يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَوْفُوْا بِعَهْدِيْٓ اُوْفِ بِعَهْدِكُمْۚ وَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ
yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa aufū bi‘ahdī ūfi bi‘ahdikum, wa iyyāya farhabūn(i).
O Kanner vun Israel! Denkt un meng Segen, déi ech iech ginn hunn. An erfëllt Äert Verspriechen un mech, ech wäert mäi Verspriechen un iech erfëllen, an nëmme mech fäerten.
وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۙ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِيْ وَلِاُتِمَّ نِعْمَتِيْ عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ
wa min ḥaiṡu kharajta fa walli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), li'allā yakūna lin-nāsi ‘alaikum ḥujjatun illal-lażīna ẓalamū minhum, falā takhsyauhum wakhsyaunī, wa li'utimma ni‘matī ‘alaikum wa la‘allakum tahtadūn(a).
An egal wou Dir (Mohammed) erauskënnt, dréit Äert Gesiicht zur Grousser Moschee. An egal wou Dir sidd, dréit Äert Gesiicht zu hir, sou datt et kee Grond fir d'Mënschen gëtt (fir Iech ze widdersetzen), ausser déi Ongerechtegkeeten ënner hinnen. Fäert se net, mä fäert mech, fir datt ech meng Segen op Iech fäerdeg bréngen, an datt Dir gefouert gitt.
اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ
al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).
Den Hadsch (Saison) ass (an) de Méint, déi guttgeheescht goufen. Wien den Hadsch an dëse (Méint) mécht, soll keng dreckeg Wierder (Rafats) schwätzen, sech net immoral maachen oder während dem Hadsch streiden. Egal wat gutt Dir maacht, Allah weess et. Bréngt Versuergung mat, well tatsächlech ass déi bescht Versuergung Frëmmegkeet. A fäert mech, O Leit vum gesonde Mënscheverstand!
فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا فَأْذَنُوْا بِحَرْبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ وَاِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوْسُ اَمْوَالِكُمْۚ لَا تَظْلِمُوْنَ وَلَا تُظْلَمُوْنَ
fa'illam taf‘alū fa'żanū biḥarbim minallāhi wa rasūlih(ī), wa in tubtum falakum ru'ūsu amwālikum, lā taẓlimūna wa lā tuẓlamūn(a).
Wann Dir dat net maacht, da erkläert Allah a säi Gesandte Krich. Mee wann Dir Reue maacht, da sidd Dir berechtegt op de gréissten Deel vun Ärem Räichtum. Dir hutt kee Schued gemaach an Dir sidd net betraff (verletzt).
۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
A wann Dir keen Schrëftsteller op Ärer Rees fannt, da sollt Dir Sécherheeten hunn. Wann awer e puer vun Iech aneren vertrauen, loosst déi, deenen vertraut gëtt, hire Mandat (Schold) erfëllen a loosst se Allah, hiren Här, fäerten. A verstoppt Är Zeienausso net, well wien se verstoppt, säin Häerz ass wierklech dreckeg (sënnvoll). Allah ass Allwëssend iwwer dat, wat Dir maacht.
لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُوْنَ الْكٰفِرِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّٰهِ فِيْ شَيْءٍ اِلَّآ اَنْ تَتَّقُوْا مِنْهُمْ تُقٰىةً ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهٗ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ
lā yattakhiżil-mu'minūnal-kāfirīna auliyā'a min dūnil-mu'minīn(a), wa may yaf‘al żālika falaisa minallāhi fī syai'(in), illā an tattaqū minhum tuqāh(tan), wa yuḥażżirukumullāhu nafsah(ū), wa ilallāhil-maṣīr(u).
Loosst d'Gleeweg net déi Ongleeweg als hir Leader huelen, mä éischter déi Gleeweg. Wien dat mécht, kritt näischt vun Allah ausser als Mëttel fir sech virun deem ze schützen, wat Dir vun hinnen fäert. An Allah warnt Iech viru sech selwer, an zu Him ass déi lescht Réckkehr.
يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا ۛوَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوْۤءٍ ۛ تَوَدُّ لَوْ اَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهٗٓ اَمَدًاۢ بَعِيْدًا ۗوَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهٗ ۗوَاللّٰهُ رَءُوْفٌۢ بِالْعِبَادِ ࣖ
yauma tajidu kullu nafsim mā ‘amilat min khairim muḥḍarā(n), wa mā ‘amilat min sū'(in), tawaddu lau anna bainahā wa bainahū amadam ba‘īdā(n), wa yuḥażżirukumullāhu nafsah(ū), wallāhu ra'ūfum bil-‘ibād(i).
(Denkt un den Dag, wou all Séil (Belounung) fir déi gutt Dote kritt, déi si gemaach huet, (souwéi Belounung) fir dat Béist, dat si gemaach huet. Hie huet gehofft, datt et eng grouss Distanz tëscht him an deem (Dag) wier. An Allah warnt iech virun sech selwer (Qual). Allah ass am barmhäerzegsten géintiwwer senge Dénger.
وَلْيَخْشَ الَّذِيْنَ لَوْ تَرَكُوْا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعٰفًا خَافُوْا عَلَيْهِمْۖ فَلْيَتَّقُوا اللّٰهَ وَلْيَقُوْلُوْا قَوْلًا سَدِيْدًا
walyakhsyal-lażīna lau tarakū min khalfihim żurriyyatan ḍi‘āfan khāfū ‘alaihim, falyattaqullāha walyaqūlū qaulan sadīdā(n).
An fäert (Allah) déi, déi schwaach Nokommen hannerloossen, deenen hir (Wuelbefannen) si fäerten. Dofir solle si Allah fäerten, a solle si mat de richtege Wierder schwätzen.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
Passt net op d'Leit op, deenen hinne gesot gëtt: "Halt Är Hänn zréck (vum Kampf), biet a bezuelt Zakat!" Wéi se gezwonge waren ze kämpfen, haten e puer vun hinnen (den Heuchler) op eemol Angscht virun de Mënschen (Feinden), sou wéi se Angscht virun Allah haten, nach méi Angscht (wéi dat). Si soten: "Eise Här, firwat hues Du eis gezwongen ze kämpfen? Firwat hues Du (d'Verpflichtung ze kämpfen) eis net nach eng Zäit verréckelt?" Sot: "Et gëtt wéineg Freed op dëser Welt an d'Liewen nom Doud ass besser fir déi, déi fromm sinn (Beloununge fir de Kampf kréien) an Dir wäert net am mannsten Onrecht gemaach ginn."
حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهٖ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوْذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيْحَةُ وَمَآ اَكَلَ السَّبُعُ اِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْۗ وَمَا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَاَنْ تَسْتَقْسِمُوْا بِالْاَزْلَامِۗ ذٰلِكُمْ فِسْقٌۗ اَلْيَوْمَ يَىِٕسَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ دِيْنِكُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِۗ اَلْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنَكُمْ وَاَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِيْ وَرَضِيْتُ لَكُمُ الْاِسْلَامَ دِيْنًاۗ فَمَنِ اضْطُرَّ فِيْ مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّاِثْمٍۙ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
Ḥurrimat ‘alaikumul-maitatu wad-damu wa laḥmul-khinzīri wa mā uhilla ligairillāhi bihī wal-munkhaniqatu wal-mauqūżatu wal-mutaraddiyatu wan-naṭīḥatu wa mā akalas-sabu‘u illā mā żakkaitum, wa mā żubiḥa ‘alan-nuṣubi wa an tastaqsimū bil-azlām(i), żālikum fisq(un), al-yauma ya'isal-lażīna kafarū min dīnikum falā takhsyauhum wakhsyaun(i), al-yauma akmaltu lakum dīnakum wa atmamtu ‘alaikum ni‘matī wa raḍītu lakumul-islāma dīnā(n), fa maniḍṭurra fī makhmaṣatin gaira mutajānifil li'iṡm(in), fa innallāha gafūrur raḥīm(un).
