اِذْ هَمَّتْ طَّۤاىِٕفَتٰنِ مِنْكُمْ اَنْ تَفْشَلَاۙ وَاللّٰهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
iż hammat-ṭā'ifatāni minkum an tafsyalā, wallāhu waliyyuhumā, wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
Wann zwou Gruppe vun iech sech aus Angscht zréckzéie wollten, während Allah hiren Helfer war, da loosst d'Gleeweger hiert Vertrauen op Allah setzen.
فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
Also, dank der Gnod vun Allah, waart Dir (Mohammed) sanft zu hinnen. Wann Dir haart handelt an en haart Häerz hutt, da wäerten si sech sécherlech vun deenen ronderëm Iech distanzéieren. Dofir, verzeih hinnen a frot ëm Verzeiung fir si, a konsultéiert se an dëser Saach. Dann, wann Dir Är Entscheedung getraff hutt, da vertraut op Allah. Wierklech, Allah huet déi gär, déi hiert Vertrauen op hie setzen.
اِنْ يَّنْصُرْكُمُ اللّٰهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ ۚ وَاِنْ يَّخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِيْ يَنْصُرُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِهٖ ۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
iy yanṣurkumullāhu falā gāliba lakum, wa iy yakhżulkum faman żal-lażī yanṣurukum mim ba‘dih(ī), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
Wann Allah dir hëlleft, kann dech keen iwwerwannen; mee wann Allah dech verlooss, wie kann dir duerno hëllefen? Dofir, loosst d'Gleeweger sech eleng op Allah verlassen.
اَلَّذِيْنَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ اِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوْا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ اِيْمَانًاۖ وَّقَالُوْا حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَكِيْلُ
al-lażīna qāla lahumun-nāsu innan-nāsa qad jama‘ū lakum fakhsyauhum fa zādahum īmānā(n), wa qālū ḥasbunallāhu wa ni‘mal-wakīl(u).
(Nämlech) déi (déi Allah an dem Gesandte gehorchen), déi, wann d'Leit zu hinne soen: "D'Leit (vu Quraysh) hunn eng Arméi géint iech zesummegestallt, also fäert se", gëtt et (eng Ausso), déi hire Glawen stäerkt, an si soen: "Allah ass genuch fir eis, an Hien ass de beschte Beschützer."
وَيَقُوْلُوْنَ طَاعَةٌ ۖ فَاِذَا بَرَزُوْا مِنْ عِنْدِكَ بَيَّتَ طَاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ غَيْرَ الَّذِيْ تَقُوْلُ ۗ وَاللّٰهُ يَكْتُبُ مَا يُبَيِّتُوْنَ ۚ فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا
wa yaqūlūna ṭā‘ah(tun), fa iżā barazū min ‘indika bayyata ṭā'ifatum minhum gairal-lażī taqūl(u), wallāhu yaktubu mā yubayyitūn(a), fa a‘riḍ ‘anhum wa tawakkal ‘alallāh(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
An si (Heuchler) soen: "(Eis Verpflichtung ass nëmmen) ze gehorchen." Wéi si awer Är Säit (Muhammad) verlooss hunn, hunn e puer vun hinnen an der Nuecht Strategien geplangt (Entscheedungen getraff), déi aner sinn wéi déi, déi si virdru gesot haten. Allah schreift d'Strategien op, déi si an där Nuecht opgestallt hunn, also dréit Iech vun hinnen ewech a vertraut op Allah. Allah ass als Beschützer genuch.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اذْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ هَمَّ قَوْمٌ اَنْ يَّبْسُطُوْٓا اِلَيْكُمْ اَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ اَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗوَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanużkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż hamma qaumun ay yabsuṭū ilaikum aidiyahum fa kaffa aidiyahum ‘ankum, wattaqullāh(a), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
O Dir, déi gleeft! Denkt un d'Gonscht vun Allah, déi Iech ginn ass, wéi e Vollek Iech mat hirer Hand ugräife wollt, dunn huet Allah hir Hand virun Iech zréckgehalen. A fäert Allah, an nëmmen an Allah solle Gleeweger hiert Vertrauen setzen.
قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوْا عَلَيْهِمُ الْبَابَۚ فَاِذَا دَخَلْتُمُوْهُ فَاِنَّكُمْ غٰلِبُوْنَ ەۙ وَعَلَى اللّٰهِ فَتَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
qāla rajulāni minal-lażīna yakhāfūna an‘amallāhu ‘alaihimadkhulū ‘alaihimul-bāb(a), fa iżā dakhaltumūhu fa innakum gālibūn(a), wa ‘alallāhi fa tawakkalū in kuntum mu'minīn(a).
Zwee Männer ënner deenen, déi fromm waren, deenen Allah seng Gunst geschenkt hat, hunn gesot: "Gräift se duerch d'Paart (vum Land) un. Wann Dir erantrëtt, wäert Dir sécherlech gewannen. A vertraut nëmmen op Allah, wann Dir Gleeweg sidd."
قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اِنْ عُدْنَا فِيْ مِلَّتِكُمْ بَعْدَ اِذْ نَجّٰىنَا اللّٰهُ مِنْهَاۗ وَمَا يَكُوْنُ لَنَآ اَنْ نَّعُوْدَ فِيْهَآ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ رَبُّنَاۗ وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًاۗ عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَاۗ رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَاَنْتَ خَيْرُ الْفٰتِحِيْنَ
qadiftarainā ‘alallāhi każiban in ‘udnā fī millatikum ba‘da iż najjānallāhu minhā, wa mā yakūnu lanā an na‘ūda fīhā illā ay yasyā'allāhu rabbunā, wasi‘a rabbunā kulla syai'in ‘ilmā(n), ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanaftaḥ bainanā wa baina qauminā bil-ḥaqqi wa anta khairul-fātiḥīn(a).
Tatsächlech hätten mir eng grouss Ligen géint Allah erfonnt, wa mir zu Ärer Relioun zréckkoumen, nodeems Allah eis dovunner befreit hat. An et ass net ubruecht fir eis zu him zréckzekommen, ausser Allah, eisen Här, wëll et. D'Wëssen vun eisem Här ëmfaasst alles. Nëmmen an Allah setzen mir eist Vertrauen. O eisen Här, urteelt tëscht eis an eisem Vollek mat Gerechtegkeet (fair). Du bass dee beschten Entscheeder.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيٰتُهٗ زَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۙ
innamal-mu'minūnal-lażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum wa iżā tuliyat ‘alaihim āyātuhū zādathum īmānaw wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
Tatsächlech, déi, déi gleewen, sinn déi, deenen hiert Häerz beim Erwähnen vum Numm Allah ziddert, a wann Seng Verse hinne rezitéiert ginn, wiisst (stäerkt) hire Glawen a si setzen hiert Vertrauen eleng op Allah.
اِذْ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ غَرَّ هٰٓؤُلَاۤءِ دِيْنُهُمْۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
iż yaqūlul-munāfiqūna wal-lażīna fī qulūbihim maraḍun garra hā'ulā'i dīnuhum, wa may yatawakkal ‘alallāhi fa innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).
(Denkt drun), wann d'Heuchler an déi, déi Krankheet an hiren Häerzer hunn, soen: "Si (d'Gleeweger) goufen an hirer Relioun bedrunn." (Allah seet): "Wien säi Vertrauen op Allah setzt, weess, datt Allah Allmächteg, Allweis ass."
۞ وَاِنْ جَنَحُوْا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
wa in janaḥū lis-salmi fajnaḥ lahā wa tawakkal ‘alallāh(i), innahū huwas-samī‘ul-‘alīm(u).
Mee wann si zum Fridden geneigt sinn, da akzeptéiert en a vertraut op Allah. Wierklech, Hien ass Allhéierend, Allwëssend.
قُلْ لَّنْ يُّصِيْبَنَآ اِلَّا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَنَاۚ هُوَ مَوْلٰىنَا وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
qul lay yuṣībanā illā mā kataballāhu lanā, huwa maulānā wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
Sot (Mohammed): "Näischt wäert eis geschéien, ausser dat, wat Allah fir eis virgeschriwwen huet. Hie ass eise Beschützer, an nëmmen op Allah kënnen d'Gleeweger hiert Vertrauen setzen."
