لَآ اِكْرَاهَ فِى الدِّيْنِۗ قَدْ تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ فَمَنْ يَّكْفُرْ بِالطَّاغُوْتِ وَيُؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰى لَا انْفِصَامَ لَهَا ۗوَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ
lā ikrāha fid-dīn(i), qat tabayyanar-rusydu minal-gayy(i), famay yakfur biṭ-ṭāgūti wa yu'mim billāhi fa qadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, lanfiṣāma lahā, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).
ඉස්ලාම් දහම (ඇලීම) තුළ කිසිදු බල කිරීමක් නොමැත. ඇත්ත වශයෙන්ම නිවැරදි මාර්ගය සහ වැරදි මාර්ගය අතර පැහැදිලි (වෙනසක්) ඇත. යමෙක් තාගුත් ප්රතික්ෂේප කර අල්ලාහ්ව විශ්වාස කරයිද, නියත වශයෙන්ම ඔහු නොකැඩෙන ඉතා ශක්තිමත් කඹයක් (තදින්) අල්ලාගෙන ඇත. අල්ලාහ් සියල්ල අසන්නාය, සියල්ල දන්නාය.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ
alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
අල්ලාහ් ඔහුට රාජ්යයක් (බලයක්) ලබා දී තිබූ නිසා, ආබ්රහම් සමඟ ඔහුගේ ස්වාමියා ගැන තර්ක කළ අයව ඔබ දුටුවේ නැද්ද? “මගේ ස්වාමියා ජීවය දෙන්නෙත් මරණයට පත් කරන්නෙත් ඔහුය” යනුවෙන් ආබ්රහම් පැවසූ විට, “මට ජීවය දෙන්නෙත් මරණයට පත් කරන්නෙත් හැකිය” යනුවෙන් ඔහු පැවසීය. ඉබ්රාහිම් පැවසුවේ, “අල්ලාහ් සූර්යයා නැගෙනහිරින් නැඟුවේය, එබැවින් ඔහු එය බටහිරින් නැඟුවේය” යනුවෙනි. එබැවින් ප්රතික්ෂේප කරන පුද්ගලයා ව්යාකූල වේ. අල්ලාහ් වැරදිකරුවන්ට මඟ පෙන්වන්නේ නැත.
وَلْتَكُنْ مِّنْكُمْ اُمَّةٌ يَّدْعُوْنَ اِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
waltakum minkum ummatuy yad‘ūna ilal-khairi wa ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkar(i), wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
තවද, යහගුණය වෙත ආරාධනා කරන, යහගුණය අණ කරන, අයහපත් දේ තහනම් කරන පිරිසක් ඔබ අතරේ සිටිය යුතුය. තවද ඔවුන් භාග්යවන්තයෝ වෙති.
كُنْتُمْ خَيْرَ اُمَّةٍ اُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ ۗ وَلَوْ اٰمَنَ اَهْلُ الْكِتٰبِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُوْنَ وَاَكْثَرُهُمُ الْفٰسِقُوْنَ
kuntum khaira ummatin ukhrijat lin-nāsi ta'murūna bil-ma‘rūfi wa tanhauna ‘anil-munkari wa tu'minūna billāh(i), wa lau āmana ahlul-kitābi lakāna khairal lahum, minhumul-mu'minūna wa akṡaruhumul-fāsiqūn(a).
(මුස්ලිම්වරුනි) ඔබ මිනිසුන්ට දාව උපන් හොඳම අය වෙති, (මක්නිසාද ඔබ) යහපත් දේ අණ කරන්නෙහිය, අයහපත් දේ තහනම් කරන්නෙහිය, අල්ලාහ්ව විශ්වාස කරන්නෙහිය. ග්රන්ථය හිමි අය විශ්වාස කළේ නම් එය ඔවුන්ට වඩා හොඳ වනු ඇත. ඔවුන් අතර විශ්වාසවන්තයින් සිටිති, නමුත් ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් දුෂ්ට මිනිසුන් වෙති.
فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
ඉතින්, අල්ලාහ්ගේ කරුණාවට ස්තූතිවන්ත වන්නට, ඔබ (මුහම්මද්) ඔවුන් කෙරෙහි මෘදු විය. ඔබ දැඩි ලෙස ක්රියා කර රළු හදවතක් ඇති අයෙකු නම්, ඔවුන් නිසැකවම ඔබ වටා සිටින අයගෙන් ඈත් වනු ඇත. එබැවින්, ඔවුන්ට සමාව දී ඔවුන් වෙනුවෙන් සමාව අයැද, මේ කාරණයේදී ඔවුන් සමඟ සාකච්ඡා කරන්න. ඉන්පසු, ඔබ ඔබේ මනස සකස් කරගත් පසු, අල්ලාහ් කෙරෙහි විශ්වාසය තබන්න. නියත වශයෙන්ම, අල්ලාහ් තමා කෙරෙහි විශ්වාසය තබන අයට ප්රිය කරයි.
