163
Q.S अल-अ'रफ (7:163)
وَسْـَٔلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِۘ اِذْ يَعْدُوْنَ فِى السَّبْتِ اِذْ تَأْتِيْهِمْ حِيْتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَّيَوْمَ لَا يَسْبِتُوْنَۙ لَا تَأْتِيْهِمْ ۛ كَذٰلِكَ ۛنَبْلُوْهُمْ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ
was'alhum ‘anil-qaryatil-latī kānat ḥāḍiratal-baḥr(i), iż ya‘dūna fis-sabti iż ta'tīhim ḥītānuhum yauma sabtihim syurra‘aw wa yauma lā yasbitūn(a), lā ta'tīhim - każālika - nablūhum bimā kānū yafsuqūn(a).
इस्राएल-सन्ततिभ्यः समुद्रसमीपस्थस्य भूमिस्य विषये पृच्छन्तु, यदा ते विश्रामदिनम् अतिक्रमन्ति स्म, यदा मत्स्याः तेषां समीपम् आगच्छन्ति स्म, तदा ते जलस्य उपरि प्लवन्ति स्म, किन्तु विश्रामदिनात् परेषु दिनेषु ते तेषां समीपं न आगच्छन्ति। एवं तेषां दुष्टत्वात् वयं तान् परीक्षितवन्तः।