وَلَوْ اَنَّهُمْ رَضُوْا مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗۙ وَقَالُوْا حَسْبُنَا اللّٰهُ سَيُؤْتِيْنَا اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ وَرَسُوْلُهٗٓ اِنَّآ اِلَى اللّٰهِ رٰغِبُوْنَ ࣖ
wa lau annahum raḍū mā ātāhumullāhu wa rasūluh(ū), wa qālū ḥasbunallāhu sayu'tīnallāhu min faḍlihī wa rasūluhū innā ilallāhi rāgibūn(a).
A wa si wierklech zefridden wieren mat deem, wat hinnen vum Allah a sengem Gesandte ginn gouf, a gesot hätten: "Allah ass eis genuch, dann wäerten Allah a säi Gesandte eis eppes vu senger Gaum ginn. Wierklech, mir sinn déi, déi op Allah hoffen."
فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ࣖ
fa in tawallau faqul ḥasbiyallāhu lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
Wann si sech also (vum Glawen) ewechdréinen, da sot (O Muhammad): "Allah ass mir genuch; et gëtt kee Gott ausser Hien. An Hien setzen ech mäi Vertrauen, an Hien ass den Här vum Groussen Troun."
۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ نُوْحٍۘ اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنْ كَانَ كَبُرَ عَلَيْكُمْ مَّقَامِيْ وَتَذْكِيْرِيْ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَعَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْتُ فَاَجْمِعُوْٓا اَمْرَكُمْ وَشُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُنْ اَمْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوْٓا اِلَيَّ وَلَا تُنْظِرُوْنِ
watlu ‘alaihim naba'a nūḥ(in), iż qāla liqaumihī yā qaumi in kāna kabura ‘alaikum maqāmī wa tażkīrī bi'āyātillāhi fa ‘alallāhi tawakkaltu fa ajmi‘ū amrakum wa syurakā'akum ṡumma lā yakun amrukum ‘alaikum gummatan ṡummaqḍū ilayya wa lā tunẓirūn(i).
An huet hinnen déi wichteg Noriicht (iwwer) den Noah virgelies, wéi (hien zu sengem Vollek gesot huet: "O mäi Vollek! Wann et Iech schwéier schéngt, datt ech (bei Iech) bleiwen a meng Warnung bei de Verse vun Allah ass, dann setzen ech mäi Vertrauen an Allah. Dofir entscheet Iech a sammelt Är Verbündeten (fir mech ze zerstéieren), an haalt Är Entscheedung net geheim. Dann handelt géint mech, a waart net méi laang.
وَقَالَ مُوْسٰى يٰقَوْمِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّسْلِمِيْنَ
wa qāla mūsā yā qaumi in kuntum āmantum billāhi fa ‘alaihi tawakkalū in kuntum muslimīn(a).
An de Musa sot: "O mäi Vollek! Wann Dir un Allah gleeft, da vertraut op Him, wann Dir wierklech Muslime sidd (ënnerwerft Iech)."
اِنِّيْ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّٰهِ رَبِّيْ وَرَبِّكُمْ ۗمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ اِلَّا هُوَ اٰخِذٌۢ بِنَاصِيَتِهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
innī tawakkaltu ‘alallāhi rabbī wa rabbikum, mā min dābbatin illā huwa ākhiżum bināṣiyatihā, inna rabbī ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).
Wierklech, ech vertrauen op Allah, mäin Här an ären Här. Kee eenzegt beweeglecht Wiesen huet Liewen, awer Hien ass deen, deen d'Stier hält (driwwer regéiert). Wierklech, mäin Här ass um riichte Wee.
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
Hie (Shuaib) sot: "O mäi Vollek! Erkläert mir, ob ech kloer Beweiser vu mengem Här hunn a mir Gléck vun Him ginn ass (ass et ubruecht fir mech, seng Geboter ze verletzen)? Ech mengen net, iech an deem ze verletzen, wat ech iech verbueden hunn. Ech mengen nëmmen (Verbesserung ze bréngen), soulaang ech nach fäeg sinn. An d'Leedung, déi ech verfollegen, kënnt nëmme vun Allah. Op Him setzen ech mäi Vertrauen an op Him (och) zéien ech mech zréck."
