وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ
wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).
आ (याद करू) जखन हम अहाँक प्रतिज्ञा लेलहुँ आ अहाँ सभक ऊपर पहाड़ (सिनाई) केँ ऊपर उठौलहुँ (ई कहैत) "हम जे किछु देने छी ताहि केँ दृढ़ता सँ पकड़ू आ ओहि मे जे अछि से मोन राखू, जाहि सँ अहाँ सभ धर्मपरायणता प्राप्त क' सकब।"
وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاسْمَعُوْا ۗ قَالُوْا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاُشْرِبُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۗ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهٖٓ اِيْمَانُكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw wasma‘ū, qālū sami‘nā wa ‘aṣainā, wa usyribū fī qulūbihimul-‘ijla bikufrihim, qul bi'samā ya'murukum bihī īmānukum in kuntum mu'minīn(a).
आ (याद करू) जखन हम अहाँक वचन लेलहुँ आ अहाँक ऊपर पहाड़ (सिनाई) केँ ऊपर उठेलहुँ (कहैत), "हम अहाँ केँ जे देने छी ताहि केँ मजबूती सँ पकड़ू आ सुनू!" ओ सभ उत्तर देलथिन, “हम सभ सुनलहुँ मुदा बात नहि मानलहुँ।” आ बछड़ा हुनका लोकनिक अविश्वासक कारणेँ हुनका लोकनिक हृदय मे (मूर्तिक पूजाक प्रेम) घुसि गेलनि | कहू, “अहाँक विश्वास जे आज्ञा दैत अछि से बहुत खराब अछि जँ अहाँ विश्वासी छी!”
وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَنْ يُّقْتَلُ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَمْوَاتٌ ۗ بَلْ اَحْيَاۤءٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَشْعُرُوْنَ
wa lā taqūlū limay yuqtalu fī sabīlillāhi amwāt(un), bal aḥyā'uw wa lākil lā tasy‘urūn(a).
आ ई नहि कहब जे अल्लाह के रास्ता मे मारल गेल लोक मरि गेल अछि। असल मे ओ सभ जीवित छथि, मुदा अहाँ एकरा नहि बुझैत छी।
وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا
wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).
आ हम सभ हुनका पहाड़क दहिना कात (सिनाई) सँ बजा लेलियनि आ हुनका गप्प-सप्पक लेल लग अनलहुँ।
يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى
yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.
हे इस्राएलक सन्तान! सचमुच, हम अहाँ सभ केँ अहाँ सभक शत्रु सभ सँ बचा लेलहुँ, आ अहाँ सभ सँ (प्रार्थना करबाक लेल) पहाड़क दहिना कात (सिनै पहाड़) पर वाचा केलहुँ आ अहाँ सभ लग मन आ सलवा उतारलहुँ।
وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُوْرِ سَيْنَاۤءَ تَنْۢبُتُ بِالدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِّلْاٰكِلِيْنَ
wa syajaratan takhruju min ṭūri sainā'a tambutu bid-duhni wa ṣibgil lil-ākilīn(a).
आ (हम सभ उगबैत छी) एकटा जैतूनक गाछ जे सिनै पहाड़सँ उगैत अछि, जे तेल उत्पन्न करैत अछि आ खाएबला सभक लेल आनन्दक विषय अछि ।
۞ فَلَمَّا قَضٰى مُوْسَى الْاَجَلَ وَسَارَ بِاَهْلِهٖٓ اٰنَسَ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ نَارًاۗ قَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ جَذْوَةٍ مِّنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ
falammā qaḍā mūsal-ajala wa sāra bi'ahlihī ānasa min jānibiṭ-ṭūri nārā(n), qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā bikhabarin au jażwatim minan-nāri la‘allakum taṣṭalūn(a).
तेँ जखन मूसा निर्धारित समय पूरा कयलनि आ ओ अपन परिवारक संग विदा भेलाह तखन पहाड़क ढलान पर आगि लागलनि। ओ अपन परिवार केँ कहलथिन, “रुकू (एतय), किएक त’ हमरा आगि देखाइ पड़ैत अछि, शायद हम अहाँ सभ केँ ओहि मे सँ किछु खबरि, वा कोनो चिंगारी आनि सकैत छी जाहि सँ अहाँ सभ अपना केँ गरम क’ सकब।”
وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّوْرِ اِذْ نَادَيْنَا وَلٰكِنْ رَّحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ
wa mā kunta bijānibiṭ-ṭūri iż nādainā wa lākir raḥmatam mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yatażakkarūn(a).
आरू तोहें (मुहम्मद) तुर (पहाड़) के पास नै छेलियै जबे हम्में (मूसा) के फोन करलियै, बल्कि (हम तोरा भेजने छेलियै) तोरऽ प्रभु के दया के रूप में, ताकि तोहें वू लोगऽ (कुरैश) के चेतावनी द॑ सकियै, जेकरा तोरा स॑ पहल॑ चेतावनी दै वाला सिनी के पास नै गेलऽ छेलै, ताकि वू सबक सीख॑ सक॑ ।