يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّخَفِّفَ عَنْكُمْ ۚ وَخُلِقَ الْاِنْسَانُ ضَعِيْفًا

yurīdullāhu ay yukhaffifa ‘ankum, wa khuliqal-insānu ḍa‘īfā(n).

Аллаһы Тәғәлә һеҙгә еңеллек бирергә теләй, сөнки кешеләр (тәбиғәт) көсһөҙ итеп яратылған.

فَطَوَّعَتْ لَهٗ نَفْسُهٗ قَتْلَ اَخِيْهِ فَقَتَلَهٗ فَاَصْبَحَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

fa ṭawwa‘at lahū nafsuhū qatla akhīhi fa qatalahū fa aṣbaḥa minal-khāsirīn(a).

Шулай итеп, нәфсе (Ҡабил) уны ағаһын үлтерергә этәрҙе, һуңынан ул (ысынлап та) уны үлтерҙе, шуға күрә ул еңелгәндәрҙең береһе булып китте.

اِنَّ مَا تُوْعَدُوْنَ لَاٰتٍۙ وَّمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

innamā tū‘adūna la'āt(in), wa mā antum bimu‘jizīn(a).

Ысынында, һиңә нимә вәғәҙә итһәләр, мотлаҡ килер һәм һин унан баш тарта алмайһың.

وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).

Беҙ билдәләгән ваҡытта Муса мөнәжәткә килгәс, Алла уға туранан-тура һөйләшкәс, (Муса): «Эй, Раббым, миңә күрен, Һине күрә алам», — тине. (Аллаһ) әйтә: «Һеҙ Мине күрә алмаҫһығыҙ, әммә ҡарағыҙ

وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا سَبَقُوْاۗ اِنَّهُمْ لَا يُعْجِزُوْنَ

wa lā yaḥsabannal-lażīna kafarū sabaqū, innahum lā yu‘jizūn(a).

Кәферҙәр (Аллаһтың ҡөҙрәтенән) ҡотола алырмын, тип уйламаһындар. Ысынлап та, улар (Аллаһты) көсһөҙләндерә алмай.

فَسِيْحُوْا فِى الْاَرْضِ اَرْبَعَةَ اَشْهُرٍ وَّاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِى اللّٰهِ ۙوَاَنَّ اللّٰهَ مُخْزِى الْكٰفِرِيْنَ

fasīḥū fil-arḍi arba‘ata asyhuriw wa‘lamū annakum gairu mu‘jizillāh(i), wa anallāha mukhzil-kāfirīn(a).

Шулай булғас, һеҙ (мөшриктәр) ер йөҙөндә дүрт ай йөрөгөҙ һәм белегеҙ: һеҙ Аллаһты көсһөҙләндерә алмаҫһығыҙ, ысынлап та, Аллаһ кафырҙарҙы кәмһетә.

وَاَذَانٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖٓ اِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْاَكْبَرِ اَنَّ اللّٰهَ بَرِيْۤءٌ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ەۙ وَرَسُوْلُهٗ ۗفَاِنْ تُبْتُمْ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْۚ وَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِى اللّٰهِ ۗوَبَشِّرِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ

wa ażānum minallāhi wa rasūlihī ilan-nāsi yaumal-ḥajjil akbari annallāha barī'um minal-musyrikīn(a), wa rasūluh(ū), fa in tubtum fa huwa khairul lakum, wa in tawallaitum fa‘lamū annakum gairu mu‘jizillāh(i), wa basysyiril-lażīna kafarū bi‘ażābin alīm(in).

Бөйөк хаж көнөндә Аллаһтан һәм Уның рәсүленән кешеләргә фарман (хәбәр): ысынлап та, Аллаһ һәм Уның рәсүле мөшриктәрҙән азат. Һуңынан һеҙ (мөшриктәр) тәүбә итһәгеҙ, был һеҙҙең өсөн хәйерле, әгәр ҙә йөҙ сөйөрһәгеҙ, белегеҙ: Аллаһты көсһөҙләндерә алмаҫһығыҙ. Һәм кәферҙәргә (уларға) ғазаплы ғазап биреүҙәре хаҡында һөйөнөслө хәбәр еткер.

لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّٰهُ فِيْ مَوَاطِنَ كَثِيْرَةٍۙ وَّيَوْمَ حُنَيْنٍۙ اِذْ اَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْـًٔا وَّضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُّدْبِرِيْنَۚ

laqad naṣarakumullāhu fī mawāṭina kaṡīrah(tin), wa yauma ḥunain(in), iż a‘jabatkum kaṡratukum falam tugni ‘ankum syai'aw wa ḍāqat ‘alaikumul-arḍu bimā raḥubat ṡumma wallaitum mudbirīn(a).

