدْ كَذَّبُوْكُمْ بِمَا تَقُوْلُوْنَۙ فَمَا تَسْتَطِيْعُوْنَ صَرْفًا وَّلَا نَصْرًاۚ وَمَنْ يَّظْلِمْ مِّنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيْرًا
faqad każżabūkum bimā taqūlūn(a), famā tastaṭī‘ūna ṣarfaw wa lā naṣrā(n), wa may yaẓlim minkum nużiqhu ‘ażāban kabīrā(n).
Also tatsächlech hunn déi (déi ugebiet ginn) dat ofgeleent, wat Dir gesot hutt, dofir wäert Dir net fäeg sinn (der Qual) ze widderstoen an Iech selwer net ze hëllefen, a wien ënner Iech Onrecht mécht, deem wäerte Mir sécherlech eng grouss Strof zouféieren.
وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ ۖوَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ ࣖ
wa mā antum bimu‘jizīna fil-arḍi wa lā fis-samā'(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).
An Dir kënnt weder op der Äerd nach am Himmel (vun der Strof vun Allah) entkommen, an Dir hutt keen Beschützer oder Helfer ausser Allah.
اَوَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ كَانُوْٓا اَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَّاَثَارُوا الْاَرْضَ وَعَمَرُوْهَآ اَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوْهَا وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۗ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَۗ
awalam yasīrū fil-arḍi fayanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, kānū asyadda minhum quwwataw wa aṡārul-arḍa wa ‘amarūhā akṡara mimmā ‘amarūhā wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
An hunn si net op der Äerd gereest a gesinn, wat mat deenen virun hinnen (déi den Apostel verleegnen hunn) geschitt ass? Dës Leit si méi staark wéi si (selwer) an si hunn d'Äerd (Land) beaarbecht a méi erfollegräich gemaach wéi si et gemaach hunn. An hir Gesandten koumen bei si a bréngen kloer Beweiser. Also handelt Allah hinnen net ongerecht, mee si sinn déi, déi sech selwer ongerecht behandelen.
۞ اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْۢ بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِنْۢ بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَّشَيْبَةً ۗيَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُۚ وَهُوَ الْعَلِيْمُ الْقَدِيْرُ
allāhul-lażī khalaqakum min ḍa‘fin ṡumma ja‘ala mim ba‘di ḍa‘fin quwwatan ṡumma ja‘ala mim ba‘di quwwatin ḍa‘faw wa syaibah(tan), yakhluqu mā yasyā'(u), wa huwal-‘alīmul-qadīr(u).
Allah ass et, deen dech aus engem schwaache Zoustand erschaf huet, dann huet Hien dech no deem schwaache Zoustand staark gemaach, dann huet Hien dech, nodeems du staark waars, schwaach (erëm) a gro gemaach. Hie schaaft, wat Hie wëll. An Hien ass Allwëssend, Allmächteg.
وَاِنْ نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيْخَ لَهُمْ وَلَاهُمْ يُنْقَذُوْنَۙ
wa in nasya' nugriqhum falā ṣarīkha lahum wa lā hum yunqażūn(a).
An, wa mir wëllen, da wäerte mir se erdrenken. Sou gouf et keen Hëllefer fir si a si goufe weder gerett,
فَاَصَابَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۗوَالَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْ هٰٓؤُلَاۤءِ سَيُصِيْبُهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۙوَمَا هُمْ بِمُعْجِزِيْنَ
fa'aṣābahum sayyi'ātu mā kasabū, wal-lażīna ẓalamū min hā'ulā'i sayuṣībuhum sayyi'ātu mā kasabū, wa mā hum bimu‘jizīn(a).
Dann goufe si vun de schlechte Konsequenze vun hirem Handlungs getraff (Katastroph). An déi Ongerechter ënner hinne ginn och vun de schlechte Konsequenze vun hirem Handlungs getraff (Katastroph) a si wäerten net fäeg sinn ze flüchten.
وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِۚ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ
wa mā antum bimu‘jizīna fil-arḍ(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).
An Dir kënnt (vun der Qual vun Allah) op der Äerd net entkommen, an Dir hutt keen Beschützer oder Helfer ausser Allah.
فَمَا اسْتَطَاعُوْا مِنْ قِيَامٍ وَّمَا كَانُوْا مُنْتَصِرِيْنَۙ
famastaṭā‘ū min qiyāmiw wa mā kānū muntaṣirīn(a).