وَلِلّٰهِ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاِلَيْهِ يُرْجَعُ الْاَمْرُ كُلُّهٗ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ
wa lillāhi gaibus-samāwāti wal-arḍi wa ilaihi yurja‘ul-amru kulluhū fa‘budhu wa tawakkal ‘alaih(i), wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
An Allah gehéieren d'Geheimnisser vum Himmel an der Äerd, an zu Him kommen all Saachen. Also, veréiert Him a vertraut op Him. An ären Här wäert net onbedéngt wëssen, wat Dir maacht.
وَقَالَ يٰبَنِيَّ لَا تَدْخُلُوْا مِنْۢ بَابٍ وَّاحِدٍ وَّادْخُلُوْا مِنْ اَبْوَابٍ مُّتَفَرِّقَةٍۗ وَمَآ اُغْنِيْ عَنْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ
wa qāla yā baniyya lā tadkhulū mim bābiw wāḥidiw wadkhulū min abwābim mutafarriqah(tin), wa mā ugnī ‘ankum minallāhi min syai'(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ‘alaihi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).
An hien (Jakob) sot: "O meng Kanner! Gitt net duerch een eenzegt Paart eran, a gitt duerch verschidde Paarten eran; awer ech kann iech net am mannsten virum Gottes (Schicksal) verdeedegen. Dës Entscheedung ass nëmme fir Gott. An Him setzen ech mäi Vertrauen an an Him setzen och déi, déi hiert Vertrauen setzen."
كَذٰلِكَ اَرْسَلْنٰكَ فِيْٓ اُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهَآ اُمَمٌ لِّتَتْلُوَا۟ عَلَيْهِمُ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ وَهُمْ يَكْفُرُوْنَ بِالرَّحْمٰنِۗ قُلْ هُوَ رَبِّيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ مَتَابِ
każālika arsalnāka fī ummatin qad khalat min qablihā umamul litatluwa ‘alaihimul-lażī auḥainā ilaika wa hum yakfurūna bir-raḥmān(i), qul huwa rabbī lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi matāb(i).
Sou hu mir dech (Mohammed) zu engem Vollek geschéckt, vun deem verschidde Leit gestuerwe sinn, fir datt du hinnen (de Koran) virliese kanns, deen mir dir opgedeckt hunn, och wann se net un Gott gleewen, de Barmhäerzegsten. So: "Hien ass mäin Här, et gëtt kee Gott ausser Him; nëmmen op Him vertrauen ech, an nëmmen op Him bereien ech mech."
قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ اِنْ نَّحْنُ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَمُنُّ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَمَا كَانَ لَنَآ اَنْ نَّأْتِيَكُمْ بِسُلْطٰنٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
qālat lahum rusuluhum in naḥnu illā basyarum miṡlukum wa lākinnallāha yamunnu ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa mā kāna lanā an na'tiyakum bisulṭānin illā bi'iżnillāh(i), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
Hir Gesandte soten zu hinnen: "Mir sinn nëmme Mënsche wéi Dir, awer Allah gëtt Gaumen, deenen Hie wëll ënner senge Dénger. Et ass net ubruecht fir eis, iech Beweiser ze bréngen, ausser mat der Erlaabnes vun Allah. An nëmmen an Allah sollten d'Gleeweger hiert Vertrauen setzen."
وَمَا لَنَآ اَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللّٰهِ وَقَدْ هَدٰىنَا سُبُلَنَاۗ وَلَنَصْبِرَنَّ عَلٰى مَآ اٰذَيْتُمُوْنَاۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ ࣖ
wa mā lanā allā natawakkala ‘alallāhi wa qad hadānā subulanā, wa lanaṣbiranna ‘alā mā āżaitumūnā, wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).
A firwat solle mir eist Vertrauen net op Allah setzen, wann Hien eis de Wee gewisen huet, a mir wierklech gedëlleg bleiwen mat de Stéierungen, déi Dir eis maacht? An nëmmen Allah erginn sech déi, déi hiert Vertrauen setzen.
الَّذِيْنَ صَبَرُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَ
allażīna ṣabarū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
(nämlech) déi, déi gedëlleg sinn a nëmmen op Gott vertrauen.