Ысынлап та, Аллаһ һеҙгә (мөьминдәргә) күп яу яландарында ярҙам итте, һәм (иҫегеҙгә төшөрөгөҙ) Хөнәйн яуын, һеҙҙең күплегегеҙ һеҙҙе ғорурландырҙы, әммә (күплегегеҙ) һеҙгә бөтөнләй файҙа килтермәне, киң ер һеҙгә тар булып күренде, шунан һуң һеҙ артҡа боролоп, йүгерҙегеҙ.

اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).

Ысынлап та, донъяуи тормош тураһындағы ҡисса тап Беҙ күктән төшөргән һыу (ямғыр) кеүек, унан һуң ерҙәге үҫемлектәр мул үҫә (шул һыу арҡаһында), уларҙың ҡайһы берҙәрен кеше һәм мал ашай. Ер тулыһынса биҙәлгән һәм биҙәлгәнгә тиклем, унда йәшәүселәр үҙҙәрен мотлаҡ уға эйә булырмын тип уйлағансы, уға төндә йәки көндөҙ Беҙҙең язабыҙ килер һәм Беҙ уны кисә шытып сыҡмаған кеүек, ураҡ менән ҡырҡылған уңыш кеүек итербеҙ. Беҙ уйланыусы халыҡҡа аяттарҙы (ҡөҙрәтебеҙҙе) шулай аңлатабыҙ.

۞ وَيَسْتَنْۢبِـُٔوْنَكَ اَحَقٌّ هُوَ ۗ قُلْ اِيْ وَرَبِّيْٓ اِنَّهٗ لَحَقٌّ ۗوَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ ࣖ

wa yastambi'ūnaka aḥaqqun huw(a), qul ī wa rabbī innahū laḥaqq(un), wa mā antum bimu‘jizīn(a).

Һәм улар һинән (Мөхәммәттән): «Был (вәғәҙә ителгән яза) хаҡмы?» Әйт: «Эйе, Раббым менән ант итәм, ысынлап та, (яза) һис шикһеҙ дөрөҫ һәм һеҙ унан бер ҡасан да ҡотола алмаясаҡһығыҙ», — тип әйт.

اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يَكُوْنُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ۘ يُضٰعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ ۗمَا كَانُوْا يَسْتَطِيْعُوْنَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوْا يُبْصِرُوْنَ

ulā'ika lam yakūnū mu‘jizīna fil-arḍi wa mā kāna lahum min dūnillāhi min auliyā'(a), yuḍā‘afu lahumul-‘ażāb(u), mā kānū yastaṭī‘ūnas-sam‘a wa mā kānū yubṣirūn(a).

Улар Ер йөҙөндә (Аллаһтың ғазаптарын) тотҡарлай алмай һәм уларға Аллаһтан башҡа ярҙамсы булмаясаҡ. Улар өсөн яза икеләтә арттырылған. Улар (хәҡиҡәтте) ишетә алмай һәм (уны) күрә алмай.

قَالَ اِنَّمَا يَأْتِيْكُمْ بِهِ اللّٰهُ اِنْ شَاۤءَ وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

qāla innamā ya'tīkum bihillāhu in syā'a wa mā antum bimu‘jizīn(a).

Ул (Нух) яуап бирә: «Әгәр Үҙе теләһә, бары тик Аллаһ ҡына һеҙгә яза килтерер һәм һеҙ унан ҡотола алмаҫһығыҙ .

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖٓ اِلَيْكُمْ ۗوَيَسْتَخْلِفُ رَبِّيْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۗ وَلَا تَضُرُّوْنَهٗ شَيْـًٔا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ

fa in tawallau faqad ablagtukum mā ursiltu bihī ilaikum, wa yastakhlifu rabbī qauman gairakum, wa lā taḍurrūnahū syai'ā(n), inna rabbī ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).

Шуға күрә, әгәр ҙә һеҙ йөҙ сөйөрһәгеҙ, ысынлап та, мин һеҙгә илсе булараҡ, һеҙгә бурысымды еткерҙем. Раббым һеҙҙе икенсе халыҡҡа алмаштырыр, ә һеҙ Уға һис бер зыян килтерә алмаҫһығыҙ. Ысынлап та, минең Раббым – бөтә нәмәне тәьмин итеүсе».

