وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ
wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).
ते उने आख्या, "जदूं तकर तुस धरती थमां साढ़े आस्तै पानी दा झरना नेईं भेजगे, अस तुंदे उप्पर (मुहम्मद) उप्पर विश्वास नेईं करगे।
اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ
au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).
या तुहाडे कोल खजूर ते अंगूर दा बाग ऐ, तां तुस उस च तेजी कन्ने बहने आली नदिया गी बहने देंदे ओ,
اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ
au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).
या तुस साडे उप्पर आसमान गी टुकड़े-टुकड़े च सुट्टदे ओ, जिय्यां तुस आखदे ओ, या (इसदे पैहले) तुस अल्लाह ते फरिश्ताएं गी साढ़े कन्ने आमने सामने लांदे ओ।
اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ
au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).
जां तुंदे कोल सोने दा घर (बनाया गेदा) ऐ, जां तुस सुर्ग च चली जंदे ओ। ते अस तुंदे चढ़ाई उप्पर उसलै तकर विश्वास नेईं करगे जिसलै तकर तुस असेंगी पढ़ने आस्तै इक किताब नेईं भेजगे।" आखना (मुहम्मद) "मेरे रब दी महिमा होऐ, के मैं सिर्फ इक इंसान नेईं ऐ जेह्ड़ा इक दूत ऐ?"
اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ
afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).
तां केह़ मुसलमान बुरे लोकें (काफिर) दे समान न? ओह इक जेहा नेईं न।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنْ جَاۤءَكُمْ فَاسِقٌۢ بِنَبَاٍ فَتَبَيَّنُوْٓا اَنْ تُصِيْبُوْا قَوْمًاۢ بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوْا عَلٰى مَا فَعَلْتُمْ نٰدِمِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū in jā'akum fāsiqum binaba'in fa tabayyanū an tuṣībū qaumam bijahālatin fa tuṣbiḥū ‘alā mā fa‘altum nādimīn(a).
हे विश्वास करने आले! जेकर कोई दुष्ट मनुख तुंदे कोल कोई खबर लेई औंदा ऐ तां उसदी सच्चाई दा पता लाओ, तां जे तुस अज्ञानता दे कारण कुसै लोकें गी नुकसान नेईं पजाओ, ते फिरी अपने कीते गेदे कम्में दा अफसोस करो।
وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ فِيْكُمْ رَسُوْلَ اللّٰهِ ۗ لَوْ يُطِيْعُكُمْ فِيْ كَثِيْرٍ مِّنَ الْاَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ حَبَّبَ اِلَيْكُمُ الْاِيْمَانَ وَزَيَّنَهٗ فِيْ قُلُوْبِكُمْ وَكَرَّهَ اِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوْقَ وَالْعِصْيَانَ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الرّٰشِدُوْنَۙ
wa‘lamū anna fīkum rasūlallāh(i), lau yuṭī‘ukum fī kaṡīrim minal-amri la‘anittum wa lākinnallāha ḥabbaba ilaikumul-īmāna wa zayyanahū fī qulūbikum wa karraha ilaikumul-kufra wal-fusūqa wal-‘iṣyān(a), ulā'ika humur-rāsyidūn(a).
ते जान लओ कि तुहाडे विचों अल्लाह दा रसूलुल्लाह वी है। जेकर ओह़ मते सारे गल् लें च तुंदी आज्ञा मनदा तां तुस मुसीबत च पेई जंदे। पर अल्लाह ने तुसें गी इमान कन्ने प्यार कीता ऐ ते तुंदे दिलें च सुंदर बनाई दित्ता ऐ ते तुसें गी कुफर, बुराई, ते आज्ञा नेईं मनने कन्ने नफरत कराया ऐ। इह ही सीधी राह ते चलदे हन।
اَفَرَءَيْتَ الَّذِيْ تَوَلّٰىۙ
afa ra'aital-lażī tawallā.
तो क्या तुहानूं ओह लोग नहीं वेखदे जो (कुरान तों) मुड़ जांदे ने?
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
ते थोड़ी-थोड़ी (जिस दा वादा कित्ता गेदा हा) दिंदा ऐ ते बाकी गी रोकदा ऐ।
اَعِنْدَهٗ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرٰى
a‘indahū ‘ilmul-gaibi fahuwa yarā.
क्या उसी अदृश्य दा ज्ञान ऐ तां जे ओह् (उसी) दिक्खी सकै?
اَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِيْ صُحُفِ مُوْسٰى
am lam yunabba' bimā fī ṣuḥufi mūsā.
या (उस गी) एह़ नेई दस्सेआ गेदा ऐ के (उस पबित्तर कताब जेकी मूसा गी प्रगट कित्ती गेई ही) दे पन्नें च केह़ ऐ?
ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًاۙ
Żarnī wa man khalaqtu waḥīdā(n).
जिसगी मैं अपने आप बनाया ऐ, उदे प्रति मैं (कर्म) देना,
وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًاۙ
wa ja‘altu lahū mālam mamdūdā(n).
ते मैं तुसें गी भरपूर धन-दौलत देना ऐं,
وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًاۙ
wa banīna syuhūdā(n).
ते बच् चे जेके सदा उंदे कन् ने रौंदे न,
وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًاۙ
wa mahhattu lahū tamhīdā(n).
ते मैं तुहानूं (जीवन दी) सब तों व्यापक संभव जगह देंदा हां।
ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ
Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).
फिर ओह सचमुच चाहंदा हा के मैं इस च होर बी जोड़ां।
كَلَّاۗ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًاۗ
kallā, innahū kāna li'āyātinā ‘anīdā(n).
नेईॆ करी सकदा! सचमुच उसने साडे आयत (कुरान) दा विरोध कीता है।
سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًاۗ
sa'urhiquhū ṣa‘ūdā(n).
मैं उसी इक थकाऊ चढ़ाई दा बोझ लाना।
اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ
innahū fakkara wa qaddar(a).
सचमुच, उसने (जो उसने निर्धारित कीता) दे बारे च सोचेया ते निर्धारित कीता ऐ,
فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ
faqutila kaifa qaddar(a).
फिरी उसी हाय ! ओह् किस चाल्ली निर्धारत करदा ऐ?
ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ
Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).
फिरी उसी हाय ! ओह् किस चाल्ली निर्धारत करदा ऐ?
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ
Ṡumma ‘abasa wa basar(a).
फिरी खट्टे ते उदास चेहरे कन्ने,
ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَۙ
Ṡumma adbara wastakbar(a).
फिरी (सच्चाई तों) मुड़ के घमंड कित्ता।
فَقَالَ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ يُّؤْثَرُۙ
faqāla in hāżā illā siḥruy yu'ṡar(u).
फिर उसने आख्या, “ए (कुरान) सिर्फ जादू (पुरान लोकां तों) सिखया है।
اِنْ هٰذَآ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِۗ
in hāżā illā qaulul-basyar(i).
एह् सिर्फ मनुक्खी शब्द गै न।”
سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ
sa'uṣlīhi saqar(a).
बाद च, मैं उसी (नरक) सकार च पाई लैना,
وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُۗ
wa mā adrāka mā saqar(a).
औय क्मा तुभ जानते शो कक (नरक) सकार क्मा शै ?
قُلْ يٰٓاَيُّهَا الْكٰفِرُوْنَۙ
qul yā ayyuhal-kāfirūn(a).
कहो (मुहम्मद) “हे काफिर!