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَعْلَمُ اللّٰهُ مَا فِيْ قُلُوْبِهِمْ فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُلْ لَّهُمْ فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ قَوْلًا ۢ بَلِيْغًا
ulā'ikal-lażīna ya‘lamullāhu mā fī qulūbihim fa a‘riḍ ‘anhum wa ‘iẓhum wa qul lahum fī anfusihim qaulam balīgā(n).
ඔවුන් (සැබවින්ම) ඔවුන්ගේ සිත් තුළ ඇති දේ අල්ලාහ් දන්නා පිරිසකි. එබැවින් ඔබ ඔවුන්ට පිටුපා ඔවුන්ට උපදෙස් දී ඔවුන්ගේ සිත් මවිත කරවන වචන ඔවුන්ට පවසන්න.
وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).
උදේ සවස තම ස්වාමියා වෙත යාච්ඤා කරන්නන්ව ඔබ පලවා නොහරින්න. ඔවුන් ඔහුගේ තෘප්තිය අපේක්ෂා කරති. ඔබ ඔවුන්ගේ ක්රියාවන්ට සුළු වගකීමක් දරන්නෙකු නොවේ. තවද ඔවුන් ඔබේ ක්රියාවන්ට සුළු වගකීමක් දරන්නෙකු නොවේ. එබැවින් ඔබ ඔවුන්ව නෙරපා හැරීමට (අයිතිය ඇත), එබැවින් ඔබ අපරාධකරුවන් අතර වේ.
وَمَا عَلَى الَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّلٰكِنْ ذِكْرٰى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ
wa mā ‘alal-lażīna yattaqūna min ḥisābihim min syai'iw wa lākin żikrā la‘allahum yattaqūn(a).
අල්ලාහ්ට බිය වන අයට ඔවුන්ගේ පාපවලට කිසිදු වගකීමක් නැත; නමුත් අල්ලාහ්ට බිය වීමට ඔවුන්ට මතක් කිරීම ඔවුන්ගේ යුතුකමකි.
۞ وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ اٰزَرَ اَتَتَّخِذُ اَصْنَامًا اٰلِهَةً ۚاِنِّيْٓ اَرٰىكَ وَقَوْمَكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi āzara atattakhiżu aṣnāman ālihah(tan), innī arāka wa qaumaka fī ḍalālim mubīn(in).
තවද (මතක තබා ගන්න) ඉබ්රාහීම් තම පියා වන අසාර්ට, “ඔබ එම පිළිම දෙවිවරුන් ලෙස තැබීම සුදුසුද? නියත වශයෙන්ම මම ඔබ සහ ඔබේ ජනතාව පැහැදිලි මුළාවෙහි සිටිනු දකිමි” යි පැවසූ අවස්ථාව.
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ فَبِهُدٰىهُمُ اقْتَدِهْۗ قُلْ لَّآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًاۗ اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْعٰلَمِيْنَ ࣖ
ulā'ikal-lażīna hadallāhu fa bihudāūhumuqtadih, qul lā as'alukum ‘alaihi ajrā(n), in huwa illā żikrā lil-‘ālamīn(a).
අල්ලාහ් විසින් මඟ පෙන්වනු ලැබූ අය ඔවුන්ය, එබැවින් ඔවුන්ගේ මඟ පෙන්වීම අනුගමනය කරන්න. (මුහම්මද්) තුමාණෙනි, "(අල්-කුර්ආනය) ප්රකාශ කිරීම සඳහා මම ඔබෙන් කිසිවක් ඉල්ලා නොසිටිමි" යැයි පවසන්න. කුර්ආනය ලොව පුරා සිටින (සියලුම මිනිසුන්ට) අනතුරු ඇඟවීමක් මිස අන් කිසිවක් නොවේ.