لَهٗ مُعَقِّبٰتٌ مِّنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖ يَحْفَظُوْنَهٗ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتّٰى يُغَيِّرُوْا مَا بِاَنْفُسِهِمْۗ وَاِذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِقَوْمٍ سُوْۤءًا فَلَا مَرَدَّ لَهٗ ۚوَمَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّالٍ

lahū mu‘aqqibātum mim baini yadaihi wa min khalfihī yaḥfaẓūnahū min amrillāh(i), innallāha lā yugayyiru mā biqaumin ḥattā yugayyirū mā bi'anfusihim, wa iżā arādallāhu biqaumin sū'an falā maradda lah(ū), wa mā lahum min dūnihī miw wāl(in).

Уның өсөн (кеше) фәрештәләр бар, улар уны һәр ваҡыт сиратлап һаҡлай, алдан да, арттан да. Улар уны Аллаһтың әмере менән һаҡлай. Ысынлап та, халыҡ үҙ хәлен үҙгәртмәйенсә, Аллаһ уның хәлен үҙгәртмәйәсәк. Әгәр ҙә Аллаһ берәй халыҡҡа яуызлыҡ теләй икән, уға бер кем дә ҡаршы тора алмай һәм Унан башҡа улар өсөн яҡлаусы юҡ.

اَوْ يَأْخُذَهُمْ فِيْ تَقَلُّبِهِمْ فَمَا هُمْ بِمُعْجِزِيْنَۙ

au ya'khużahum fī taqallubihim famā hum bimu‘jizīn(a).

йәки юлда булғанда Аллаһ уларҙы язаға тарттырыр; шулай итеп, улар ҡаршы торорға көсһөҙ (яза),

اَوْ يُصْبِحَ مَاۤؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيْعَ لَهٗ طَلَبًا

au yuṣbiḥa mā'uhā gauran falan tastaṭī‘a lahū ṭalabā(n).

йәки һыу ергә сигенһә, һин уны башҡаса таба алмаясаҡһың».

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

Ысынында (Ҡиәмәт көнө) уларға ҡапыл килер, шунан улар паникаға биреләсәк; һуңынан улар унан баш тарта алмай һәм (шулай уҡ) тотҡарлыҡ (ваҡыт) бирелмәй.

وَقُلْ رَّبِّ اَنْزِلْنِيْ مُنْزَلًا مُّبٰرَكًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ

wa qur rabbi anzilnī munzalam mubārakaw wa anta khairul-munzilīn(a).

Һәм доға ҡыл: «Эй, Раббым, мине мөбәрәк урынға урынлаштыр, Һин иң яҡшы биреүселәр!»

قَالُوْٓا ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ

qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

Улар: «Беҙ үлеп, тупраҡҡа, һөйәккә әйләнгәс, ысынлап та тереләсәкбеҙ, тигән һүҙҙәр дөрөҫмө?

لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِۚ وَمَأْوٰىهُمُ النَّارُۗ وَلَبِئْسَ الْمَصِيْرُ ࣖ

lā taḥsabannal-lażīna kafarū mu‘jizīna fil-arḍ(i), wa ma'wāhumun-nār(u), wa labi'sal-maṣīr(u).

Иман килтермәгәндәр Аллаһтың Ерҙәге ғазабынан ҡотола ала, тип уйламағыҙ; ә уларҙың ҡайтыу урыны (теге донъяла) — тамуҡ. Ә ҡайтыу өсөн иң насар урын шул.

فَقَدْ كَذَّبُوْكُمْ بِمَا تَقُوْلُوْنَۙ فَمَا تَسْتَطِيْعُوْنَ صَرْفًا وَّلَا نَصْرًاۚ وَمَنْ يَّظْلِمْ مِّنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيْرًا

faqad każżabūkum bimā taqūlūn(a), famā tastaṭī‘ūna ṣarfaw wa lā naṣrā(n), wa may yaẓlim minkum nużiqhu ‘ażāban kabīrā(n).

Тимәк, ысынлап та, һеҙ әйткәндәрегеҙҙе ялғанға сығарҙылар, шуға күрә һеҙ (язаға) ҡаршы тора алмаҫһығыҙ һәм (үҙегеҙгә) ярҙам итә алмаҫһығыҙ, арағыҙҙан кем насарлыҡ ҡылһа, Беҙ уға оло яза бирәсәкбеҙ.

وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ ۖوَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ ࣖ

wa mā antum bimu‘jizīna fil-arḍi wa lā fis-samā'(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

Ерҙә лә, күктә лә (Аллаһтың ғазабынан) бөтөнләй ҡотола алмаҫһығыҙ, һеҙҙең өсөн Аллаһтан башҡа яҡлаусы ла, ярҙамсы ла юҡ.

اَوَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ كَانُوْٓا اَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَّاَثَارُوا الْاَرْضَ وَعَمَرُوْهَآ اَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوْهَا وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۗ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَۗ

awalam yasīrū fil-arḍi fayanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, kānū asyadda minhum quwwataw wa aṡārul-arḍa wa ‘amarūhā akṡara mimmā ‘amarūhā wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

Һәм улар Ер йөҙөндә сәйәхәт итмәнеләрме, үҙҙәренән алда йәшәгәндәрҙең (рәсүлде ялғанға сығарғандарҙың) нимә булғанын күрмәнеләрме ни? Был кешеләр үҙҙәренән (үҙҙәренән) көслөрәк һәм улар ерҙе (ерҙе) эшкәрткән һәм үҙҙәре үҫтергәндән дә күберәк үҫтергән. Һәм уларҙың пәйғәмбәрҙәре уларға ап-асыҡ дәлилдәр килтереп килде. Тимәк, Аллаһ уларға ҡарата ғәҙелһеҙлек ҡылмай, ә улар үҙ-үҙҙәренә ғәҙелһеҙлек ҡылыусылар.

۞ اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْۢ بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِنْۢ بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَّشَيْبَةً ۗيَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُۚ وَهُوَ الْعَلِيْمُ الْقَدِيْرُ

allāhul-lażī khalaqakum min ḍa‘fin ṡumma ja‘ala mim ba‘di ḍa‘fin quwwatan ṡumma ja‘ala mim ba‘di quwwatin ḍa‘faw wa syaibah(tan), yakhluqu mā yasyā'(u), wa huwal-‘alīmul-qadīr(u).

Аллаһ Тәғәлә һине көсһөҙ хәлдән яралтты, шунан шул көсһөҙ хәлдән һуң көслө итте, көслө булғандан һуң көсһөҙ (тағы) һәм һоро итте. Ул нимә теләй, шуны барлыҡҡа килтерә. Һәм Ул барыһын да белеүсе, ҡөҙрәтле.

وَاِنْ نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيْخَ لَهُمْ وَلَاهُمْ يُنْقَذُوْنَۙ

wa in nasya' nugriqhum falā ṣarīkha lahum wa lā hum yunqażūn(a).

Әгәр теләһәк, Беҙ уларҙы һыуға батырабыҙ. Шулай итеп, улар өсөн ярҙамсы булманы һәм улар ҙа ҡотолманы,

فَاَصَابَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۗوَالَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْ هٰٓؤُلَاۤءِ سَيُصِيْبُهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۙوَمَا هُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

fa'aṣābahum sayyi'ātu mā kasabū, wal-lażīna ẓalamū min hā'ulā'i sayuṣībuhum sayyi'ātu mā kasabū, wa mā hum bimu‘jizīn(a).

Шунан һуң улар ҡылған эштәренең насар эҙемтәләренән (бәләгә) һуҡты. Улар араһындағы залимдар ҙа ҡылған эштәренең насар эҙемтәләренән һуғылыр һәм улар ҡотола алмаҫ.

وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِۚ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa mā antum bimu‘jizīna fil-arḍ(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

Ер йөҙөндә һин (Аллаһтың ғазабынан) ҡотола алмаҫһың, Аллаһтан башҡа һинең яҡлаусың да, ярҙамсың да юҡ.

فَمَا اسْتَطَاعُوْا مِنْ قِيَامٍ وَّمَا كَانُوْا مُنْتَصِرِيْنَۙ

famastaṭā‘ū min qiyāmiw wa mā kānū muntaṣirīn(a).

Шулай итеп, улар тороп китә алманы һәм шулай уҡ ярҙам алманы,

يٰمَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ اِنِ اسْتَطَعْتُمْ اَنْ تَنْفُذُوْا مِنْ اَقْطَارِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ فَانْفُذُوْاۗ لَا تَنْفُذُوْنَ اِلَّا بِسُلْطٰنٍۚ

yā ma‘syaral-jinni wal-insi inistaṭa‘tum an tanfużū min aqṭāris-samāwāti wal-arḍi fanfużū, lā tanfużūna illā bisulṭān(in).

Эй, ендәр һәм кешеләр синыфы! Әгәр ҙә һин күк менән ер мөйөштәренә үтеп инә алаһың икән, тимәк, үтеп инә. Уға һин (Аллаһтан) ҡөҙрәт менән генә үтеп инә алмаҫһың.

يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِّنْ نَّارٍۙ وَّنُحَاسٌ فَلَا تَنْتَصِرَانِۚ

yursalu ‘alaikumā syuwāẓum min nār(in), wa nuḥāsun falā tantaṣirān(i).

Һеҙгә (ендәргә һәм кешеләргә) ут ялҡындары һәм шыйыҡ баҡыр (эҫе) ебәреләсәк, һеҙ үҙегеҙҙе (уларҙан) ҡотҡара алмаҫһығыҙ.

اِنَّا لَمُغْرَمُوْنَۙ

innā lamugramūn(a).

(тип әйткәндә), «Ысынлап та, беҙ ысынлап та юғалтыуҙар кисерҙек,

بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ

bal naḥnu maḥrūmūn(a).

хатта бер ниндәй ҙә һөҙөмтә лә алманыҡ».

تَرْجِعُوْنَهَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

tarji‘ūnahā in kuntum ṣādiqīn(a).

Һеҙ уны (ул тормошто) кире ҡайтармайһығыҙ, әгәр һеҙ тәҡүә кеше булһағыҙ?

قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗۚ اِذْ قَالُوْا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰۤؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاۤءُ اَبَدًا حَتّٰى تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ وَحْدَهٗٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ

qad kānat lakum uswatun ḥasanatun fī ibrāhīma wal-lażīna ma‘ah(ū), iż qālū liqaumihim innā bura'ā'u minkum wa mimmā ta‘budūna min dūnillāh(i), kafarnā bikum wa badā bainanā wa bainakumul-‘adāwatu wal-bagḍā'u abadan ḥattā tu'minū billāhi waḥdahū illā qaula ibrāhīma li'abīhi la'astagfiranna laka wa mā amliku laka minallāhi min syai'(in), rabbanā ‘alaika tawakkalnā wa ilaika anabnā wa ilaikal-maṣīr(u).

Ысынлап та, Ибраһимда һәм уның менән бергә булғандарҙа һеҙҙең өсөн яҡшы өлгө булды, улар уның халҡына: «Ысынлап та, беҙ һеҙҙән һәм һеҙ Аллаһтан башҡа табынған нәмәләрҙән айырылғанбыҙ, һеҙҙең (кәфәрегеҙҙе) инҡар итәбеҙ һәм беҙҙең менән һеҙҙең арала мәңгелеккә дошманлыҡ һәм нәфрәт бар, тик һеҙ Аллаһҡа ғына ышанғанға тиклем», — тип әйткән һүҙҙәренән башҡа, Ибраһимдың һүҙҙәренән башҡа. Һеҙ, әммә мин Аллаһтың һеҙгә ҡаршы ғазаптарына һис тә ҡаршы тора алмайым». (Ибраһим әйтте): «Раббыбыҙ, беҙ Һиңә генә тәүбә итәбеҙ һәм Һиңә генә тәүбә итәбеҙ һәм Һиңә генә ҡайтабыҙ.

فَمَا مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ عَنْهُ حٰجِزِيْنَۙ

famā minkum min aḥadin ‘anhu ḥājizīn(a).

Шулай булғас, берегеҙ ҙә (Беҙгә уны язалауҙан) ҡамасаулай алмай.

قُلْ اِنِّيْ لَآ اَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَّلَا رَشَدًا

qul innī lā amliku lakum ḍarraw wa lā rasyadā(n).

(Мөхәммәткә): «Минең һиңә зыянға ҡаршы торорға ла, яҡшылыҡ килтерергә лә көсөм юҡ», — тип әйт.

فَاِنْ كَانَ لَكُمْ كَيْدٌ فَكِيْدُوْنِ

fa'in kāna lakum kaidun fakīdūn(i).

Шулай итеп, әгәр ҙә һеҙҙең хәйләгеҙ бар икән, тимәк, уны (алдауҙы) Миңә ҡаршы эшләгеҙ.

اَيَحْسَبُ اَنْ لَّنْ يَّقْدِرَ عَلَيْهِ اَحَدٌ ۘ

ayaḥsabu allay yaqdira ‘alaihi aḥad(un).

Ул (кеше) үҙенә бер нәмәнең дә көсө юҡ тип уйлаймы?

يَقُوْلُ اَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًاۗ

yaqūlu ahlaktu mālal lubadā(n).

Ул: «Мин күп аҡса сарыф иттем», — ти.

اَيَحْسَبُ اَنْ لَّمْ يَرَهٗٓ اَحَدٌۗ

ayaḥsabu allam yarahū aḥad(un).

Бер нәмә лә күрмәй тип уйлаймы?