وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ اَنْ اِذَا سَمِعْتُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَاُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوْا مَعَهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖٓ ۖ اِنَّكُمْ اِذًا مِّثْلُهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ جَامِعُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْكٰفِرِيْنَ فِيْ جَهَنَّمَ جَمِيْعًاۙ
wa qad nazzala ‘alaikum fil-kitābi an iżā sami‘tum āyātillāhi yukfaru bihā wa yustahza'u bihā falā taq‘udū ma‘ahum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), innakum iżam miṡlahum, innallāha jāmi‘ul-munāfiqīna wal-kāfirīna fī jahannama jamī‘ā(n).
An tatsächlech huet Allah (Reegelen) fir iech am Buch (Al Koran) geschenkt, datt wann Dir d'Verse vun Allah (vun den Ongleewegen) ofgeleent a veruerteelt héiert, da setzt Iech net mat hinne, ier se eng aner Konversatioun ufänken. Well (wann Dir weider mat hinne sëtzt), wäert Dir natierlech hinnen ähnlech sinn. Wierklech wäert Allah all d'Heuchler an d'Ongleeweg an der Hell sammelen,
وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّسْتَمِعُ اِلَيْكَ ۚوَجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًا ۗوَاِنْ يَّرَوْا كُلَّ اٰيَةٍ لَّا يُؤْمِنُوْا بِهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا جَاۤءُوْكَ يُجَادِلُوْنَكَ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa minhum may yastami‘u ilaik(a), wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iy yarau kulla āyatil lā yu'minū bihā, ḥattā iżā jā'ūka yujādilūnaka yaqūlul-lażīna kafarū in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
An ënner hinne gëtt et déi, déi op Är (Muhammad) Liesung lauschteren, an Mir hunn hir Häerzer zougemaach (sou datt se et net) verstoen, an hir Oueren sinn zou. An och wann se all d'Zeeche (vun der Wourecht) gesinn, géife se trotzdem net drun gleewen. Sou datt, wann se bei Iech kommen fir Iech ze widderleeën, déi Ongleeweg soen: "Dëst (de Koran) ass näischt anescht wéi e Mäerchen vun ale Leit."
وَاِذَا رَاَيْتَ الَّذِيْنَ يَخُوْضُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖۗ وَاِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطٰنُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرٰى مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa iżā ra'aital-lażīna yakhūḍūna fī āyātinā fa a‘riḍ ‘anhum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), wa immā yunsiyannakasy-syaiṭānu falā taq‘ud ba‘daż-żikrā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Wann Dir (Mohammed) Leit gesitt, déi sech iwwer Eis Verse lëschteg maachen, da loosst se leien, bis se zu enger anerer Konversatioun kommen. A wann den Satan Iech wierklech (dëst Verbuet) vergiesse léisst, nodeems Dir Iech nach eng Kéier drun erënnert hutt, setzt Iech net mat ongerechte Leit zesummen.
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا قَالُوْا قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاۤءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هٰذَآ ۙاِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā qālū qad sami‘nā lau nasyā'u laqulnā miṡla hāżā, in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
An wéi eis Verse hinne virgelies goufen, soten si: "Tatsächlech, mir hunn (Verse wéi dësen) héieren, wa mir wollten, kéinte mir sécherlech eppes ähnleches virliesen. Dëst (Al-Koran) ass näischt anescht wéi eng Geschicht vun den Antiken."
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
An wéi eis Verse hinne kloer virgedroe goufen, hunn déi, déi net erwaart hunn, eis ze begéinen, gesot: "Bréngt en anert Buch wéi dëse Koran oder ersetzt et." Sot (Mohammed): "Et ass net ubruecht fir mech, et aus eegenem Wëllen z'änneren. Ech verfollegen nëmmen dat, wat mir opgedeckt gëtt. Ech hunn wierklech Angscht virun der Strof vum groussen Dag (Urdesdag), wann ech mengem Här net gehorchen."
وَمَا كَانَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ اَنْ يُّفْتَرٰى مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ
wa mā kāna hāżal-qur'ānu ay yuftarā min dūnillāhi wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīlal-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).
An et ass onméiglech, datt dëse Koran vun engem aneren ausser Allah erstallt gëtt; mä (de Koran) bestätegt déi vireg (Bicher) an erkläert d'Gesetzer, déi e festgeluecht huet, et gëtt keen Zweiwel drun, (offenbart) vum Här vun alle Welten.
