قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).
هغوی ځواب ورکړ: "پاک یې ته، موږ له هغه څه پرته بل څه نه پوهیږو چې تا موږ ته راښودلي دي. په حقیقت کې، ته په هرڅه پوه او حکمت لرونکی یې."
۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
نیکي دا نه ده چې خپل مخ ختیځ او لویدیځ ته واړوئ، بلکې نیکي هغه ده چې په الله، د قیامت په ورځ، پرښتو، کتابونو او پیغمبرانو ایمان لري او خپلې خوښې شتمنۍ خپلوانو، یتیمانو، مسکینانو، مسافرو، سوالګرو، او د خپلو غلامانو آزادولو، لمونځ کوونکو او زکات ورکوونکو، او د ژمنې پر مهال خپلو ژمنو ته وفادار پاتې کېږي، او هغه خلک چې په فقر، مصیبت او د جګړې په وخت کې صبر کوي. دوی ریښتیني خلک دي، او دوی پرهیزګاران دي.
وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
او د الله په لاره کې (خپل مالونه) ولګوئ، او په خپلو لاسونو (ځانونه) په هلاکت کې مه غورځوئ، او نیکي وکړئ، په حقیقت کې الله هغه کسان خوښوي چې نیکي کوي.
اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
طلاق (چې ورته اشاره کېدای شي) دوه ځله ده. (له هغې وروسته میړه کولی شي) په مهربانۍ سره یې وساتي، یا یې په مهربانۍ سره پریږدي. ستاسو لپاره دا حلاله نه ده چې هغه څه بیرته واخلئ چې تاسو دوی ته ورکړي دي، مګر دا چې دواړه (میړه او ښځه) ویره ولري چې دوی به د الله حدود پلي نشي کولی. که تاسو (سرپرستان) ویره لرئ چې دوی به د الله حدود پلي نشي کولی، نو په دوی دواړو کې هیڅ ګناه نشته چې د هغه قیمت په بدل کې (چې باید د میرمنې لخوا) د ځان د خلاصون لپاره ورکړل شي. دا د الله حدود دي، نو له هغوی څخه مه تیریږئ. څوک چې د الله حدود ماتوي، دوی ظالمان دي.
۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
او که تاسو په خپل سفر کې یو لیکونکی ونه مومئ، نو تاسو باید تضمین ولرئ. مګر، که ستاسو څخه ځینې په نورو باور لري، هغه کسان چې باور پرې شوی وي باید خپل مسؤلیت (پور) پوره کړي او دوی باید له الله څخه وویریږي، چې خپل رب دی. او خپله شهادت مه پټوئ، ځکه چې څوک یې پټوي، په حقیقت کې د هغه زړه ککړ دی. الله تعالی ستاسو د کارونو څخه خبر دی.
۞ وَمِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مَنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُّؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِدِيْنَارٍ لَّا يُؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَ اِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَاۤىِٕمًا ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَيْسَ عَلَيْنَا فِى الْاُمِّيّٖنَ سَبِيْلٌۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
wa min ahlil-kitābi man in ta'manhu bi qinṭārin yu'addīhi ilaik(a), wa minhum man in ta'manhu bidīnāril lā yu'addīhi ilaika illā mā dumta ‘alaihi qā'imā(n), żālika bi'annahum qālū laisa ‘alainā fil-ummiyyīna sabīl(un), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).
او په اهل کتابو کې یو څوک شته چې که ته ورته ډېر مال امانت ورکړې، نو خامخا به یې تاته بیرته درکړي. خو په دوی کې (هم) داسې شته چې که ته ورته یو دینار امانت ورکړې، نو هغه به تاته بیرته نه درکوي، مګر دا چې ته یې تل راټولوې. دا ځکه چې دوی وايي، "موږ د نالوستو خلکو په وړاندې هیڅ ګناه نه لرو." دوی په الله تعالی دروغ وايي، سره له دې چې دوی پوهیږي.
الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ
al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(یعنې) هغه کسان چې په اسانۍ او سختۍ دواړو کې خیرات ورکوي، او هغه کسان چې خپل غوسه کنټرولوي او خلکو ته بښنه کوي. او الله هغه کسان خوښوي چې نیکي کوي.
فَاٰتٰىهُمُ اللّٰهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْاٰخِرَةِ ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
fa ātāhumullāhu ṡawābad-dun-yā wa ḥusna ṡawābil-ākhirah(ti), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
نو الله تعالی هغوی ته په دې دنیا کې اجر ورکړ او په اخرت کې هم ښه اجر ورکړ. او الله تعالی هغه کسان خوښوي چې نیکي کوي.
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(یعنې) هغه کسان چې د احد په جګړه کې له ټپي کېدو وروسته یې د الله او رسول اطاعت وکړ. هغه کسان چې له دوی څخه نیکي کوي او پرهیزګاري کوي، لوی اجر به ولري.
وَاٰتُوا الْيَتٰمٰىٓ اَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيْثَ بِالطَّيِّبِ ۖ وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَهُمْ اِلٰٓى اَمْوَالِكُمْ ۗ اِنَّهٗ كَانَ حُوْبًا كَبِيْرًا
wa ātul-yatāmā amwālahum wa lā tatabaddalul-khabīṡa biṭ-ṭayyib(i), wa lā ta'kulū amwālahum ilā amwālikum, innahū kāna ḥūban kabīrā(n).
او یتیمانو (چې لویان دي) ته د هغوی مال ورکړئ، ښه مال په بد مال مه بدلوئ، او د هغوی مال له خپل مال سره مه خورئ، په حقیقت کې (د بدلولو او خوړلو عمل) لویه ګناه ده.
۞ وَاعْبُدُوا اللّٰهَ وَلَا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّبِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْجَارِ ذِى الْقُرْبٰى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْۢبِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُوْرًاۙ
wa‘budullāha wa lā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānaw wa biżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wal-jāri żil-qurbā wal-jāril-junubi waṣ-ṣāḥibi bil-jambi wabnis-sabīl(i), wa mā malakat aimānukum, innallāha lā yuḥibbu man kāna mukhtālan fakhūrā(n).
او د الله عبادت وکړئ او له هغه سره هیڅ شی مه شریکوئ. او له مور او پلار، نږدې خپلوانو، یتیمانو، بې وزلو، نږدې او لرې ګاونډیانو، همکارانو، ابن سبیل او هر هغه بنده سره چې تاسو یې لرئ، ښه چلند وکړئ. په حقیقت کې، الله هغه خلک نه خوښوي چې مغرور او په ځان ویاړي.
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تُؤَدُّوا الْاَمٰنٰتِ اِلٰٓى اَهْلِهَاۙ وَاِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ اَنْ تَحْكُمُوْا بِالْعَدْلِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا
innallāha ya'murukum an tu'addul-amānāti ilā ahlihā, wa iżā ḥakamtum bainan-nāsi an taḥkumū bil-‘adl(i), innallāha ni‘immā ya‘iẓukum bih(ī), innallāha kāna samī‘am baṣīrā(n).
په حقیقت کې، الله تاسو ته امر کوي چې یو پیغام هغو کسانو ته ورسوئ چې د هغه د ترلاسه کولو حق لري، او کله چې تاسو د خلکو ترمنځ قانون جوړوئ، نو باید په عادلانه توګه یې ودروئ. په حقیقت کې، الله غوره دی چې تاسو ته درس درکوي. په حقیقت کې، الله اوریدونکی او لیدونکی دی.
وَمَنْ اَحْسَنُ دِيْنًا مِّمَّنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ وَّاتَّبَعَ مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًا ۗوَاتَّخَذَ اللّٰهُ اِبْرٰهِيْمَ خَلِيْلًا
wa man aḥsanu dīnam mimman aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinuw wattaba‘a millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wattakhażallāhu ibrāhīma khalīlā(n).