اِنَّهٗ لَيْسَ لَهٗ سُلْطٰنٌ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَ
innahū laisa lahū sulṭānun ‘alal-lażīna āmanū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
Tatsächlech wäert de Satan keen Afloss op d'Leit hunn, déi gleewen a Vertrauen op Gott setzen.
وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِيْ لَا يَمُوْتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهٖۗ وَكَفٰى بِهٖ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًا ۚ
wa tawakkal ‘alal-ḥayyil-lażī lā yamūtu wa sabbiḥ biḥamdih(ī), wa kafā bihī biżunūbi ‘ibādihī khabīrā(n).
A vertraut op Allah, de Liewegen, deen net stierft, a verherrlecht Hien andeems Dir Hien lueft. An et ass genuch, datt Hien d'Sënne vu senge Dénger allkennt,
وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيْزِ الرَّحِيْمِ ۙ
wa tawakkal ‘alal-‘azīzir-raḥīm(i).
A setzt Äert Vertrauen an (Allah) den Allmächtegen, de Barmhäerzegsten.
فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِيْنِ
fatawakkal ‘alallāh(i), innaka ‘alal-ḥaqqil mubīn(i).
Also vertraut op Allah, wierklech du (Mohammed) bass iwwer der richteger Wourecht.
الَّذِيْنَ صَبَرُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَ
al-lażīna ṣabarū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
(nämlech) déi, déi gedëlleg sinn a Vertrauen op hiren Här setzen.
وَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا
wa tawakkal ‘alallāh(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
a vertraut op Allah. An Allah ass als Beschützer duer.
وَلَا تُطِعِ الْكٰفِرِيْنَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ وَدَعْ اَذٰىهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا
wa lā tuṭi‘il-kāfirīna wal-munāfiqīna wa da‘ ażāhum wa tawakkal ‘alallāh(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
A gehorcht (Mohammed) net dësen Ongleewegen an Heuchler, achtet net op hir Stéierungen a vertraut op Allah. An Allah ass als Beschützer genuch.
وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗ قُلْ اَفَرَءَيْتُمْ مَّا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ اَرَادَنِيَ اللّٰهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كٰشِفٰتُ ضُرِّهٖٓ اَوْ اَرَادَنِيْ بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكٰتُ رَحْمَتِهٖۗ قُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ ۗعَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُوْنَ
wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunnallāh(u), qul afara'aitum mā tad‘ūna min dūnillāhi in arādaniyallāhu biḍurrin hal hunna kāsyifātu ḍurrihī au arādanī biraḥmatin hal hunna mumsikātu raḥmatih(ī), qul ḥasbiyallāh(u), ‘alaihi yatawakkalul-mutawakkilūn(a).
A wann Dir se tatsächlech frot: "Wien huet den Himmel an d'Äerd erschaf?", da wäerte si sécherlech äntweren: "Allah." Sot: "Wësst Dir dann, wat Dir nieft Allah veréiert? Wann Allah mir eng Katastroph brénge wëll, kënne si d'Katastroph ewechhuelen, oder wann Allah mir Barmhäerzegkeet schenke wëll, kënne si seng Barmhäerzegkeet verhënneren?" Sot: "Allah ass mir genuch. Him ënnerwerfen sech déi, déi hiert Vertrauen setzen."
وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيْهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبِّيْ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُۖ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
wa makhtalaftum fīhi min syai'in faḥukmuhū ilallāh(i), żālikumullāhu rabbī ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
An egal wat Dir mat him iwwer eppes streit, d'Entscheedung läit (un) Allah. (Wien sou Qualitéiten huet) ass Allah mäin Här. An Him setzen ech mäi Vertrauen an op Him wiesselen ech.
فَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۚ
famā ūtītum min syai'in fa matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā lil-lażīna āmanū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
Wat dir och ëmmer (Freed) ginn ass, et ass d'Freed vum Liewen an dëser Welt. Wärend dat wat (Freed) bei Allah ass, besser a méi éiweg ass fir déi, déi gleewen, an nëmmen op Allah vertrauen,
اِنَّمَا النَّجْوٰى مِنَ الشَّيْطٰنِ لِيَحْزُنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَلَيْسَ بِضَاۤرِّهِمْ شَيْـًٔا اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
innaman-najwā minasy-syaiṭāni liyaḥzunal-lażīna āmanū wa laisa biḍārrihim syai'an illā bi'iżnillāh(i), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
Tatsächlech gehéieren geheim Gespréicher zu de Wierker vum Satan, fir datt d'Gleeweg traueren, awer si schueden hinnen net am mannsten, ausser mat der Erlaabnes vun Allah. An op Allah sollen d'Gleeweg hiert Vertrauen setzen.
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗۚ اِذْ قَالُوْا لِقَوْمِهِمْ اِنَّا بُرَءٰۤؤُا مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاۤءُ اَبَدًا حَتّٰى تُؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ وَحْدَهٗٓ اِلَّا قَوْلَ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ لَاَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ اَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَاِلَيْكَ اَنَبْنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
qad kānat lakum uswatun ḥasanatun fī ibrāhīma wal-lażīna ma‘ah(ū), iż qālū liqaumihim innā bura'ā'u minkum wa mimmā ta‘budūna min dūnillāh(i), kafarnā bikum wa badā bainanā wa bainakumul-‘adāwatu wal-bagḍā'u abadan ḥattā tu'minū billāhi waḥdahū illā qaula ibrāhīma li'abīhi la'astagfiranna laka wa mā amliku laka minallāhi min syai'(in), rabbanā ‘alaika tawakkalnā wa ilaika anabnā wa ilaikal-maṣīr(u).
Tatsächlech hat den Abraham an déi, déi mat him waren, e gutt Virbild fir Iech, wéi si zu sengem Vollek gesot hunn: "Tatsächlech sinn mir vun Iech getrennt a vun deem, wat Dir nieft Allah veréiert, mir verleegnen Ären (Ongleewen) an et gëtt Feindschaft an Haass tëscht eis an Iech fir ëmmer, bis Dir nëmmen un Allah gleeft", ausser de Wierder vum Ibrahim zu sengem Papp: "Tatsächlech wäert ech fir Iech ëm Verzeiung froen, awer ech sinn absolut net fäeg, der (Qual) vun Allah géint Iech ze widderstoen." (Den Ibrahim sot): "Eise Här, nëmmen op Dir setzen mir eist Vertrauen an nëmmen op Dir bereie mir eis an nëmmen op Dir këmmeren mir eis ëm,
اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
allāhu lā ilāha illā huw(a), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
(Hien ass) Allah, et gëtt kee Gott ausser Him. An d'Gleeweger sollen hiert Vertrauen op Allah setzen.
وَّيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَهُوَ حَسْبُهٗ ۗاِنَّ اللّٰهَ بَالِغُ اَمْرِهٖۗ قَدْ جَعَلَ اللّٰهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا
wa yarzuqhu min ḥaiṡu lā yaḥtasib(u), wa may yatawakkal ‘alallāhi fa huwa ḥasbuh(ū), innallāha bāligu amrih(ī), qad ja‘alallāhu likulli syai'in qadrā(n).
an Hien huet him Ënnerhalt aus enger Richtung ginn, déi hien net erwaart huet. A wien säi Vertrauen op Allah setzt, Allah wäert seng (Bedierfnesser) sécherlech erfëllen. Wierklech, Allah erfëllt Seng Affären. Wierklech, Allah huet fir alles Virsiichter gesuergt.
قُلْ هُوَ الرَّحْمٰنُ اٰمَنَّا بِهٖ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
qul huwar-raḥmānu āmannā bihī wa ‘alaihi tawakkalnā, fasata‘lamūna man huwa fī ḍalālim mubīn(in).
Sot: "Hien ass de Barmhäerzegsten, mir gleewen un Hien a mir vertrauen op Hien. Dann wäerts du enges Daags wëssen, wien am klore Feeler ass."
رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ فَاتَّخِذْهُ وَكِيْلًا
rabbul-masyriqi wal-magribi lā ilāha illā huwa fattakhiżhu wakīlā(n).
(Hien ass) den Här vum Osten a vum Westen, et gëtt kee Gott ausser Him, also maach Him zu äre Beschützer.