Et ass iech verbueden, Aas, Blutt, Schwäin a (Fleesch) vun Déieren ze iessen, déi net am (Numm vun) Allah geschluecht goufen, déi, déi erdrosselt goufen, déi geschloe goufen, déi falen, déi gestouss goufen, déi vun wëllen Déieren zerräissen goufen, ausser déi, déi Dir Zäit hutt ze schluechten. An (och verbueden) déi, déi fir Gëtzendéieren geschluecht goufen. An (et ass och verbueden) vill Gléck mat Azlam (Pfeiler) ze zéien, (well) dat eng béis Handlung ass. Haut hunn d'Ongleeweg d'Hoffnung opginn, Är Relioun ze (besiegen), also hutt keng Angscht virun hinnen, mä fäert mech. Haut hunn ech Är Relioun fir iech perfektionéiert, an ech hunn meng Seegen fir iech fäerdeg gemaach, an ech hunn den Islam als Är Relioun guttgeheescht. Awer wien wéinst Honger gezwongen ass, net well hie wëll sënnegen, dann ass Allah wierklech verzeihend, am barmhäerzegsten.
لَىِٕنْۢ بَسَطْتَّ اِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِيْ مَآ اَنَا۠ بِبَاسِطٍ يَّدِيَ اِلَيْكَ لِاَقْتُلَكَۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ رَبَّ الْعٰلَمِيْنَ
la'im basaṭta ilayya yadaka litaqtulanī mā ana bibāsiṭiy yadiya ilaika li'aqtulak(a), innī akhāfullāha rabbal-‘ālamīn(a).
"Tatsächlech, wann Dir (Qabil) Är Hand op mech beweegt fir mech ëmzebréngen, da beweegen ech meng Hand net op Iech fir Iech ëmzebréngen. Ech fäerten Allah, den Här vun all de Welten."
اِنَّآ اَنْزَلْنَا التَّوْرٰىةَ فِيْهَا هُدًى وَّنُوْرٌۚ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّوْنَ الَّذِيْنَ اَسْلَمُوْا لِلَّذِيْنَ هَادُوْا وَالرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوْا مِنْ كِتٰبِ اللّٰهِ وَكَانُوْا عَلَيْهِ شُهَدَاۤءَۚ فَلَا تَخْشَوُا النَّاسَ وَاخْشَوْنِ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكٰفِرُوْنَ
innā anzalnat-taurāta fīhā hudaw wa nūr(un), yaḥkumu bihan-nabiyyūnal-lażīna aslamū lil-lażīna hādū war-rabbāniyyūna wal-aḥbāru bimastuḥfiẓū min kitābillāhi wa kānū ‘alaihi syuhadā'(a), falā takhsyawun-nāsa wakhsyauni wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humul-kāfirūn(a).
Tatsächlech, Mir sinn et, déi d'Buch vun der Tora erofgeschéckt hunn; dran (ass) Leedung a Liicht. Mat dësem Buch hunn d'Prophéiten, déi sech Allah ënnerworf hunn, iwwer d'Saache vun de Judden Uerteel gehalen, sou wéi hir Geléiert a Priester, well si gebueden goufen, d'Bicher vun Allah ze halen, a si waren Zeie vun hinnen. Dofir hutt keng Angscht virun de Leit, (awer) fäert mech. A verkaaft meng Verse net bëlleg. Wien net mat deem entscheet, wat Allah opgedeckt huet, dann ass hien Ongleeweg.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللّٰهُ بِشَيْءٍ مِّنَ الصَّيْدِ تَنَالُهٗٓ اَيْدِيْكُمْ وَرِمَاحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّخَافُهٗ بِالْغَيْبِۚ فَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū layabluwannakumullāhu bisyai'im minaṣ-ṣaidi tanāluhū aidīkum wa rimāḥukum liya‘lamallāhu may yakhāfuhū bil-gaib(i), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).
