وَاِنْ كُنْتُمْ فِيْ رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّنْ مِّثْلِهٖ ۖ وَادْعُوْا شُهَدَاۤءَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa in kuntum fī raibim mimmā nazzalnā ‘alā ‘abdinā fa'tū bisūratim mim miṡlih(ī), wad‘ū syuhadā'akum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
A wann Dir (um Koran) zweifelt, wat Mir eisem Dénger (Mohammed) erofgeschéckt hunn, da maacht eng Surah ähnlech wéi dës a rufft Ären Helfer nieft Allah an, wann Dir d'Wourecht sot.
اَفَلَا يَتَدَبَّرُوْنَ الْقُرْاٰنَ ۗ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوْا فِيْهِ اخْتِلَافًا كَثِيْرًا
afalā yatadabbarūnal-qur'ān(a), wa lau kāna min ‘indi gairillāhi lawajadū fīhikhtilāfan kaṡīrā(n).
Also schätzen (studéieren) si de Koran net? Wann (de Koran) net vun Allah kéim, géife si sécherlech vill widderspréchlech Saachen dran fannen.
الۤرٰ ۗتِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِ
alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).
Alif Lam Ra. Dëst sinn d'Verse vum Koran, déi voller Wäisheet sinn.
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّثْلِهٖ وَادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bisūratim miṡlihī wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
Ass et richteg, datt si soen, datt hie (de Muhammad) et erfonnt huet? Sot: "Schreift e Kapitel wéi dëst (de Koran), a rufft jiddereen ënner iech un, deen nieft Allah fäeg ass, wann Dir wouer sidd."
الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اُحْكِمَتْ اٰيٰتُهٗ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ خَبِيْرٍۙ
alif lām rā, kitābun uḥkimat āyātuhū ṡumma fuṣṣilat mil ladun ḥakīmin khabīr(in).
Alif Lam Ra. (Dëst ass) e Buch, deem seng Verse propper arrangéiert sinn an dann am Detail erkläert ginn, (wat opgedeckt gouf) vun der Säit vum (Allah) dem Weissten, dem Grëndlechsten,
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗقُلْ فَأْتُوْا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِّثْلِهٖ مُفْتَرَيٰتٍ وَّادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bi‘asyri suwarim miṡlihī muftarayātiw wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
Si hunn esouguer gesot: "Hien (de Muhammad) huet de Koran erfonnt." Sot: "(Da bréngt zéng Surahen ähnlech wéi dësen (de Koran), déi erfonnt sinn, a invitéiert jiddereen ënner iech, deen nieft Allah fäeg ass, wann Dir wouer Leit sidd."
الۤرٰ ۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِۗ
alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).
Alif Lam Ra. Dëst sinn kloer Verse vum Buch (Al Qur'an).
الۤمّۤرٰۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِۗ وَالَّذِيْٓ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ الْحَقُّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ
alif lām mīm rā, tilka āyātul-kitāb(i), wal-lażī unzila ilaika mir rabbikal-ḥaqqu wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).
Alif Lam Mim Ra. Dëst sinn d'Verse vum Buch (Al-Koran). An (d'Buch), dat dir (Muhammad) vun ärem Här opgedeckt gouf, ass wouer; awer déi meescht Leit gleewen net (un hien).
الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ اِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ ەۙ بِاِذْنِ رَبِّهِمْ اِلٰى صِرَاطِ الْعَزِيْزِ الْحَمِيْدِۙ
alif lām rā, kitābun anzalnāhu ilaika litukhrijan-nāsa minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), bi'iżni rabbihim ilā ṣirāṭil-‘azīzil-ḥamīd(i).
Alif Lam Ra. (Dëst ass) d'Buch, dat Mir dir (Muhammad) erofgeschéckt hunn, fir datt du d'Leit mat Gottes Erlaabnes aus der Däischtert an d'hellt Liicht féiere kanns, (nämlech) op de Wee vu Gott, dem Allmächtegen, dem Luewwertegen.
الۤرٰ ۗتِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ وَقُرْاٰنٍ مُّبِيْنٍ ۔
alif lām rā, tilka āyātul-kitābi wa qur'ānim mubīn(in).
Alif Lam Ra. (Surah) Dëst sinn (e puer vun) de Verse vum (perfekten) Buch, nämlech (d'Verse vum) Koran, déi Erklärungen ubidden.
وَلَقَدْ نَعْلَمُ اَنَّهُمْ يَقُوْلُوْنَ اِنَّمَا يُعَلِّمُهٗ بَشَرٌۗ لِسَانُ الَّذِيْ يُلْحِدُوْنَ اِلَيْهِ اَعْجَمِيٌّ وَّهٰذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُّبِيْنٌ
wa laqad na‘lamu annahum yaqūlūna innamā yu‘allimuhū basyar(un), lisānul-lażī yulḥidūna ilaihi a‘jamiyyuw wa hāżā lisānun ‘arabiyyum mubīn(un).
A mir wëssen tatsächlech, datt si soen: "Tatsächlech gouf de Koran him (de Muhammad) vun engem Mënsch geléiert." D'Sprooch vum Mann, vun deem si (de Muhammad) beschëllegen, en vun him geléiert ze hunn, ass 'Ajam, awer et (de Koran) ass op kloerem Arabesch.
طٰسۤ ۚ تِلْكَ اٰيٰتُ الْقُرْاٰنِ وَكِتَابٍ مُّبِيْنٍ ۙ
Ṭā sīn, tilka āyātul-qur'āni wa kitābim mubīn(in).
Tha Sin. Dëst sinn d'Verse vum Koran, an dat kloert Buch,
وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّ مُوْسٰٓى اَنْ اَرْضِعِيْهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَاَلْقِيْهِ فِى الْيَمِّ وَلَا تَخَافِيْ وَلَا تَحْزَنِيْ ۚاِنَّا رَاۤدُّوْهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوْهُ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ
wa auḥainā ilā mūsā an arḍi‘īh(i), fa'iżā khifti ‘alaihi fa'alqīhi fil yammi wa lā takhāfī wa lā taḥzanī, innā rāddūhu ilaiki wa jā‘ilūhu minal-mursalīn(a).
An Mir hunn dem Moses seng Mamm inspiréiert: "Saugt hien (de Moses), a wann Dir Iech Suergen ëm hie maacht, da geheift hien an de Floss (den Nil). A sidd net Angscht a sidd net traureg, sécherlech wäerte Mir hien Iech zréckginn a mir wäerten hien zu engem vun de Boten maachen."
صۤ ۗوَالْقُرْاٰنِ ذِى الذِّكْرِۗ
Ṣād, wal-qur'āni żiż-żikr(i).
Shad, laut dem Koran, deen Warnungen enthält.
نۤ ۚوَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُوْنَۙ
nūn, wal-qalami wa mā yasṭurūn(a).
Nuunnnnn. Mat Bicen a wat se schreiwen,