وَمَا قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهٖٓ اِذْ قَالُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ عَلٰى بَشَرٍ مِّنْ شَيْءٍۗ قُلْ مَنْ اَنْزَلَ الْكِتٰبَ الَّذِيْ جَاۤءَ بِهٖ مُوْسٰى نُوْرًا وَّهُدًى لِّلنَّاسِ تَجْعَلُوْنَهٗ قَرَاطِيْسَ تُبْدُوْنَهَا وَتُخْفُوْنَ كَثِيْرًاۚ وَعُلِّمْتُمْ مَّا لَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنْتُمْ وَلَآ اٰبَاۤؤُكُمْ ۗقُلِ اللّٰهُ ۙثُمَّ ذَرْهُمْ فِيْ خَوْضِهِمْ يَلْعَبُوْنَ
wa mā qadarullāha ḥaqqa qadrihī iż qālū mā anzalallāhu ‘alā basyarim min syai'(in), qul man anzalal-kitābal-lażī jā'a bihī mūsā nūraw wa hudal lin-nāsi taj‘alūnahū qarāṭīsa tubdūnahā wa tukhfūna kaṡīrā(n), wa ‘ullimtum mā lam ta‘lamū antum wa lā ābā'ukum, qulillāh(u), ṡumma żarhum fī khauḍihim yal‘abūn(a).
“අල්ලාහ් මිනිසුන්ට කිසිවක් පහළ කර නැත” යනුවෙන් ඔවුන් පවසන විට ඔවුන් අල්ලාහ්ව ප්රශංසා කළ යුතු ආකාරයට ඔවුන් ප්රශංසා නොකරයි. (මුහම්මද්) මෙසේ පවසන්න: “මිනිසුන්ට ආලෝකයක් සහ මඟ පෙන්වීමක් ලෙස මූසා ගෙන ආ ග්රන්ථය (තව්රාතය) පහළ කළේ කවුද? ඔබ ග්රන්ථය විසිරුණු කඩදාසි කැබලි බවට පත් කළෙහිය. ඔබ (එහි කොටස්) පෙන්වූයෙහිය. ඔබ හෝ ඔබේ මුතුන් මිත්තන් නොදන්නා දෙයක් ඔබට ඉගැන්වූවද, ඔබ එයින් බොහෝ දේ සඟවා තැබුවෙහිය.” (එය පහළ කළේ අල්ලාහ්) යැයි පවසන්න. ඉන්පසු (ඊට පසු), ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ වැරැද්දෙහි සෙල්ලම් කිරීමට ඉඩ දෙන්න.
وَلَا تَسُبُّوا الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَيَسُبُّوا اللّٰهَ عَدْوًاۢ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ كَذٰلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ اُمَّةٍ عَمَلَهُمْۖ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ مَّرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
wa lā tasubbul-lażīna yad‘ūna min dūnillāhi fa yasubbullāha ‘adwam bigairi ‘ilm(in), każālika zayyannā likulli ummatin ‘amalahum, ṡumma ilā rabbihim marji‘uhum fa yunabbi'uhum bimā kānū ya‘malūn(a).
අල්ලාහ් හැර ඔවුන් නමදින දේට ඔබ අපහාස නොකරන්න. එසේ වුවහොත් ඔවුන් දැනුමෙන් තොරව අධික ලෙස අල්ලාහ්ට අපහාස කරනු ඇත. මේ අනුව, අපි සෑම ජනතාවකටම ඔවුන්ගේ ක්රියාවන් යහපත් ලෙස සැලකීමට සැලැස්වූයෙමු. පසුව ඔවුන්ගේ දෙවියන් වෙත ඔවුන්ගේ නැවත පැමිණීම සිදු වේ, එවිට ඔහු ඔවුන් කළ දේ ඔවුන්ට දන්වනු ඇත.
ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍۚ مِنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ نَبِّـُٔوْنِيْ بِعِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
Ṡamāniya azwāj(in), minaḍ-ḍa'niṡnaini wa minal-ma‘ziṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), nabbi'ūnī bi‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).
ගොවිපල සතුන් යුගල අටක් (ජෝඩු හතරක්); බැටළුවන් යුගලයක් සහ එළුවන් යුගලයක්. "පිරිමි දෙදෙනෙකු හෝ ගැහැණු දෙදෙනෙකු අතර අල්ලාහ් විසින් තහනම් කර ඇති දේ හෝ ගැහැණු සතුන් දෙදෙනාගේම ගර්භාෂයේ ඇති දේ කුමක්ද? ඔබ සත්යවාදී නම් දැනුම මත පදනම්ව මට පැහැදිලි කරන්න" යැයි පවසන්න.