O Dir, déi gleeft! Allah wäert iech sécherlech mat Wild op d'Prouf stellen, dat Dir liicht mat Ären Hänn a Speere fänke kënnt, fir datt Hie weess, wien Hien fäert, och wann hie Hien net gesäit. Wien duerno iwwertrëtt, kritt eng schmerzhafte Strof.
قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
So (Mohammed): "Ech hunn wierklech Angscht virun der Strof vum groussen Dag (Den Dag vum Ënnergang), wann ech mengem Här net gehorchen."
وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).
A verursaacht kee Schued un der Äerd, nodeems se gutt (geschaf) gouf. Biet zu Him mat Angscht an Hoffnung. Wierklech, d'Barmhäerzegkeet vun Allah ass ganz no bei deenen, déi Gutt maachen.
وَلَمَّا سُقِطَ فِيْٓ اَيْدِيْهِمْ وَرَاَوْا اَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوْاۙ قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
wa lammā suqiṭa fī aidīhim wa ra'au annahum qad ḍallū, qālū la'il lam yarḥamnā rabbunā wa yagfir lanā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).
An wéi si hir Handlungen bedauert hunn a gemierkt hunn, datt si sech ofgefuer haten, soten si: "Wann eisen Här eis net erbarmt a verzeit, da wäerte mir sécherlech zu de Verléierer gehéieren."
وَاذْكُرْ رَّبَّكَ فِيْ نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَّخِيْفَةً وَّدُوْنَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ وَلَا تَكُنْ مِّنَ الْغٰفِلِيْنَ
ważkur rabbaka fī nafsika taḍarru‘aw wa khīfataw wa dūnal-jahri minal-qauli bil-guduwwi wal-āṣāli wa lā takum minal-gāfilīn(a).
An denkt un Ären Här an Ären Häerzer mat Demut a Angscht, an ouni Är Stëmm ze erheben, moies an owes, a gehéiert net zu deenen, déi onverzichtbar sinn.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيٰتُهٗ زَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۙ
innamal-mu'minūnal-lażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum wa iżā tuliyat ‘alaihim āyātuhū zādathum īmānaw wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
Tatsächlech, déi, déi gleewen, sinn déi, deenen hiert Häerz beim Erwähnen vum Numm Allah ziddert, a wann Seng Verse hinne rezitéiert ginn, wiisst (stäerkt) hire Glawen a si setzen hiert Vertrauen eleng op Allah.
وَاِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ وَقَالَ لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَاِنِّيْ جَارٌ لَّكُمْۚ فَلَمَّا تَرَاۤءَتِ الْفِئَتٰنِ نَكَصَ عَلٰى عَقِبَيْهِ وَقَالَ اِنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّنْكُمْ اِنِّيْٓ اَرٰى مَا لَا تَرَوْنَ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ ۗوَاللّٰهُ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ
wa iż zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum wa qāla lā gāliba lakumul-yauma minan-nāsi wa innī jārul lakum, falammā tarā'atil-fi'atāni nakaṣa ‘alā ‘aqibaihi wa qāla innī barī'um minkum innī arā mā lā tarauna innī akhāfullāh(a), wallāhu syadīdul-‘iqāb(i).
An (erënnert Iech) wéi den Satan hir Doten (Sënn) schéin erschénge gelooss huet a gesot huet: "Keen (Persoun) kann iech haut besiegen, an tatsächlech sinn ech däin Helfer." Wéi déi zwou Arméie sech gesinn haten (vun Angesicht zu Angesicht), huet den Satan sech ëmgedréint a gesot: "Tatsächlech sinn ech vun iech getrennt; ech kann gesinn, wat Dir net gesitt; tatsächlech fäerten ech Allah." Allah ass ganz streng a senger Strof.
