اَلَمْ تَرَ اِلَى الْمَلَاِ مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰىۘ اِذْ قَالُوْا لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ اِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ اَلَّا تُقَاتِلُوْا ۗ قَالُوْا وَمَا لَنَآ اَلَّا نُقَاتِلَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَدْاُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَاَبْنَاۤىِٕنَا ۗ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِالظّٰلِمِيْنَ
alam tara ilal-mala'i mim banī isrā'īla mim ba‘di mūsā, iż qālū linabiyyil lahumub‘aṡ lanā malikan nuqātil fī sabīlillāh(i), qāla hal ‘asaitum in kutiba ‘alaikumul-qitālu allā tuqātilū, qālū wa mā lanā allā nuqātila fī sabīlillāhi wa qad ukhrijnā min diyārinā wa abnā'inā, falammā kutiba ‘alaihimul-qitālu tawallau illā qalīlam minhum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).
តើអ្នកមិនបានឃើញទេឬ មេដឹកនាំនៃកូនចៅអ៊ីស្រាអែល បន្ទាប់ពីការស្លាប់របស់មូសា នៅពេលដែលពួកគេបាននិយាយទៅកាន់ព្យាការីម្នាក់របស់ពួកគេថា "សូមតែងតាំងស្តេចមួយអង្គសម្រាប់ពួកយើង ហើយយើងនឹងប្រយុទ្ធក្នុងបុព្វហេតុរបស់អល់ឡោះ"។ ព្យាការីរបស់ពួកគេបាននិយាយថា "ប្រហែលជាប្រសិនបើការប្រយុទ្ធត្រូវបានចេញវេជ្ជបញ្ជាសម្រាប់អ្នក អ្នកមិនប្រយុទ្ធទេ?" ពួកគេបាននិយាយថា "ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនប្រយុទ្ធក្នុងបុព្វហេតុរបស់អល់ឡោះ នៅពេលដែលយើងត្រូវបានបណ្តេញចេញពីផ្ទះរបស់យើង ហើយត្រូវបានបំបែកចេញពី កូនចៅរបស់យើង?" ប៉ុន្តែនៅពេលដែលការប្រយុទ្ធត្រូវបានចេញវេជ្ជបញ្ជាសម្រាប់ពួកគេ ពួកគេបានងាកចេញ លើកលែងតែមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះ។ ហើយអល់ឡោះជាអ្នកដែលដឹងអំពីអ្នកប្រព្រឹត្តខុស។
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
តើពួកអ្នកមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះមនុស្សដែលត្រូវបានគេប្រាប់ពួកគេថា "ចូរទប់ដៃរបស់ពួកអ្នក (ពីការប្រយុទ្ធ) ធ្វើការអធិស្ឋាន និងបង់ហ្សាកាត់!" ទេឬ? នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានបង្ខំឱ្យប្រយុទ្ធ ស្រាប់តែពួកគេមួយចំនួន (ពួកពុតត្បុត) ខ្លាចមនុស្ស (សត្រូវ) ដូចដែលពួកគេខ្លាចអល់ឡោះ ថែមទាំងខ្លាចជាងនេះទៅទៀត ()។ ពួកគេបាននិយាយថា "ឱម្ចាស់របស់យើង ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់បង្ខំយើងឱ្យប្រយុទ្ធ? ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់មិនពន្យារពេល (កាតព្វកិច្ចប្រយុទ្ធ) ពួកយើងមួយរយៈ?" ចូរអ្នកនិយាយថា "មានសេចក្តីរីករាយតិចតួចណាស់នៅក្នុងលោកិយនេះ ហើយជីវិតបរលោកគឺប្រសើរជាងសម្រាប់អ្នកដែលគោរពប្រតិបត្តិ (ទទួលបានរង្វាន់សម្រាប់ការប្រយុទ្ធ) ហើយពួកអ្នកនឹងមិនត្រូវបានគេធ្វើបាបសូម្បីតែបន្តិចឡើយ"។
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّ فِيْهَا قَوْمًا جَبَّارِيْنَۖ وَاِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَا حَتّٰى يَخْرُجُوْا مِنْهَاۚ فَاِنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَا فَاِنَّا دٰخِلُوْنَ
qālū yā mūsā inna fīhā qauman jabbārīn(a), wa innā lan nadkhulahā ḥattā yakhrujū minhā, fa iy yakhrujū minhā fa innā dākhilūn(a).
ពួកគេបាននិយាយថាៈ ឱមូសា! ពិតប្រាកដណាស់ នៅក្នុងទឹកដីនោះ មានមនុស្សខ្លាំងពូកែ និងឃោរឃៅណាស់។ យើងនឹងមិនចូលទៅក្នុងវាទេ រហូតដល់ពួកគេចាកចេញពីវា។ ប្រសិនបើពួកគេចាកចេញពីទីនោះ យើងពិតជានឹងចូលទៅក្នុងនោះមែន។
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ
qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).
ពួកគេបាននិយាយថាៈ ឱមូសា! យើងនឹងមិនចូលទៅក្នុងវាឡើយ ដរាបណាពួកគេនៅតែស្ថិតនៅក្នុងវា ដូច្នេះ ចូរអ្នកទៅជាមួយម្ចាស់របស់អ្នក ហើយប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកទាំងពីរ។ សូមឱ្យយើងស្នាក់នៅទីនេះសិន។
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا لَقِيْتُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا زَحْفًا فَلَا تُوَلُّوْهُمُ الْاَدْبَارَۚ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā laqītumul-lażīna kafarū zaḥfan falā tuwallūhumul-adbār(a).
