163
Q.S अल-अ'राफ हांणी केला (7:163)
وَسْـَٔلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِۘ اِذْ يَعْدُوْنَ فِى السَّبْتِ اِذْ تَأْتِيْهِمْ حِيْتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَّيَوْمَ لَا يَسْبِتُوْنَۙ لَا تَأْتِيْهِمْ ۛ كَذٰلِكَ ۛنَبْلُوْهُمْ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ
was'alhum ‘anil-qaryatil-latī kānat ḥāḍiratal-baḥr(i), iż ya‘dūna fis-sabti iż ta'tīhim ḥītānuhum yauma sabtihim syurra‘aw wa yauma lā yasbitūn(a), lā ta'tīhim - każālika - nablūhum bimā kānū yafsuqūn(a).
आनी इज्रायलाच्या भुरग्यांक दर्या लागीं आशिल्ल्या देशा विशीं विचारात, जेन्ना तांणी सब्बाथाचो भंग केलो आनी नुस्तें तांकां आयलें तेन्ना ते उदकाच्या पृश्ठाचेर उडत गेले, पूण सब्बाथ सोडून हेर दिसांनी ते तांकां येना. अशे तरेन आमी तांची परिक्षा घेतली कारण ते वायट आशिल्ले.