اَلَا تُقَاتِلُوْنَ قَوْمًا نَّكَثُوْٓا اَيْمَانَهُمْ وَهَمُّوْا بِاِخْرَاجِ الرَّسُوْلِ وَهُمْ بَدَءُوْكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ اَتَخْشَوْنَهُمْ ۚفَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشَوْهُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
alā tuqātilūna qauman nakaṡū aimānahum wa hammū bi'ikhrājir-rasūli wa hum bada'ūkum awwala marrah(tin), atakhsyaunahum, fallāhu aḥaqqu an takhsyauhu in kuntum mu'minīn(a).
Firwat bekämpft Dir net déi, déi hiren Eed (Verspriechen) gebrach hunn a geplangt hunn, de Gesandte ze verdreiwen, an déi, déi als éischt géint Iech gekämpft hunn? Hutt Dir Angscht virun hinnen, wann et Allah ass, deen Dir méi Recht hutt ze fäerten, wann Dir Gleeweg sidd?
اِنَّمَا يَعْمُرُ مَسٰجِدَ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ وَلَمْ يَخْشَ اِلَّا اللّٰهَ ۗفَعَسٰٓى اُولٰۤىِٕكَ اَنْ يَّكُوْنُوْا مِنَ الْمُهْتَدِيْنَ
innamā ya‘muru masājidallāhi man āmana billāhi wal-yaumil-ākhiri wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāta wa lam yakhsya illallāh(a), fa ‘asā ulā'ika ay yakūnū minal-muhtadīn(a).
Tatsächlech, déi, déi an der Moschee vu Gott erfollegräich sinn, sinn nëmmen déi, déi un Gott an den Jéngsten Dag gleewen, an (nach ëmmer) Gebieder maachen, Zakat bezuelen an (virun näischt) Angscht hunn ausser Gott. Also hoffentlech wäerte si zu deenen gehéieren, déi Féierung kréien.
سَوَاۤءٌ مِّنْكُمْ مَّنْ اَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَنْ جَهَرَ بِهٖ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍۢ بِالَّيْلِ وَسَارِبٌۢ بِالنَّهَارِ
sawā'um minkum man asarral-qaula wa man jahara bihī wa man huwa mustakhfim bil-laili wa sāribum bin-nahār(i).
Et ass deeselwechten (fir Allah), deen ënner iech seng Wierder verstoppt a fräi schwätzt, a wien sech an der Nuecht verstoppt a wien am Dag geet.
هُوَ الَّذِيْ يُرِيْكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَّطَمَعًا وَّيُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَۚ
huwal-lażī yurīkumul -barqa khaufaw wa ṭama‘aw wa yunsyi'us -saḥābaṡ-ṡiqāl(a).
Et ass Hien, deen dir Blëtz weist, deen Angscht a Hoffnung gëtt, an Hien mécht Wolleken.
وَيُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهٖ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ مِنْ خِيْفَتِهٖۚ وَيُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَيُصِيْبُ بِهَا مَنْ يَّشَاۤءُ وَهُمْ يُجَادِلُوْنَ فِى اللّٰهِ ۚوَهُوَ شَدِيْدُ الْمِحَالِۗ
wa yusabbiḥur-ra‘du biḥamdihī wal-malā'ikatu min khīfatih(ī), wa yursiluṣ-ṣawā‘iqa fa yuṣību bihā may yasyā'u wa hum yujālidilūna fillāh(i), wa huwa syadīdul-miḥāl(i).
An den Donner huet Hien verherrlecht, (sou hunn) d'Engele gemaach, well si Hien gefaart hunn, an Allah huet Blëtz geschéckt, an dann ass en op wien Hie wollt gefall, während si iwwer Allah gestridden hunn, an Hien ass streng a senger Strof.
