وَسْـَٔلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِۘ اِذْ يَعْدُوْنَ فِى السَّبْتِ اِذْ تَأْتِيْهِمْ حِيْتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَّيَوْمَ لَا يَسْبِتُوْنَۙ لَا تَأْتِيْهِمْ ۛ كَذٰلِكَ ۛنَبْلُوْهُمْ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ
was'alhum ‘anil-qaryatil-latī kānat ḥāḍiratal-baḥr(i), iż ya‘dūna fis-sabti iż ta'tīhim ḥītānuhum yauma sabtihim syurra‘aw wa yauma lā yasbitūn(a), lā ta'tīhim - każālika - nablūhum bimā kānū yafsuqūn(a).
Kadi naamndo-ɗee ɓiɓɓe Israayiil ko fayti e leydi ndi woni sara maayo nde ɓe mbonni kuule ñalnde aset, (ɗum woni) nde liɗɗi ngari e maɓɓe (ko woni saraaji maɓɓe) ɓe njillondiri e dow ndiyam, hay so tawii e ñalɗi ɗi ngonaa ñalɗi sabaabu liɗɗi ɗii ngaraani e maɓɓe. Ko noon min jarribii ɓe sabu ɓe mbaɗii ko boni.