ឱអ្នកដែលមានជំនឿ! ប្រសិនបើពួកអ្នកជួបនឹងពួកអ្នកមិនជឿដែលចង់វាយប្រហារពួកអ្នក ចូរពួកអ្នកកុំបែរខ្នងដាក់ពួកគេឡើយ។
وَاِذْ قَالَتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ يٰٓاَهْلَ يَثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَارْجِعُوْا ۚوَيَسْتَأْذِنُ فَرِيْقٌ مِّنْهُمُ النَّبِيَّ يَقُوْلُوْنَ اِنَّ بُيُوْتَنَا عَوْرَةٌ ۗوَمَا هِيَ بِعَوْرَةٍ ۗاِنْ يُّرِيْدُوْنَ اِلَّا فِرَارًا
wa iż qālat ṭā'ifatum minhum yā ahla yaṡriba lā muqāma lakum farji‘ū, wa yasta'żinu farīqum minhumun-nabiyya yaqūlūna inna buyūtanā ‘aurah(tun), wa mā hiya bi‘aurah(tin), iy yurīdūna illā firārā(n).
ហើយ (ចូរចងចាំ) នៅពេលដែលក្រុមមួយបាននិយាយថា "ឱប្រជាជនយ៉ាស្រិប (ម៉ាឌីណា)! គ្មានកន្លែងសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាទេ ដូច្នេះចូរត្រឡប់ទៅវិញ"។ ហើយពួកគេមួយចំនួនបានសុំការអនុញ្ញាតពីព្យាការី (ឱ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ) ដោយនិយាយថា "ជាការពិតណាស់ ផ្ទះរបស់យើងបើកចំហ (គ្មានអ្នកយាម)"។ ទោះបីជាផ្ទះទាំងនោះមិនបើកចំហក៏ដោយ ក៏ពួកគេគ្រាន់តែចង់រត់គេចខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។
اَشِحَّةً عَلَيْكُمْ ۖ فَاِذَا جَاۤءَ الْخَوْفُ رَاَيْتَهُمْ يَنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ تَدُوْرُ اَعْيُنُهُمْ كَالَّذِيْ يُغْشٰى عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِۚ فَاِذَا ذَهَبَ الْخَوْفُ سَلَقُوْكُمْ بِاَلْسِنَةٍ حِدَادٍ اَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يُؤْمِنُوْا فَاَحْبَطَ اللّٰهُ اَعْمَالَهُمْۗ وَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا
asyiḥḥatan ‘alaikum, fa iżā jā'al-khaufu ra'aitahum yanẓurūna ilaika tadūru a‘yunuhum kal-lażī yugsyā ‘alaihi minal-maut(i), fa iżā żahabal-khaufu salaqūkum bi'alsinatin ḥidādin asyiḥḥatan ‘alal-khair(i), ulā'ika lam yu'minū fa aḥbaṭallāhu a‘mālahum, wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).
ពួកគេមានចិត្តកំណាញ់ចំពោះអ្នក។ កាលណាការភ័យខ្លាចមកដល់ អ្នកនឹងឃើញពួកគេសម្លឹងមកអ្នកដោយភ្នែកងើយឡើង ដូចជាមនុស្សដែលដួលសន្លប់ព្រោះពួកគេហៀបនឹងស្លាប់ ហើយកាលណាការភ័យខ្លាចបានបាត់ទៅ ពួកគេជេរប្រទេចអ្នកដោយអណ្ដាតមុតស្រួច ខណៈដែលពួកគេមានចិត្តកំណាញ់ក្នុងការធ្វើអំពើល្អ។ អ្នកណាដែលមិនជឿ នោះអល់ឡោះនឹងលុបចោលទង្វើរបស់ពួកគេ។ ហើយនោះជាការងាយស្រួលសម្រាប់អល់ឡោះ។
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَوْلَا نُزِّلَتْ سُوْرَةٌ ۚفَاِذَآ اُنْزِلَتْ سُوْرَةٌ مُّحْكَمَةٌ وَّذُكِرَ فِيْهَا الْقِتَالُ ۙرَاَيْتَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ يَّنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ نَظَرَ الْمَغْشِيِّ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِۗ فَاَوْلٰى لَهُمْۚ
wa yaqūlul-ażīna āmanū lau lā nuzzilat sūrah(tun), fa iżā unzilat sūratum muḥkamatuw wa żukira fīhal-itāl(u), ra'aital-ażīna fī qulūbihim maraḍuy yanẓurūna ilaika naẓaral-magsyiyyi ‘alaihi minal-maut(i), fa'aulā lahum.
ហើយអ្នកដែលមានជំនឿនិយាយថា «ហេតុអ្វីបានជាស៊ូរ៉ាមួយមិនត្រូវបានបញ្ចុះឲ្យដឹង?» ដូច្នេះ ប្រសិនបើស៊ូរ៉ាមួយត្រូវបានបញ្ចុះចុះមកដែលមានអត្ថន័យច្បាស់លាស់ ហើយវាមានការបញ្ជាសង្គ្រាម អ្នកនឹងឃើញថា មនុស្សដែលមានចិត្តឈឺនឹងមើលមកអ្នកដូចជាការសម្លឹងមើលរបស់អ្នកដែលសន្លប់ព្រោះពួកគេខ្លាចស្លាប់។ ប៉ុន្តែវាសមរម្យជាងសម្រាប់ពួកគេ។