وَالَّذِيْنَ يَصِلُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُوْنَ سُوْۤءَ الْحِسَابِ ۗ
wal-lażīna yaṣilūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yakhsyauna rabbahum wa yakhāfūna sū'al-ḥisāb(i).
an déi, déi dat verbannen, wat Allah gebueden huet ze verbannen, an déi hiren Här fäerten a schlecht Ofrechnung fäerten.
وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ ۗذٰلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِيْ وَخَافَ وَعِيْدِ
wa lanuskinannakumul-arḍa mim ba‘dihim, żālika liman khāfa maqāmī wa khāfa wa‘īd(i).
An Mir wäerten iech sécherlech an dës Länner no hinnen setzen. Dat (ass fir) déi, déi Angscht hunn (virun menger Präsenz) a Angscht viru menge Geforen hunn."
يَخَافُوْنَ رَبَّهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ وَيَفْعَلُوْنَ مَا يُؤْمَرُوْنَ ࣖ ۩
yakhāfūna rabbahum min fauqihim wa yaf‘alūna mā yu'marūn(a).
Si fäerten Gott, deen (Autoritéit) iwwer si huet, a maachen dat, wat (hinne gebueden gëtt).
۞ وَقَالَ اللّٰهُ لَا تَتَّخِذُوْٓا اِلٰهَيْنِ اثْنَيْنِۚ اِنَّمَا هُوَ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ
wa qālallāhu lā tattakhiżū ilāhainiṡnain(i), innamā huwa ilāhuw wāḥidun fa iyyāya farhabūn(i).
An Allah sot: "Veréiert net zwee Götter; nëmmen Hien ass den Allmächtege Gott. Also loosst Iech mech eleng fäerten."
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا
ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).
D'Leit, op déi si geruff hunn, hunn selwer de Wee zu Gott gesicht, wie vun hinnen am nooste war (dem Allah). Si hoffen op seng Barmhäerzegkeet a fäerten seng Strof. Wierklech, d'Strofe vun Ärem Här ass eppes, wat een fäerte soll.
اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ
illā tażkiratal limay yakhsyā.
mee als Warnung fir déi, déi (Allah) fäerten,
الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ
allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).
(Nämlech) déi, déi (d'Strofe vun) hirem Här fäerten, obwuel si Hien net gesinn, an déi Angscht virum (Komme vun) dem Dag vun der Operstéiung hunn.
وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ
wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).
An dëst (de Koran) ass eng Warnung mat Segen, déi Mir erofgeschéckt hunn. Also verleegns du et?
الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَالصّٰبِرِيْنَ عَلٰى مَآ اَصَابَهُمْ وَالْمُقِيْمِى الصَّلٰوةِۙ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
allażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum waṣ-ṣābirīna ‘alā mā aṣābahum wal-muqīmiṣ-ṣalāh(ti), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
(nämlech) déi, deenen hiert Häerz ziddert, wann den Numm vun Allah geruff gëtt, déi, déi gedëlleg mat deem sinn, wat hinne geschitt, an déi, déi Gebieder maachen an déi, déi en Deel vun der Ënnerhalung ausginn, déi Mir hinne ginn hunn.
اِنَّ الَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَ ۙ
innal-lażīna hum min khasy-yati rabbihim musyfiqūn(a).
Tatsächlech, déi, déi aus Angscht virun hirem Här ganz virsiichteg sinn,
وَالَّذِيْنَ يُؤْتُوْنَ مَآ اٰتَوْا وَّقُلُوْبُهُمْ وَجِلَةٌ اَنَّهُمْ اِلٰى رَبِّهِمْ رٰجِعُوْنَ ۙ
wal-lażīna yu'tūna mā ātaw wa qulūbuhum wajilatun annahum ilā rabbihim rāji‘ūn(a).
an déi, déi dat ginn, wat se ginn (Almosen), mat Häerzer voller Angscht (well se wëssen), datt se tatsächlech zu hirem Här zréckkommen,
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
An déi, déi Allah a sengem Gesandte gehorchen, Allah fäerten an Him trei sinn, déi sinn déi, déi siegreich sinn.
وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).
„An geheien däi Bengel erof!“ Wéi (de Bengel zu enger Schlaang gouf an) de Musa gesinn huet, wéi e sech wéi eng séier Schlaang beweegt huet, ass hie gerannt an huet sech ëmgedréint, ouni zréckzekucken. „Keng Angscht! Wierklech, viru mir hunn d'Apostele näischt ze fäerten,“
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوْا رَبَّكُمْ وَاخْشَوْا يَوْمًا لَّا يَجْزِيْ وَالِدٌ عَنْ وَّلَدِهٖۖ وَلَا مَوْلُوْدٌ هُوَ جَازٍ عَنْ وَّالِدِهٖ شَيْـًٔاۗ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۗ وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ
ya ayyuhan-nāsuttaqū rabbakum wakhsyau yaumal lā yajzī wālidun ‘aw waladih(ī), wa lā maulūdun huwa jāzin ‘aw wālidihī syai'ā(n), inna wa‘dallāhi ḥaqqun falā tagurrannakumul-ḥayātud-dun-yā, wa lā yagurrannakum billāhil-garūr(u).
O Leit! Fäert Ären Här a sidd fäert virum Dag, wou e Papp sengem Kand net méi hëllefe kann, an e Kand sengem Papp net am mannsten hëllefe kann. Wierklech, d'Versprieche vun Allah si sécherlech wouer, also loosst Iech ni vum weltleche Liewen täuschen, a loosst Iech net vun Täuscher täuschen, wann Dir Allah gehorcht.
تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
Hire Mo ass wäit vun hire Better ewech, si bieden zu hirem Här mat Angscht an Hoffnung, a si gi mat engem Deel vun der Ënnerhalung aus, déi Mir hinne ginn hunn.
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
An (erënnert Iech drun), wéi Dir (Muhammad) zu der Persoun gesot hutt, där Allah Gonscht geschenkt huet an Dir (och) him Gonscht geschenkt hutt: "Behält Är Fra a fäert Allah", während Dir an Ärem Häerz verstoppt hutt, wat Allah géif offenbaren, an Dir Angscht viru de Mënschen hat, och wann Allah méi Recht hat, vun Iech gefaart ze ginn. Wéi den Zaid also seng Bedierfnesser fir seng Fra opgehalen hat (vun hir gescheet huet), hu Mir Iech mat hir (Zainab) bestuet, fir datt et kee Widdersproch fir d'Gleeweger géif ginn, d'Frae vun hiren Adoptivkanner ze (bestueden), wann d'Adoptivkanner hir Bedierfnesser fir hir Fraen opgehalen hätten. An Gottes Dekret wäert sécherlech erfëllt ginn.
ۨالَّذِيْنَ يُبَلِّغُوْنَ رِسٰلٰتِ اللّٰهِ وَيَخْشَوْنَهٗ وَلَا يَخْشَوْنَ اَحَدًا اِلَّا اللّٰهَ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
allażīna yuballigūna risālātillāhi wa yakhsyaunahū wa lā yakhsyauna aḥadan illallāh(a), wa kafā billāhi ḥasībā(n).
(Nämlech) déi, déi d'Botschafte vun Allah vermëttelen, déi Him fäerten a keen anere wéi Allah fäerten. An Allah ass genuch als Rechner.
وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰى ۗوَاِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ اِلٰى حِمْلِهَا لَا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَّلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۗ اِنَّمَا تُنْذِرُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ ۗوَمَنْ تَزَكّٰى فَاِنَّمَا يَتَزَكّٰى لِنَفْسِهٖ ۗوَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ
wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa in tad‘u muṡqalatun ilā ḥimlihā lā yuḥmal minhu syai'uw wa lau kāna żā qurbā, innamā tunżirul-lażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), wa man tazakkā fa innamā yatazakkā linafsih(ī), wa ilallāhil-maṣīr(u).