او د هغه چا څخه غوره دین څوک لري چې په اخلاص سره ځان الله ته وسپاري، په داسې حال کې چې نیک عملونه کوي، او د ابراهیم علیه السلام د دین پیروي کوي؟ او الله تعالی ابراهیم علیه السلام د خپل محبوب په توګه غوره کړی دی.
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
او که یوه ښځه اندیښنه ولري چې میړه به یې شرارتي یا بې پروا وي، نو دوی دواړه کولی شي ریښتینې سوله وکړي، او دا سوله (د دوی لپاره) غوره ده که څه هم سړی په طبیعت کې بخیل دی. او که تاسو (له خپلې میرمنې سره خپلې اړیکې) ښه کړئ او ځان (له نزوز او بې پرواۍ څخه) وساتئ، نو په حقیقت کې، الله تعالی ستاسو د کارونو په اړه محتاط دی.
فَاَثَابَهُمُ اللّٰهُ بِمَا قَالُوْا جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَ
fa aṡābahumullāhu bimā qālū jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).
نو الله تعالی دوی ته د هغو خبرو بدله ورکړه چې دوی کړې وې، (یعنې) جنت چې لاندې یې ویالې بهېږي، دوی به پکې تل پاتې وي. او دا د هغو کسانو بدله ده چې نیک عمل کوي.
لَيْسَ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جُنَاحٌ فِيْمَا طَعِمُوْٓا اِذَا مَا اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاَحْسَنُوْا ۗوَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
laisa ‘alal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ṡummattaqau wa āmanū ṡummattaqau wa aḥsanū, wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
د هغو کسانو لپاره چې ایمان یې راوړی او ښه عملونه یې کړي دي، په هغه څه کې هیڅ ګناه نشته چې دوی یې (په تیرو وختونو کې) خوري، که دوی تقوا ولري او ایمان ولري، او ښه عملونه وکړي، بیا هم تقوا ولري او ایمان ولري، بیا هم تقوا ولري او ښه عملونه وکړي، او الله هغه کسان خوښوي چې نیک عملونه کوي.
وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).
او په ځمکه کې وروسته له هغه چې ښه جوړه شوې وه، زیان مه رسوئ. له هغه څخه په وېره او امید سره دعا وغواړئ، په حقیقت کې د الله رحمت هغو کسانو ته ډېر نږدې دی چې نیکي کوي.
وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).
او کله چې موسی علیه السلام په هغه وخت کې چې موږ ټاکلی و، (مونجات ته) راغی او خدای پاک (مستقیم) ورسره خبرې وکړې، موسی علیه السلام وویل: "ای زما ربه، ماته راښکاره شه چې زه تا ووینم." (الله) وویل: "ته به ما ونه لیدې، مګر غره ته وګوره، که چیرې هغه (د معمول په څیر) په خپل ځای پاتې شي نو ته به خامخا ما ووینې." نو کله چې د هغه رب غره ته (خپل عظمت) وښوده، غر ویجاړ شو او موسی علیه السلام بې هوښه شو. وروسته له هغه چې موسی علیه السلام هوش ته راغی، ویې ویل: "ستا پاکي ده، زه تا ته توبه کوم او زه لومړی یم چې ایمان راوړم."
وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).
او (یاد کړئ) کله چې هغوی (بني اسراییلو) ته وویل شول چې په دې ځمکه (بیت المقدس) کې اوسېږئ او له (د هغې) حاصلات هر ځای چې وغواړئ وخورئ. او ووایه: "زموږ له ګناهونو څخه موږ وژغورئ او په داسې حال کې چې په سجده یاست، په دروازه کې ننوځئ، موږ به ستاسو ګناهونه وبخښو." وروسته به موږ هغو کسانو ته (ثوابونه) زیات کړو چې نیکي کوي.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَخُوْنُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ وَتَخُوْنُوْٓا اَمٰنٰتِكُمْ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takhūnullāha war-rasūla wa takhūnū amānātikum wa antum ta‘lamūn(a).
