وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ اِلَّآ اَنْ قَالُوْا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَا وَاِسْرَافَنَا فِيْٓ اَمْرِنَا وَثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ
wa mā kāna qauluhum illā an qālū rabbanagfir lanā żunūbanā wa isrāfanā fī amrinā wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).
तेषां च वचनं किमपि नास्ति केवलं प्रार्थना एव, "अस्माकं भगवन्, अस्माकं पापं, अस्माकं कार्येषु अतिकर्माणि च क्षमस्व, अस्माकं स्थानं स्थापयतु, अविश्वासिनः विरुद्धं च अस्मान् साहाय्यं कुरु।
وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
अनाथानाम् च परीक्षणं यावत् तेषां विवाहस्य वयः न भवति। अथ यदि भवतः मते ते बुद्धिमन्तः (धनपालने कुशलाः) सन्ति तर्हि तेषां धनं तेभ्यः समर्पयन्तु। तथा च (अनाथानाम् सम्पत्तिं) समुचितसीमातः परं न खादन्तु तथा च (न) त्वरितम् (ददातु) तेषां वृद्धेः पूर्वं। यः (पालकानां मध्ये) समर्थः, तदा सः निवर्तयेत् ( अनाथस्य धनस्य उपभोगात्) यः च दरिद्रः, तदा सः यथायोग्यं सम्पत्तिं खादतु। ततः सम्पत्तिं तेभ्यः समर्प्य साक्षिणः अवश्यं प्रदातव्याः । अल्लाहः च पर्यवेक्षकत्वेन पर्याप्तः अस्ति।
۞ وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَ جَنّٰتٍ مَّعْرُوْشٰتٍ وَّغَيْرَ مَعْرُوْشٰتٍ وَّالنَّخْلَ وَالزَّرْعَ مُخْتَلِفًا اُكُلُهٗ وَالزَّيْتُوْنَ وَالرُّمَّانَ مُتَشَابِهًا وَّغَيْرَ مُتَشَابِهٍۗ كُلُوْا مِنْ ثَمَرِهٖٓ اِذَآ اَثْمَرَ وَاٰتُوْا حَقَّهٗ يَوْمَ حَصَادِهٖۖ وَلَا تُسْرِفُوْا ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَۙ
wa huwal-lażī ansya'a jannātim ma‘rūsyātiw wa gaira ma‘rūsyātiw wan-nakhla waz-zar‘a mukhtalifan ukuluhū waz-zaitūna war-rummāna mutasyābihaw wa gaira mutasyābih(in), kulū min ṡamarihī iżā aṡmara wa ātū ḥaqqahū yauma ḥaṣādih(ī), wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).
स च ये वनस्पतयः बेलाः न च बेलन्ति, खजूराणि, विविधानि रसाः, जैतुनानि, दाडिमानि च समानानि (आकारवर्णेन) न च समानानि (रसेन) निर्मितवान्। फलं यदा फलं प्राप्नोति तदा खादन्तु, फलानां कटनसमये स्वस्य योग्यं (जकात) ददातु, परन्तु अतिशयेन मा कुरुत। ननु अल्लाहः अतिजनाः न रोचन्ते,
۞ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ خُذُوْا زِيْنَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّكُلُوْا وَاشْرَبُوْا وَلَا تُسْرِفُوْاۚ اِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَ ࣖ
yā banī ādama khużū zīnatakum ‘inda kulli masjidiw wa kulū wasyrabū wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).
हे आदमस्य वंशजाः ! प्रत्येकं मस्जिदे (प्रवेशं) समये स्वस्य सुन्दरवस्त्राणि धारयन्तु, खादन्तु, पिबन्तु च, परन्तु अतिशयोक्तिं न कुर्वन्तु। ननु अतिशयोक्तिं कुर्वन्तः जनाः अल्लाहस्य न रोचन्ते।
اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ
innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).
ननु त्वया पुरुषेषु कामः प्रसारितः, न तु स्त्रियः। त्वं खलु अतिव्याप्तः जनः असि” इति ।
فَمَآ اٰمَنَ لِمُوْسٰىٓ اِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِّنْ قَوْمِهٖ عَلٰى خَوْفٍ مِّنْ فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهِمْ اَنْ يَّفْتِنَهُمْ ۗوَاِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِى الْاَرْضِۚ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الْمُسْرِفِيْنَ
famā āmana limūsā illā żurriyyatum min qaumihī ‘alā khaufim min fir‘auna wa mala'ihim ay yaftinahum, wa inna fir‘auna la‘ālin fil-arḍ(i), wa innahū laminal-musrifīn(a).
अतः तस्य प्रजानां वंशजान् विहाय कोऽपि मूसायां विश्वासं न कृतवान्, ये भीताः आसन् यत् फारो तस्य नेतारः (जनाः) च तान् पीडयिष्यन्ति इति। ननु च फारो वास्तवतः पृथिव्यां अत्याचारं कृतवान्, उल्लङ्घकानां मध्ये एकः आसीत्।
وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا
wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).
निकटबन्धुभ्यः, तथैव दरिद्रेभ्यः यात्रायाभ्यां च स्वस्य योग्यं ददातु; अपव्ययेन च (भवतः धनं) अपव्ययम् मा कुरुत।
اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا
innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).
ननु अपव्ययकारिणः जनाः शैतानस्य भ्रातरः सन्ति तथा च शैतानः स्वप्रभुं प्रति अतीव अविश्वासं करोति।
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
ये च (परमदयायाः सेवकान् सहितम्) ये व्ययन्ते (धनं) न अतिशयेन न च (अपि) कंजूसाः, ययोः युक्तियुक्तौ।