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّثْلِهٖ وَادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bisūratim miṡlihī wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
Ass et richteg, datt si soen, datt hie (de Muhammad) et erfonnt huet? Sot: "Schreift e Kapitel wéi dëst (de Koran), a rufft jiddereen ënner iech un, deen nieft Allah fäeg ass, wann Dir wouer sidd."
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗقُلْ فَأْتُوْا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِّثْلِهٖ مُفْتَرَيٰتٍ وَّادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bi‘asyri suwarim miṡlihī muftarayātiw wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
Si hunn esouguer gesot: "Hien (de Muhammad) huet de Koran erfonnt." Sot: "(Da bréngt zéng Surahen ähnlech wéi dësen (de Koran), déi erfonnt sinn, a invitéiert jiddereen ënner iech, deen nieft Allah fäeg ass, wann Dir wouer Leit sidd."
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَعَلَيَّ اِجْرَامِيْ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُجْرِمُوْنَ ࣖ
am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituhū fa ‘alayya ijrāmī wa ana barī'um mimmā tujrimūn(a).
Souguer si (Ongleeweg) soten: "Hien huet et just erfonnt." Sot (Mohammed): "Wann ech et erfonnen, da wäert ech d'Sënn droen, an ech sinn fräi vun der Sënn, déi Dir begeet."
الَّذِيْنَ جَعَلُوا الْقُرْاٰنَ عِضِيْنَ
allażīna ja‘alul-qur'āna ‘iḍīn(a).
(nämlech) déi, déi de Koran gedeelt hunn.
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ مَّاذَآ اَنْزَلَ رَبُّكُمْ ۙقَالُوْٓا اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa iżā qīla lahum māżā anzala rabbukum, qālū asāṭīrul-awwalīn(a).
A wann hinne gesot gëtt: "Wat huet ären Här opgedeckt?", hunn si geäntwert: "D'Geschichten vun den Antiken."
بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ
bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).
Si hunn esouguer gesot: "(De Koran ass d'Fruucht vun) verwirrten Dreem, oder d'Resultat vu senge (Mohammed senge) Erfindungen, oder souguer wann hien just en Dichter ass, loosst hien eis en Zeechen (Beweis) bréngen, wéi d'Apostelen, déi virdru geschéckt goufen."
وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اِفْكُ ِۨافْتَرٰىهُ وَاَعَانَهٗ عَلَيْهِ قَوْمٌ اٰخَرُوْنَۚ فَقَدْ جَاۤءُوْ ظُلْمًا وَّزُوْرًا ۚ
wa qālal-lażīna kafarū in hāżā illā ifkuniftarāhu wa a‘ānahū ‘alaihi qaumun ākharūn(a), fa qad jā'ū ẓulmaw wa zūrā(n).
An déi Ongleeweg soten: "Dëst (Koran) ass näischt anescht wéi eng Ligen, déi hie (Mohammed) erfonnt huet, mat der Hëllef vun anere Leit." Wierklech, si hunn Ongerechtegkeet an eng grouss Ligen begaangen.
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ
am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).
Mä firwat soen si (Ongleeweg): "Hien (Mohammed) huet et erfonnt?" Nee, de Koran ass d'Wourecht (déi vun Ärem Här koum), fir datt Dir Leit warne kënnt, déi nach ni vun iergendeen besicht goufen, deen Iech virun Iech gewarnt huet; fir datt si Leedung kréien.
اَفْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَمْ بِهٖ جِنَّةٌ ۗبَلِ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ فِى الْعَذَابِ وَالضَّلٰلِ الْبَعِيْدِ
aftarā ‘alallāhi każiban am bihī jinnah(tun), balil-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati fil-‘ażābi waḍ-ḍalālil-ba‘īd(i).
Erfënnt hie Ligen géint Allah oder ass hie verréckt?" (Nee), awer déi, déi net un d'Liewen nom Doud gleewen, sinn a vill méi Qualen a Feeler.