اې هغو کسانو چې ایمان مو راوړی دی! له الله او رسول سره خیانت مه کوئ او (همدارنګه) په هغه امانت کې چې تاسو یې په امانت کې لرئ خیانت مه کوئ، په داسې حال کې چې تاسو پوهیږئ.
لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ
laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
د کمزورو، ناروغانو او هغو کسانو لپاره چې د لګښت اندازه نه پوره کوي (جګړې ته نه تلل) هیڅ ګناه نشته، که دوی د الله او د هغه د رسول سره مخلص وي. د هغو خلکو ملامتولو لپاره هیڅ دلیل نشته چې ښه کار کوي. او الله بخښونکی او مهربان دی.
وَالسّٰبِقُوْنَ الْاَوَّلُوْنَ مِنَ الْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَّضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ تَحْتَهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
was-sābiqūnal-awwalūna minal-muhājirīna wal-anṣāri wal-lażīnattaba‘ūhum bi'iḥsān(in), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anhu wa a‘adda lahum jannātin tajrī taḥtahal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
او هغه کسان چې له مهاجرینو او انصارو څخه لومړني (اسلام ته) راغلل او هغه کسان چې په ښه توګه یې د دوی پیروي وکړه، الله له دوی څخه راضي شو او دوی له الله څخه راضي شول. الله د دوی لپاره داسې باغونه چمتو کړي دي چې لاندې یې ویالې بهیږي. دوی به په کې د تل لپاره اوسیږي. دا لویه بریا ده.
مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
د مدینې اوسیدونکو او د هغوی شاوخوا اوسیدونکو بدویانو ته دا مناسبه نه ده چې د الله له رسول سره (په جګړه کې) ملګرتیا ونه کړي، او نه هم دا مناسبه ده چې د الله له رسول څخه ځان ډیر خوښ کړي. دا ځکه چې دوی د الله په لاره کې تنده، ستړیا یا لوږه نه زغمي، او نه هم په داسې ځای کې قدم وهي چې د کافرانو غوسه راپاروي، او نه هم دښمن ته کوم زیان رسوي، مګر دا چې دا به د دوی لپاره د نیکۍ په توګه ولیکل شي. په حقیقت کې، الله د هغو کسانو اجر نه ضایع کوي چې نیکي کوي.
۞ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوا الْحُسْنٰى وَزِيَادَةٌ ۗوَلَا يَرْهَقُ وُجُوْهَهُمْ قَتَرٌ وَّلَا ذِلَّةٌ ۗاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
lil-lażīna aḥsanul-ḥusnā wa ziyādah(tun), wa lā yarhaqu wujūhahum qataruw wa lā żillah(tun), ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).
د هغو خلکو لپاره چې ښه کار کوي، غوره اجر (جنت) او یو اضافي اجر (د الله د لیدلو خوښي) شته. او د دوی مخونه په تورو خاورو پوښل شوي نه دي او نه په ذلت کې دي. دوی د جنت اوسیدونکي دي، دوی به په هغه کې تل پاتې وي.
وَنَادٰى نُوْحٌ رَّبَّهٗ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْنِيْ مِنْ اَهْلِيْۚ وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحٰكِمِيْنَ
wa nādā nūḥur rabbahū fa qāla rabbi innabnī min ahlī, wa inna wa‘dakal-ḥaqqu wa anta aḥkamul-ḥākimīn(a).
او نوح له خپل رب څخه وغوښتل، ويې ويل: "ای زما ربه، په رښتيا سره زما زوی زما له کورنۍ څخه دی، او ستا ژمنه په يقيني ډول رښتينې ده. ته تر ټولو عادل قاضي يې."
قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِكَ اَنْ اَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ ۗوَاِلَّا تَغْفِرْ لِيْ وَتَرْحَمْنِيْٓ اَكُنْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ
qāla rabbi innī a‘ūżu bika an as'alaka mā laisa lī bihī ‘ilm(un), wa illā tagfir lī wa tarḥamnī akum minal-khāsirīn(a).
