وَاِذَا قُرِئَ الْقُرْاٰنُ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ وَاَنْصِتُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa iżā quri'al-qur'ānu fastami‘ū lahū wa anṣitū la‘allakum turḥamūn(a).
Ва чун Қуръон хонда шавад, гӯш фаро диҳед ва хомӯш бошед, то бар шумо раҳмат оварад.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيٰتُهٗ زَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۙ
innamal-mu'minūnal-lażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum wa iżā tuliyat ‘alaihim āyātuhū zādathum īmānaw wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
Дар ҳақиқат, мӯъминон касоне ҳастанд, ки дилҳояшон бо зикри номи Аллоҳ меларзад ва вақте ки оятҳои Ӯ бар онҳо хонда мешаванд, имонашон меафзояд ва танҳо бар Аллоҳ таваккал мекунанд.
قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ
qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ба он (Қуръон) имон оваред ё имон наоред (барои Аллоҳ яксон аст). Ба дурустӣ, касоне, ки дониши пешина бар онҳо дода шудааст, вақте ки (Қуръон) бар онҳо хонда мешавад, рӯйҳои худро хам мекунанд ва саҷда мекунанд».
وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩
wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).
Ва онҳо бо гиря рӯ ба поён хам карданд ва ҷиддӣтар шуданд.
وَالَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوْا عَلَيْهَا صُمًّا وَّعُمْيَانًا
wal-lażīna iżā żukkirū bi'āyāti rabbihim lam yakhirrū ‘alaihā ṣummaw wa ‘umyānā(n).
ва касоне, ки чун бо оёти Парвардигорашон бим дода шаванд, кар ва кӯр намешаванд.
اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩
innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).
Касоне, ки ба оёти Мо имон меоранд, танҳо касоне ҳастанд, ки вақте ба онҳо панд дода мешаванд, саҷда мекунанд ва худро тасбеҳ мегӯянд ва Парвардигорашонро ситоиш мекунанд ва фахр намекунанд.
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
Аллоҳ беҳтарин калимаҳоро (яъне ҳамон Қуръонро) борҳо ва борҳо нозил кардааст, ки аз он пӯсти касоне, ки аз Парвардигорашон метарсанд, меларзад, сипас пӯст ва дилҳояшон ҳангоми ёд кардани Аллоҳ ором мегирад. Ин ҳидояти Аллоҳ аст, ки Ӯ ҳар касро, ки хоҳад, бо он китоб ҳидоят мекунад. Ва ҳар касро, ки Аллоҳ гумроҳ кунад, ҳеҷ кас наметавонад ӯро ҳидоят кунад.
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
Ва (ёд кун), вақте ки гурӯҳе аз ҷинҳоро ба ту (эй Муҳаммад) нишон додем, ки ба (қироати) Қуръон гӯш медоданд, вақте ки (барои) қироат ҳозир шуданд, гуфтанд: «Хомӯш шавед!» Пас, вақте ки (қироат) тамом шуд, ба сӯи қавми худ бозгаштанд, то бим диҳанд.
۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
Оё вақти он нарасидааст, ки касоне, ки имон овардаанд, Худоро ёд кунанд ва ба ҳақиқате, ки нозил шудааст, итоат кунанд ва мисли касоне набошанд, ки пеш аз он китоб дода шуда буданд, сипас муддати тӯлонӣ сипарӣ карданд, то он даме ки дилҳояшон сахт шуд ва бисёре аз онҳо фосиқ шуданд.
لَوْ اَنْزَلْنَا هٰذَا الْقُرْاٰنَ عَلٰى جَبَلٍ لَّرَاَيْتَهٗ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَتِلْكَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
lau anzalnā hāżal-qur'āna ‘alā jabalil lara'aitahū khāsyi‘am mutaṣaddi‘am min khasy-yatillāh(i), wa tilkal-amṡālu naḍribuhā lin-nāsi la‘allahum yatafakkarūn(a).
Агар ин Қуръонро бар кӯҳе нозил мекардем, ту онро аз тарси Худо хамшуда ва пора-пора медидӣ. Ва ин мисолҳоро барои мардум овардем, то онҳо ба фикр фурӯ раванд.
فَاِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْۙ
fa iżā faragta fanṣab.
Пас, вақте ки шумо (аз коре) кореро анҷом додед, сахт меҳнат карданро (дар масъалаҳои дигар) давом диҳед,