وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوْا ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَ
wa qātilū fī sabīlillāhil-lażīna yuqātilūnakum wa lā ta‘tadū, innallāha lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).
ते अल्लाह दे राह विच लड़ो उन जो तुहाडे नाल लड़दे हन, पर सीमा ना पार करदे। दरअसल, अल्लाह ओह लोगें गी पसंद नेईं करदा जेह्ड़े सीमाएं गी पार करदे न।
فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
इस करिए जदूं तालुत ने अपनी फौज लेई आया तां ओह् आखेआ, "अल्लाह तुसेंगी इक नदियें कन्नै परखग। इस करी जेह्ड़ा बी (उसदा पानी) पींदा ऐ, ओह् मेरा अनुयायी नेईं ऐ। ते जेह्ड़ा बी नेईं पींदा, तां ओह् मेरा अनुयायी ऐ, जदूं तकर ओह अपने हत्थें कन्नै थोड़ा-थोड़ा स्कूप नेईं करदा। पर उंदे चा किश-किश गी छोड़िये उनेंगी पीता हा। जदुं ओह़ (तलुत) ते उंदे कन् ने विश् वास करने आलें नदियें गी पार करी ओड़ेया, तां उनेंगी ग् लाया, "अस अज्ज जलूत ते उदी फौज दे खलाफ मजबूत नेई रेह़।" जो मनदे हन कि अल्लाह नाल मिलनगे, ओ आखदे ने कि "कतने छोटे-छोटे समूह ने अल्लाह दी इजाजत नाल वड्डे समूहां नू हराया।" ते अल्लाह उंदे कन्ने ऐ जेड़े धीरज रखदे न।
وَلَمَّا بَرَزُوْا لِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ قَالُوْا رَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ۗ
wa lammā barazū lijālūta wa junūdihī qālū rabbanā afrig ‘alainā ṣabraw wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).
ते जदूं जलूत ते उंदी फौज दे खलाफ अग्गें बधी गे तां उनेंगी प्रार्थना कीती, "साढ़े रब, असेंगी धीरज देओ, साढ़े कदमें गी मजबूत करो ते काफिरें दा सामना करने च साढ़ी मदद करो।"
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
हे विश्वास करने आले! अल्लाह दी आज्ञा मनना ते तुंदे च रसूलुल्लाह (मुहम्मद), ते उलील अमरी (अधिकार) दी आज्ञा मनना। फिर जेकर तुस कुसे गल्ल दे बारे च मतभेद रखदे ओ तां उसगी अल्लाह (कुरान) ते रसूलुल्लाह (उसदी सुन्नत) कोल वापस कर देओ, जेकर तुस अल्लाह ते आखरी दिन उप्पर विश्वास करदे ओ। एह् गै मता जरूरी ऐ (तुंदे आस्तै) ते नतीजे बी बेहतर न।
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
क्या तुस उन लोकें उप्पर ध्यान नेईं देओ जिनेंगी उनेंगी आखेआ जंदा ऐ के "अपने हत्थें गी (लड़ाई थमां) रोको, नमाज करो ते जकात करो!" जदों उन्हां कूं लड़ण दा फर्ज प्या तां अचानक उन्हां विचों कुझ (पाखंडी) इंसान (दुश्मन) तों डरदे हन, जिवें ओ अल्लाह तों डरदे हन, (उस तों वी ज्यादा) डरदे हन। उ'नें आखेआ, "साढ़े रब, तुसें असेंगी लड़ने दा फर्ज कीं दित्ता ऐ? तुसें असेंगी (लड़ने दा फर्ज) किश समें आस्तै की नेईं टालेया?" कहो, "इस संसार च सुख घट्ट गै होंदे न ते परलोक उनें लोकें आस्तै बेहतर ऐ जेह्ड़े पुण्यवान न (लड़ाई दा इनाम पाना) ते तुंदे कन्नै ज़रा बी अन्याय नेईं होग।"
وَلَا تَهِنُوْا فِى ابْتِغَاۤءِ الْقَوْمِ ۗ اِنْ تَكُوْنُوْا تَأْلَمُوْنَ فَاِنَّهُمْ يَأْلَمُوْنَ كَمَا تَأْلَمُوْنَ ۚوَتَرْجُوْنَ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا يَرْجُوْنَ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا ࣖ
wa lā tahinū fibtigā'il-qaum(i), in takūnū ta'lamūna fa innahum ya'lamūna kamā ta'lamūn(a), wa tarjūna minallāhi mā lā yarjūn(a), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).
ते उंदे (अपने दुश्मनें) दा पीछा करने च कमजोर दिल नेईं बनो। जेकर तुसें गी दर्द होंदा ऐ तां एह् जानना ऐ जे उनेंगी बी दर्द होंदा ऐ (ओह् बी), जि'यां तुस करदे ओ, जिसलै के तुस अजें बी अल्लाह कोला उम्मीद करी सकदे ओ जेह्ड़ी उंदे कोला उम्मीद नेईं होई सकदी। अल्लाह सारे जानकार, सब ज्ञानी ऐ।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا لَقِيْتُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا زَحْفًا فَلَا تُوَلُّوْهُمُ الْاَدْبَارَۚ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā laqītumul-lażīna kafarū zaḥfan falā tuwallūhumul-adbār(a).