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا رَجُلٌ يُّرِيْدُ اَنْ يَّصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُكُمْ ۚوَقَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّآ اِفْكٌ مُّفْتَرًىۗ وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālū mā hāżā illā rajuluy yurīdu ay yaṣuddakum ‘ammā kāna ya‘budu ābā'ukum, wa qālū mā hāżā illā ifkum muftarā(n), wa qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
An wéi eis kloer Verse hinne virgelies goufen, soten si: "Dës Persoun wëll näischt méi wéi iech dovun ofhalen, wat Är Vorfahren ugebiet hunn," an si soten: "Dëst (Koran) ass näischt anescht wéi eng erfonnt Ligen." An déi Ongleeweg soten iwwer d'Wourecht, wéi d'Wourecht (de Koran) zu hinne koum: "Dëst ass näischt anescht wéi kloer Magie."
وَمَا عَلَّمْنٰهُ الشِّعْرَ وَمَا يَنْۢبَغِيْ لَهٗ ۗاِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ وَّقُرْاٰنٌ مُّبِيْنٌ ۙ
wa mā ‘allamnāhusy-syi‘ra wa mā yambagī lah(ū), in huwa illā żikruw wa qur'ānum mubīn(un).
An Mir hunn him (Mohammed) keng Poesie geléiert, an d'Poesie war net fir hie passend. De Koran ass näischt anescht wéi eng kloer Lektioun a Buch,
وَقَالُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۚ
wa qālū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
An si soten: "Dëst ass näischt anescht wéi richteg Magie."
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۚ فَاِنْ يَّشَاِ اللّٰهُ يَخْتِمْ عَلٰى قَلْبِكَ ۗوَيَمْحُ اللّٰهُ الْبَاطِلَ وَيُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِمٰتِهٖ ۗاِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ
am yaqūlūnaftarā ‘alallāhi każibā(n), fa'iy yasya'illāhu yakhtim ‘alā qalbik(a), wa yamḥullāhul-bāṭila wa yuḥiqqul-ḥaqqa bikalimātih(ī), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).
Oder soen si: "Hien (Mohammed) huet Ligen iwwer Allah erfonnt." Wann Allah et wëll, da wäert Hien Äert Häerz sécherlech zoumaachen. An Allah läscht dat Falscht aus a rechtfäerdegt dat Wourecht mat sengem Wuert (dem Koran). Tatsächlech ass Hien Allwëssend vun allen Häerzer.
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌۗ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, hāżā siḥrum mubīn(un).
An wéi eis kloer Verse virgelies goufen, hunn déi, déi net gegleeft hunn, gesot, wéi d'Wourecht zu hinne koum: "Dëst ass richteg Magie."
وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَوْ كَانَ خَيْرًا مَّا سَبَقُوْنَآ اِلَيْهِۗ وَاِذْ لَمْ يَهْتَدُوْا بِهٖ فَسَيَقُوْلُوْنَ هٰذَآ اِفْكٌ قَدِيْمٌ
wa qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū lau kāna khairam mā sabaqūnā ilaih(i), wa iż lam yahtadū bihī fasayaqūlūna hāżā ifkun qadīm(un).
An déi, déi net gleewen, soen zu de Gleewegen: "Wann de Koran eppes Gutt wier, wieren si et net wäert, eis virzegoen (un him ze gleewen)." Mee well si sech net dovunner leede loossen, soen si: "Dëst ass eng al Ligen."
اَمْ يَقُوْلُوْنَ تَقَوَّلَهٗۚ بَلْ لَّا يُؤْمِنُوْنَۚ
am yaqūlūna taqawwalah(ū), bal lā yu'minūn(a).
Oder soen si: "Hien (Mohammed) ass hire Begleeder?" Nee! Si sinn et, déi net gleewen.
فَذَرْنِيْ وَمَنْ يُّكَذِّبُ بِهٰذَا الْحَدِيْثِۗ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَۙ
fażarnī wa may yukażżibu bihāżal-ḥadīṡi sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).
Also loosst et Mir (seng Affären) an deenen, déi dës Wierder (de Koran) verleegnen. Méi spéit wäerte Mir se lues a lues aus enger Richtung bestrofen, déi se net kennen,
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطٰنٍ رَّجِيْمٍۚ
wa mā huwa biqauli syaiṭānir rajīm(in).
An (de Koran) sinn net déi verflucht Wierder vum Satan,
اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا قَالَ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَۗ
iżā tutlā ‘alaihi āyātunā qāla asāṭīrul-awwalīn(a).
an wéi Eis Verse him virgelies goufen, sot hien: "Dat sinn d'Geschichten vun den Antiken."