نوح علیه السلام وویل: "ای زما ربه، زه ستا پناه غواړم چې له تا څخه هغه څه وغواړم چې زه یې (اصل) نه پوهیږم. که ته ما ته بښنه ونه کړې او پر ما رحم ونه کړې، نو زه به خامخا له زیانکارانو څخه شم."
وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
او صبر وکړه، ځکه چې الله د نیکو کار کوونکو اجر نه ضایع کوي.
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
او کله چې هغه پوره بوډا شو، موږ هغه ته قدرت او پوهه ورکړه، موږ په دې ډول هغو کسانو ته اجر ورکوو چې نیکي کوي.
قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
هغوی وویل: "ای العزیز! د هغه پلار بوډا دی، نو پر ځای یې زموږ څخه یو واخله، موږ ګورو چې ته له نیکو خلکو څخه یې."
قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
هغوی وویل: "ایا ته په ریښتیا یوسف یې؟" هغه (یوسف) ځواب ورکړ: "زه یوسف یم او دا زما ورور دی. په حقیقت کې، الله پر موږ خپل فضل کړی دی. په حقیقت کې، څوک چې تقوا او صبر وکړي، نو په حقیقت کې، الله د نیکو کارانو اجر نه ضایع کوي."
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
innallāha ya'muru bil-‘adli wal-iḥsāni wa ītā'i żil-qurbā wa yanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkari wal-bagyi ya‘iẓukum la‘allakum tażakkarūn(a).
په حقیقت کې، الله (تاسو ته) د انصاف کولو او نیکو کارونو کولو، د خپلوانو سره د مرستې کولو امر کوي، او هغه د بدو کارونو، بدیو او دښمنۍ څخه منع کوي. هغه تاسو ته درس درکوي ترڅو تاسو زده کړئ.
اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّالَّذِيْنَ هُمْ مُّحْسِنُوْنَ ࣖ ۔
innallāha ma‘al-lażīnattaqau wal-lażīna hum muḥsinūn(a).
په حقیقت کې، الله د هغو کسانو سره دی چې پرهیزګاري کوي او ښه کار کوونکي دي.
اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا
in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).
که تاسو ښه کوئ، نو تاسو د ځان لپاره ښه کوئ. او که تاسو بد کوئ، نو دا ستاسو لپاره ده. کله چې دوهم عذاب راشي، (موږ به ستاسو دښمنان راپورته کړو) ترڅو ستاسو مخونه شرمنده کړي، او دوی به جومات (الاقصی جومات) ته ننوځي لکه څنګه چې دوی لومړی ځل ننوتل، او دوی به هر هغه څه ویجاړ کړي چې دوی یې کولی شي.
اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا
illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).
مګر (د دې په ویلو سره) چې "انشاء الله". او که هېر کړې نو خپل رب یاد کړه او ووایه، "هیله ده چې زما رب به ما ته لارښوونه وکړي چې زه له دې څخه (حق ته) نږدې شم."
اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ
innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
په حقیقت کې، زه ستا خدای یم، نو خپل دوه لعنتونه پریږده. ځکه چې ته په ریښتیا سره په مقدس دره، طوی کې یې.
قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى
qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.
هغه (موسی علیه السلام) وویل: "هغوی زما پسې راځي او زه ستا خوا ته په بیړه ځم، ای زما ربه، د دې لپاره چې ته (له ما څخه) راضي شې."
لَنْ يَّنَالَ اللّٰهَ لُحُوْمُهَا وَلَا دِمَاۤؤُهَا وَلٰكِنْ يَّنَالُهُ التَّقْوٰى مِنْكُمْۗ كَذٰلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰىكُمْ ۗ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِيْنَ
lay yanālallāha luḥūmuhā wa lā dimā'uhā wa lākiy yanāluhut-taqwā minkum, każālika sakhkharahā lakum litukabbirullāha ‘alā mā hadākum, wa basysyiril-muḥsinīn(a).