An e sënnege Mënsch wäert d'Sënne vun aneren net droen. A wann een, deen schwéier mat senge Sënne belaascht ass, (een aneren) rifft, seng Laascht ze droen, da wäert hien se guer net droen, och wann (déi, déi hie rifft,) seng Familljememberen sinn. Tatsächlech kënnt Dir nëmmen déi warnen, déi (d'Strofe vun) hirem Här fäerten (och wann) si Hien net gesinn an déi, déi bieden. A wien sech selwer purifizéiert, purifizéiert sech tatsächlech fir säin eegent Gutt. An zu Allah ass d'Plaz vum Réckkommen.
اِنَّمَا تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِۚ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَّاَجْرٍ كَرِيْمٍ
innamā tunżiru manittaba‘aż-żikra wa khasyiyar-raḥmāna bil-gaib(i), fa basysyirhu bimagfiratiw wa ajrin karīm(in).
Tatsächlech gitt Dir nëmme Warnungen deenen, déi de Warnungen nokommen wëllen a Gott, de Barmhäerzegsten, fäerten, och wann se Hien net gesinn. Also gitt hinnen eng gutt Noriicht mat Verzeiung an enger nobler Belounung.
قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
Sot: "Tatsächlech, ech fäerten d'Strofe um groussen Dag, wann ech mengem Här net gehorchen."
لَهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ۗذٰلِكَ يُخَوِّفُ اللّٰهُ بِهٖ عِبَادَهٗ ۗيٰعِبَادِ فَاتَّقُوْنِ
lahum min fauqihim ẓulalum minan-nāri wa min taḥtihim ẓulal(un), żālika yukhawwifullāhu bihī ‘ibādah(ū), yā ‘ibādi fattaqūn(i).
Iwwer hinne ware Schichten aus Feier an drënner ware Schichten, déi fir si virbereet waren. Sou bedroht Allah seng Dénger (mat där Strof). "O meng Dénger, fäert mech."
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
Allah huet déi bescht Wierder (nämlech) deeselwechte Koran (seng Verse) ëmmer erëm erofgeschéckt, dofir ziddert d'Haut vun deenen, déi hiren Här fäerten, dann ginn hir Haut an Häerzer roueg, wa se un Allah denken. Dat ass d'Féierung vu Allah, mat deem Buch leet Hie wien Hie wëll. A wien Allah irre léisst, kann keen him féieren.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ اِخْوَةٌ فَاَصْلِحُوْا بَيْنَ اَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ ࣖ
innamal-mu'minūna ikhwatun fa aṣliḥū baina akhawaikum wattaqullāha la‘allakum turḥamūn(a).
Wierklech, Gleeweger sinn Bridder, dofir maacht Fridden tëscht ären zwee Bridder (déi sech net eens sinn) a fäert Allah, fir datt Dir Barmhäerzegkeet kritt.
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ وَجَاۤءَ بِقَلْبٍ مُّنِيْبٍۙ
man khasyiyar-raḥmāna bil-gaibi wa jā'a biqalbim munīb(in).
(Dat ass) deen, deen Allah, de Barmhäerzegsten, fäert, och wann hien onsichtbar ass (fir hien) a mat engem bereiende Häerz kënnt,
قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِيْٓ اَهْلِنَا مُشْفِقِيْنَ
qālū innā kunnā qablu fī ahlinā musyfiqīn(a).
Si soten: "Tatsächlech, wéi mir bei eise Familljen waren, haten mir Angscht (virun der Strof)."
وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ جَنَّتٰنِۚ
wa liman khāfa maqāma rabbihī jannatān(i).
A fir jiddereen, deen d'Stonn vun der Begéinung mat sengem Här fäert, ginn et zwéi Gäert.