Also konnten si net opstoen a kruten och keng Hëllef,
يٰمَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ اِنِ اسْتَطَعْتُمْ اَنْ تَنْفُذُوْا مِنْ اَقْطَارِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ فَانْفُذُوْاۗ لَا تَنْفُذُوْنَ اِلَّا بِسُلْطٰنٍۚ
yā ma‘syaral-jinni wal-insi inistaṭa‘tum an tanfużū min aqṭāris-samāwāti wal-arḍi fanfużū, lā tanfużūna illā bisulṭān(in).
O Djinn a Mënschheet! Wann Dir fäeg sidd, iwwer den Himmel an d'Äerd eraus ze duerchbriechen, da dringt duerch. Dir wäert net fäeg sinn, duerchzebriechen, ausser mat Kraaft (vun Allah).
يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِّنْ نَّارٍۙ وَّنُحَاسٌ فَلَا تَنْتَصِرَانِۚ
yursalu ‘alaikumā syuwāẓum min nār(in), wa nuḥāsun falā tantaṣirān(i).
Zu iech (Djinn a Mënschen) ginn Feierflammen a flëssege Koffer (waarm) geschéckt, sou datt Dir Iech (vun hinne) net rette kënnt.
اِنَّا لَمُغْرَمُوْنَۙ
innā lamugramūn(a).
(wärend se soen): "Tatsächlech hu mir wierklech Verloschter gelidden,
بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ
bal naḥnu maḥrūmūn(a).
och mir hunn keng Resultater kritt."
تَرْجِعُوْنَهَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
tarji‘ūnahā in kuntum ṣādiqīn(a).
Gëss du et (dat Liewen) net zréck, wann s du e gerechte Mënsch bass?
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗۚ اِذْ قَالُوْا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰۤؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاۤءُ اَبَدًا حَتّٰى تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ وَحْدَهٗٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
qad kānat lakum uswatun ḥasanatun fī ibrāhīma wal-lażīna ma‘ah(ū), iż qālū liqaumihim innā bura'ā'u minkum wa mimmā ta‘budūna min dūnillāh(i), kafarnā bikum wa badā bainanā wa bainakumul-‘adāwatu wal-bagḍā'u abadan ḥattā tu'minū billāhi waḥdahū illā qaula ibrāhīma li'abīhi la'astagfiranna laka wa mā amliku laka minallāhi min syai'(in), rabbanā ‘alaika tawakkalnā wa ilaika anabnā wa ilaikal-maṣīr(u).
Tatsächlech hat den Abraham an déi, déi mat him waren, e gutt Virbild fir Iech, wéi si zu sengem Vollek gesot hunn: "Tatsächlech sinn mir vun Iech getrennt a vun deem, wat Dir nieft Allah veréiert, mir verleegnen Ären (Ongleewen) an et gëtt Feindschaft an Haass tëscht eis an Iech fir ëmmer, bis Dir nëmmen un Allah gleeft", ausser de Wierder vum Ibrahim zu sengem Papp: "Tatsächlech wäert ech fir Iech ëm Verzeiung froen, awer ech sinn absolut net fäeg, der (Qual) vun Allah géint Iech ze widderstoen." (Den Ibrahim sot): "Eise Här, nëmmen op Dir setzen mir eist Vertrauen an nëmmen op Dir bereie mir eis an nëmmen op Dir këmmeren mir eis ëm,
فَمَا مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ عَنْهُ حٰجِزِيْنَۙ
famā minkum min aḥadin ‘anhu ḥājizīn(a).
Also kann keen vun iech (Eis dovun ofhalen, hien ze bestrofen).
قُلْ اِنِّيْ لَآ اَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَّلَا رَشَدًا
qul innī lā amliku lakum ḍarraw wa lā rasyadā(n).
So (Mohammed): "Ech hunn keng Muecht, Iech Schued ze widderstoen oder Gutt ze bréngen."
فَاِنْ كَانَ لَكُمْ كَيْدٌ فَكِيْدُوْنِ
fa'in kāna lakum kaidun fakīdūn(i).
Also, wann Dir iergendeng Komplott hutt, da plangt se géint Mech.
اَيَحْسَبُ اَنْ لَّنْ يَّقْدِرَ عَلَيْهِ اَحَدٌ ۘ
ayaḥsabu allay yaqdira ‘alaihi aḥad(un).
Mengt hien (de Mënsch), datt näischt Muecht iwwer hien huet?
يَقُوْلُ اَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًاۗ
yaqūlu ahlaktu mālal lubadā(n).
Hien huet gesot: "Ech hunn vill Räichtum ausginn."
اَيَحْسَبُ اَنْ لَّمْ يَرَهٗٓ اَحَدٌۗ
ayaḥsabu allam yarahū aḥad(un).
Huet hie geduecht, datt keen hien gesinn huet?