الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ فِرَاشًا وَّالسَّمَاۤءَ بِنَاۤءً ۖوَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَخْرَجَ بِهٖ مِنَ الثَّمَرٰتِ رِزْقًا لَّكُمْ ۚ فَلَا تَجْعَلُوْا لِلّٰهِ اَنْدَادًا وَّاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
allażī ja‘ala lakumul-arḍa firāsyaw was-samā'a binā'ā(n), wa anzala minas-samā'i mā'an fa akhraja bihī minaṡ-ṡamarāti rizqal lakum, falā taj‘alū lillāhi andādaw wa antum ta‘lamūn(a).
(Hien ass et) Deen d'Äerd zu enger Rouplaz fir iech an den Himmel zu enger Daachhüll gemaach huet, an Hien ass et, Deen Waasser (Reen) vum Himmel erofschéckt, an doduerch Friichten als Ënnerhalt fir iech bréngt. Dofir setzt keng Rivalen zu Allah op, während Dir et wësst.
وَهُوَ الَّذِيْ مَدَّ الْاَرْضَ وَجَعَلَ فِيْهَا رَوَاسِيَ وَاَنْهٰرًا ۗوَمِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِ جَعَلَ فِيْهَا زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ يُغْشِى الَّيْلَ النَّهَارَۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
wa huwal-lażī maddal-arḍa wa ja‘ala fīhā rawāsiya wa anhārā(n), wa min kulliṡ-ṡamarāti ja‘ala fīhā zaujainiṡnaini yugsyil-lailan-nahār(a), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yatafakkarūn(a).
An Hien huet d'Äerd ausgebreet a Bierger a Flëss drop gemaach. An an him huet Hien all d'Friichten zu zwee gemaach; Hien verwandelt d'Nuecht an den Dag. Wierklech, doran ginn et Zeeche (vun der Gréisst vun Allah) fir déi, déi denken.
وَالْاَرْضَ مَدَدْنٰهَا وَاَلْقَيْنَا فِيْهَا رَوَاسِيَ وَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَّوْزُوْنٍ
wal-arḍa madadnāhā wa alqainā fīhā rawāsiya wa ambatnā fīhā min kulli syai'im mauzūn(in).
An Mir hunn d'Äerd ausgebreet a Bierger drop gepflanzt, an Mir hunn do alles no senger Gréisst ugebaut.
وَاَلْقٰى فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِكُمْ وَاَنْهٰرًا وَّسُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ
wa alqā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bikum wa anhāraw wa subulal la‘allakum tahtadūn(a).
An Hien huet Bierger fest an der Äerd gesat, fir datt se net mat iech ziddert, (an Hien huet) Flëss a Stroossen gemaach, fir datt iech gefouert kënne ginn,
الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى
al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.
(Gott) Deen d'Äerd zu enger Rouplaz fir dech gemaach huet, Weeër dran fir dech gemaach huet, a Waasser (Reen) vum Himmel erofschéckt." Dann loosse Mir mat him (dem Reewaasser) verschidden Zorte vu Planzen wuessen.
وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ
wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).
A Mir hunn op d'Äerd fest Bierger geluecht, fir datt se net mat hinne wackelt, a Mir hunn breet Stroossen dran ugeluecht, fir datt si gefouert kënne ginn.
اَمَّنْ جَعَلَ الْاَرْضَ قَرَارًا وَّجَعَلَ خِلٰلَهَآ اَنْهٰرًا وَّجَعَلَ لَهَا رَوَاسِيَ وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزًاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ
am man ja‘alal-arḍa qarāraw wa ja‘ala khilālahā anhāraw wa ja‘ala lahā rawāsiya wa ja‘ala bainal-baḥraini ḥājizā(n), a'ilāhum ma‘allāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).
Ass et net Hien (Allah), deen d'Äerd zu enger Wunnplaz gemaach huet, Flëss an hirer Mëtt gebaut huet, Bierger gebaut huet fir se ze stäerken, an eng Trennung tëscht den zwou Mierer gemaach huet? Gëtt et nach e Gott ausser Allah? Déi meescht vun hinne wëssen et net.
خَلَقَ السَّمٰوٰتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا وَاَلْقٰى فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِكُمْ وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍۗ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيْمٍ
khalaqas-samāwāti bigairi ‘amadin taraunahā wa alqā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bikum wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa anzalnā minas-samā'i mā'an fa ambatnā fīhā min kulli zaujin karīm(in).