हे मुसलमानों ! जेकर तुस अविश्वासियें कन्नै मिलदे ओ जेह्ड़े तुंदे उप्पर हमला करना चांह्दे न, तां उंदे कोला पीठ नेईं मुड़ना (पिछड़े)।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا لَقِيْتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوْا وَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَثِيْرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَۚ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā laqītum fi'atan faṡbutū ważkurullāha kaṡīral la‘allakum tufliḥūn(a).
हे विश्वास करने आले! जेकर तुसें गी फौज (दुश्मन) कन्नै मिलना ऐ तां मजबूत बनो ते अल्लाह दा (नाम) मता (अधिकार ते नमाज) आखना तां जे तुस खुशकिस्मत ओ।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَا لَكُمْ اِذَا قِيْلَ لَكُمُ انْفِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اثَّاقَلْتُمْ اِلَى الْاَرْضِۗ اَرَضِيْتُمْ بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا مِنَ الْاٰخِرَةِۚ فَمَا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا قَلِيْلٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū mā lakum iżā qīla lakumunfirū fī sabīlillāhiṡ-ṡāqaltum ilal-arḍ(i), araḍītum bil-ḥayātid-dun-yā minal-ākhirah(ti), famā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā fil-ākhirati illā qalīl(un).
हे विश्वास करने आले! क्यों ऐ कि जदों तुहानूं आखया जांदा है कि "अल्लाह दे रास्ते विच जाओ (लड़न)" तां तुसीं भारी महसूस करदे हो ते जित्थे हो ओ उथे ही रहना चांदे हो? क्या तुस परलोक दे जीवन कोला इस संसार च जिंदगी गी पसंद करदे ओ? भले ही परलोक विच इस संसार विच (जीवन दी तुलना विच) जीवन दा भोग सिर्फ थोड़ा ही होवे।
وَاِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
wa iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum iżā farīqum minhum mu‘riḍūn(a).
ते जदूं उनेंगी अल्लाह ते उंदे रसूले कोल सद्देआ गेआ तां जे (रसूलुल्लाह) उंदे बश्कार गल्लै दा फैसला करी लै, तां अचानक उंदे चा किश ने (आने थमां) इन्कार करी दित्ता।
وَلَمَّا رَاَ الْمُؤْمِنُوْنَ الْاَحْزَابَۙ قَالُوْا هٰذَا مَا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَصَدَقَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ ۖوَمَا زَادَهُمْ اِلَّآ اِيْمَانًا وَّتَسْلِيْمًاۗ
wa lammā ra'al-mu'minūnal-aḥzāb(a), qālū hāżā mā wa‘adanallāhu wa rasūluhū wa ṣadaqallāhu wa rasūluh(ū), wa mā zādahum illā īmānaw wa taslīmā(n).
ते जदों मुसलमानें इन्हां (गठबंधन) समूहां नूं वेखया तां उहनां ने आख्या, "अल्लाह ते उहदे रसूले ने साडे नाल इह वादा कीता सी।" ते अल्लाह ते ओस दा रसूलुल्लाह सच्चे हन। ते इस कन्नै उंदी ईमान ते इस्लाम च बाद्दा होंदा ऐ।
فَاِذَا لَقِيْتُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَضَرْبَ الرِّقَابِۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَثْخَنْتُمُوْهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَۖ فَاِمَّا مَنًّاۢ بَعْدُ وَاِمَّا فِدَاۤءً حَتّٰى تَضَعَ الْحَرْبُ اَوْزَارَهَا ەۛ ذٰلِكَ ۛ وَلَوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَلٰكِنْ لِّيَبْلُوَا۟ بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍۗ وَالَّذِيْنَ قُتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَلَنْ يُّضِلَّ اَعْمَالَهُمْ
fa iżā laqītumul-lażīna kafarū faḍarbar-riqāb(i), ḥattā iżā aṡkhantumūhum fa syuddul-waṡāq(a), fa'immā mannam ba‘du wa immā fidā'an ḥattā taḍa‘al-ḥarbu auzārahā - żālika - wa lau yasyā'ullāhu lantaṣara minhum wa lākil liyabluwa ba‘ḍakum biba‘ḍ(in), wal-lażīna qutilū fī sabīlillāhi falay yuḍilla a‘mālahum.
तो अगर तुहानूं अविश्वास वाले लोग मिलदे ने (युद्ध दे मैदान विच), तां उन्हां दी गर्दन विच मारना। इदे अलावा, जदुं तुस उनेंगी हराओ, तां उनेंगी बंदी बनाई लैओ, ते उसदे बा'द तुस उनेंगी छुड़ी सकदे ओ जां फिरौती गी स्वीकार करी सकदे ओ, जदुं तकर जंग खत्म नेई ह़ोई जंदा। इयां गै ऐ, ते जेकर अल्लाह चाह्दिा तां उनेंगी नष्ट करी ओड़दा, पर तुसें गी इक-दुए दे खलाफ परखग। ते जो अल्लाह दे राह विच मरदे हन, अल्लाह उन्हां दी कर्म बर्बाद नहीं करदा।