د قربانۍ غوښه او وينه الله ته هيڅکله نه رسېږي، خو هغه څه چې هغه ته رسېږي ستاسو تقوا ده. په دې توګه يې هغه ستاسو لپاره تابع کړ ترڅو تاسو د هغه لارښوونې په خاطر چې هغه تاسو ته درکړې ده، د الله تعالي ستاينه وکړئ. او هغو کسانو ته چې نيکي کوي، زېری ورکړئ.
وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ
wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).
او (په رښتیا هم بختور) هغه څوک دی چې خپل امرونه او ژمنې پوره کوي،
اِنَّا نَطْمَعُ اَنْ يَّغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطٰيٰنَآ اَنْ كُنَّآ اَوَّلَ الْمُؤْمِنِيْنَ ۗ ࣖ
innā naṭma‘u ay yagfira lanā rabbunā khaṭāyānā an kunnā awwalal-mu'minīn(a).
په حقیقت کې، موږ په رښتیا سره غواړو چې زموږ رب زموږ ګناهونه وبخښي، ځکه چې موږ لومړی ایمان راوړو."
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ
fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).
نو هغه (سلیمان) وخندل او وخندل ځکه چې د مېږي خبرې یې واورېدې. او دعا یې وکړه، "ای زما ربه، ما ته الهام راکړه چې ستا د هغو نعمتونو شکر ادا کړم چې تا پر ما او زما مور او پلار راکړي دي او هغه نیک کارونه وکړم چې ستا خوښ دي؛ او ما په خپل فضل سره د خپلو نیکو بندګانو په لیکو کې داخل کړه."
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
او وروسته له هغه چې هغه (موسی علیه السلام) بالغ شو او عقل یې بشپړ کړ، موږ هغه ته حکمت (پیغمبري) او پوهه ورکړه، او په دې توګه موږ هغو کسانو ته اجر ورکوو چې نیکي کوي.
وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
او د اخرت د ځمکې (ثواب) په هغه څه سره ولټوه چې الله تعالی تاته درکړي دي، خو په دې دنیا کې خپله برخه مه هېروه او (له نورو سره) ښه وکړه لکه څنګه چې الله تعالی له تاسره ښه کړې ده، او په ځمکه کې فساد مه کوه، په حقیقت کې الله تعالی هغه خلک نه خوښوي چې ظلم کوي.
وَالَّذِيْنَ جَاهَدُوْا فِيْنَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
wal-lażīna jāhadū fīnā lanahdiyannahum subulanā, wa innallāha lama‘al-muḥsinīn(a).
او هغه کسان چې زموږ د رضامندۍ لپاره هڅه کوي، موږ به هغوی ته خپلې لارې وښیو. او یقینا الله د هغو کسانو سره دی چې نیکي کوي.
هُدًى وَّرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِيْنَۙ
hudaw wa raḥmatal lil-muḥsinīn(a).
د هغو کسانو لپاره چې نیک عمل کوي د لارښوونې او رحمت په توګه،
۞ وَمَنْ يُّسْلِمْ وَجْهَهٗٓ اِلَى اللّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰىۗ وَاِلَى اللّٰهِ عَاقِبَةُ الْاُمُوْرِ
wa may yuslim wajhahū ilallāhi wa huwa muḥsinun faqadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, wa ilallāhi ‘āqibatul-umūr(i).
او څوک چې ځان الله ته وسپاري، په داسې حال کې چې هغه ښه کار کوونکی وي، نو په حقیقت کې هغه په یوه قوي رسۍ (رسۍ) منګولې لګولي دي. د ټولو چارو پای یوازې الله ته دی.
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
په حقیقت کې، موږ نیکوکارانو ته همداسې بدله ورکوو.
قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
په رښتیا سره، تا دا خوب رښتیا کړ." په حقیقت کې، موږ همداسې هغو کسانو ته اجر ورکوو چې نیکي کوي.
كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
każālika najzil-muḥsinīn(a).
په دې ډول موږ هغو کسانو ته بدله ورکوو چې نیکي کوي.
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
په دې ډول موږ هغو کسانو ته بدله ورکوو چې نیکي کوي.
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
په دې ډول موږ هغو کسانو ته بدله ورکوو چې نیکي کوي.