Hien huet den Himmel ouni Säilen erschaf, sou wéi Dir se gesitt, an Hien huet d'Bierger (op d'Uewerfläch) vun der Äerd gesat, sou datt si (d'Äerd) Iech net erschüttere géif; an all Zorte vu beweegleche Kreaturen, déi op der Äerd liewen, géife zillen. A Mir hunn Reewaasser vum Himmel erofgeschéckt, dann hunn Mir all Zorte vu gudde Planzen dran wuessen gelooss.
۞ اِنَّ اللّٰهَ يُمْسِكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ اَنْ تَزُوْلَا ەۚ وَلَىِٕنْ زَالَتَآ اِنْ اَمْسَكَهُمَا مِنْ اَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِهٖ ۗاِنَّهٗ كَانَ حَلِيْمًا غَفُوْرًا
innallāha yumsikus-samāwāti wal-arḍa an tazūlā, wa la'in zālatā in amsakahumā min aḥadim mim ba‘dih(ī), innahū kāna ḥalīman gafūrā(n).
Wierklech, et ass Allah, deen den Himmel an d'Äerd hält, sou datt se net verschwannen; a wann déi zwee verschwannen, kéint keen se zréckhalen ausser Allah. Wierklech, Hien ass de Léifsten, de Verzeienden.
وَجَعَلَ فِيْهَا رَوَاسِيَ مِنْ فَوْقِهَا وَبٰرَكَ فِيْهَا وَقَدَّرَ فِيْهَآ اَقْوَاتَهَا فِيْٓ اَرْبَعَةِ اَيَّامٍۗ سَوَاۤءً لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ
wa ja‘ala fīhā rawāsiya min fauqihā wa bāraka fīhā wa qaddara fīhā aqwātahā fī arba‘ati ayyām(in), sawā'al lis-sā'ilīn(a).
An Hien huet fir hie fest Bierger iwwer him geschaf. An dann huet Hien geseent, an Hien huet Iessen (fir seng Awunner) a véier Joreszäiten festgeluecht, genuch fir (d'Bedierfnesser vun) deenen ze decken, déi et gebraucht hunn.
الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّجَعَلَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ ۚ
allażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa ja‘ala lakum fīhā subulal la‘allakum tahtadūn(a).
Deen d'Äerd zu enger Wunnplaz fir dech gemaach huet an Hien huet Weeër op der Äerd fir dech gemaach, fir datt du geleet ka ginn.
وَالْاَرْضَ مَدَدْنٰهَا وَاَلْقَيْنَا فِيْهَا رَوَاسِيَ وَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍۢ بَهِيْجٍۙ
wal-arḍa madadnāhā wa alqainā fīhā rawāsiya wa ambatnā fīhā min kulli zaujim bahīj(in).
An d'Äerd, déi Mir ausgebreet hunn a staark Bierger drop gepflanzt hunn, a schéi Planzen drop gepflanzt hunn,
وَالْاَرْضَ فَرَشْنٰهَا فَنِعْمَ الْمٰهِدُوْنَ
wal-arḍa farasynāhā fa ni‘mal-māhidūn(a).
A Mir verbreeden d'Äerd; dann sinn (Mir) dat Bescht, wat verbreed gouf.
وَالْاَرْضَ وَضَعَهَا لِلْاَنَامِۙ
wal-arḍa waḍa‘ahā lil-anām(i).
An Hien huet d'Äerd fir (seng) Kreaturen ausgebreet,
وَاللّٰهُ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ بِسَاطًاۙ
wallāhu ja‘ala lakumul-arḍa bisāṭā(n).
An Allah huet d'Äerd fir iech wéi eng Fläch gemaach,
وَّجَعَلْنَا فِيْهَا رَوَاسِيَ شٰمِخٰتٍ وَّاَسْقَيْنٰكُمْ مَّاۤءً فُرَاتًاۗ
wa ja‘alnā fīhā rawāsiya syāmikhātiw wa asqainākum mā'an furātā(n).
A Mir hunn héich Bierger doraus gemaach, a Mir hunn iech frëscht Waasser zum Drénke ginn?
اَلَمْ نَجْعَلِ الْاَرْضَ مِهٰدًاۙ
alam naj‘alil-arḍa mihādā(n).
Hunn mir d'Äerd net zu enger Fläch gemaach,
وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ
wal-jibāla arsāhā.
An d'Bierger huet hien fest begrënnt.
وَالْاَرْضِ وَمَا طَحٰىهَاۖ
wal-arḍi wa mā ṭaḥāhā.
fir d'Äerd an hir Ausdehnung,