وَمِنَ الْاِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ وَصّٰىكُمُ اللّٰهُ بِهٰذَاۚ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا لِّيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
wa minal-ibiliṡnaini wa minal-baqariṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), am kuntum syuhadā'a iż waṣṣākumullāhu bihāżā, faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibal liyuḍillan-nāsa bigairi ‘ilm(in), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
ඔටුවෙකුගෙන් යුගලයක් සහ ගවයෙකුගෙන් යුගලයක්. ඔබ මෙසේ පවසනු: “පිරිමි දෙදෙනෙකු හෝ ගැහැණු දෙදෙනෙකු අතර තහනම් කර ඇති දේ හෝ ගැහැණු සතුන් දෙදෙනාගේම ගර්භාෂයේ ඇති දේ? අල්ලාහ් මෙය ඔබට නියම කළ විට ඔබ සාක්ෂිකරුවන්ද? දැනුමෙන් තොරව මිනිසුන් නොමඟ යැවීම සඳහා අල්ලාහ්ට එරෙහිව බොරු ගොතන අයට වඩා අසාධාරණ කවුද?” නියත වශයෙන්ම අල්ලාහ් අසාධාරණ ජනතාවට මඟ පෙන්වන්නේ නැත.
سَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا لَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَآ اَشْرَكْنَا وَلَآ اٰبَاۤؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ شَيْءٍۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتّٰى ذَاقُوْا بَأْسَنَاۗ قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِّنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوْهُ لَنَاۗ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا تَخْرُصُوْنَ
sayaqūlul-lażīna asyrakū lau syā'allāhu mā asyraknā wa lā ābā'unā wa lā ḥarramnā min syai'(in), każālika każżabal-lażīna min qablihim ḥattā żāqū ba'sanā, qul hal ‘indakum min ‘ilmin fa tukhrijūhu lanā, in tattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in antum illā takhruṣūn(a).
"අල්ලාහ් අදහස් කළේ නම් අපි ඔහුට හවුල්කරුවන් නොවන බව අපිත්, අපගේ මුතුන් මිත්තන්වත්, කිසිවක් තහනම් කර නොතිබුණි" යැයි බහු දේවවාදීන් පවසනු ඇත. තවද ඔවුන්ට පෙර සිටි අයද අපගේ දඬුවම රස විඳින තුරු (දූතයින්) බොරු කළෝය. (මුහම්මද්) මෙසේ පවසනු ඇත. "ඔබට අපට දැනුම් දිය හැකි දැනුමක් තිබේද? ඔබ අනුගමනය කරන්නේ අනුමානයක් පමණි, ඔබ සිතන්නේ පමණි."
قُلْ فَلِلّٰهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُۚ فَلَوْ شَاۤءَ لَهَدٰىكُمْ اَجْمَعِيْنَ
qul fa lillāhil-ḥujjatul-bāligah(tu), fa lau syā'a lahadākum ajma‘īn(a).
"එකම හේතුව අල්ලාහ් පමණි. එබැවින් ඔහු කැමති නම්, ඔබ සැමට මඟ පෙන්වනු ලැබේ" යැයි (මුහම්මද් තුමාණන්ට) පවසන්න.
قُلْ اَمَرَ رَبِّيْ بِالْقِسْطِۗ وَاَقِيْمُوْا وُجُوْهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّادْعُوْهُ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۗ كَمَا بَدَاَكُمْ تَعُوْدُوْنَۗ
qul amara rabbī bil-qisṭ(i), wa aqīmū wujūhakum ‘inda kulli masjidiw wad‘ūhu mukhliṣīna lahud-dīn(a), kamā bada'akum ta‘ūdūn(a).
“මාගේ ස්වාමියා මට යුක්තිසහගතව කටයුතු කරන ලෙස පැවසුවා. සෑම යාච්ඤාවකදීම ඔබේ මුහුණ (අල්ලාහ් දෙසට) හරවන්න, ඔබේ නමස්කාරය ඔහුට පමණක් ලබා දීමෙන් ඔහුට නමස්කාර කරන්න. ඔබ මුලින් මවන ලද ආකාරයටම ඔහු වෙත ආපසු යවනු ලැබේ” යැයි පවසන්න.
لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
නියත වශයෙන්ම අපි නූහ්ව ඔහුගේ ජනතාව වෙත යැව්වෙමු. එවිට ඔහු මෙසේ පැවසීය: “මගේ ජනතාවෙනි! අල්ලාහ්ට නමස්කාර කරන්න! ඔහු හැර ඔබට වෙනත් දෙවියෙකු නැත. නියත වශයෙන්ම (විනාශකාරී) දිනයේ ඔබ දඬුවමින් පීඩාවට පත් වනු ඇතැයි මම බිය වෙමි.
قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ
qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
ඔහු (නූහ්) මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය: “මගේ ජනතාවෙනි! මම නොමඟ ගිය කෙනෙක් නොවෙමි. නමුත් මම සියලු ලෝකවල ස්වාමියාගෙන් පැමිණි දූතයෙකි.
۞ وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāḥum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).
තවද, ආද්ගේ ජනයා වෙත ඔවුන්ගේ සහෝදර හූද් (යැව්වෙමු). ඔහු මෙසේ කීවේය: “මගේ ජනයිනි! අල්ලාහ්ට නමස්කාර කරන්න! ඔහු හැර ඔබට වෙනත් දෙවියෙකු නැත. එසේ නම් ඔබ අල්ලාහ්ට බිය නොවන්නේ මන්ද?”
وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًاۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
wa ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum, hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun alīm(un).
තවද, සමූද් ජනයා වෙත ඔවුන්ගේ සහෝදර සාලිහ් (යැව්වෙමු). ඔහු මෙසේ පැවසීය: “මගේ ජනයිනි! අල්ලාහ්ට නමස්කාර කරන්න! ඔහු හැර ඔබට වෙනත් දෙවියෙකු නැත. නියත වශයෙන්ම ඔබ වෙත ඔබේ ස්වාමියාගෙන් පැහැදිලි සාක්ෂියක් පැමිණ ඇත. අල්ලාහ්ගෙන් පැමිණි මෙම ඔටුවා ඔබට ලකුණකි. එය අල්ලාහ්ගේ පොළොව පෝෂණය කිරීමට ඉඩ දෙන්න, එයට හානියක් නොකරන්න, එසේ නොවුවහොත් ඔබට වේදනාකාරී වධ හිංසා ලැබෙනු ඇත.”
وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ عَادٍ وَّبَوَّاَكُمْ فِى الْاَرْضِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْ سُهُوْلِهَا قُصُوْرًا وَّتَنْحِتُوْنَ الْجِبَالَ بُيُوْتًا ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di ‘ādiw wa bawwa'akum fil-arḍi tattakhiżūna min suhūlihā quṣūraw wa tanḥitūnal-jibāla buyūtā(n), fażkurū ālā'allāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
ආද් ජනයාගෙන් පසු ඔහු ඔබව කලීෆාවරුන් ලෙස පත් කර, ඔබව පොළොවෙහි තැබූ අවස්ථාව සිහිපත් කරන්න. ඔබ පැතලි ස්ථානවල මාලිගා ගොඩනඟා, කඳු මත ඒවායින් නිවාස කපා ගන්න. එබැවින් අල්ලාහ්ගේ ආශිර්වාද මතක තබා ගන්න. පොළොවෙහි කලහ ඇති නොකරන්න.
وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).
තවද (අපි ලූත් ද එව්වෙමු). ඔහු තම ජනතාවට, “ඔබට පෙර කිසිවෙකු (මෙලොව) නොකළ පිළිකුල් සහගත ක්රියාවක් ඔබ කරන්නේ මන්ද?”යි පැවසූ විට.
اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ
innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).
ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔබ කාන්තාවන් කෙරෙහි නොව පිරිමින් කෙරෙහි ඔබේ ආශාව ප්රකාශ කර ඇත. ඔබ සැබවින්ම ඕනෑවට වඩා ළඟා වන ජනතාවකි. ”
وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَاۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ
wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum fa auful-kaila wal-mīzāna wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā, żālikum khairul lakum in kuntum mu'minīn(a).
මද්යන් වැසියන් වෙත, ඔවුන්ගේම සහෝදර ෂුඅයිබ් (එව්වෙමු). ඔහු මෙසේ පැවසීය: “මගේ ජනතාවෙනි! අල්ලාහ්ට නමස්කාර කරන්න. ඔහු හැර ඔබට වෙනත් දෙවියෙකු නැත. නියත වශයෙන්ම ඔබ වෙත ඔබේ දෙවියන්ගෙන් පැහැදිලි සාක්ෂි පැමිණ ඇත. මිනුම සහ තරාදිය පරිපූර්ණ කරන්න. කිසිවෙකුට සුළු වශයෙන්වත් හානියක් නොකරන්න. පොළොව (මැවූ) පසු එය (මවා) විනාශ නොකරන්න. ඔබ විශ්වාසවන්තයින් නම් එය ඔබට වඩා හොඳය.”
وَقَالَ مُوْسٰى يٰفِرْعَوْنُ اِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
wa qāla mūsa yā fir‘aunu innī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
මූසා, “ඕ ෆිර්අවුන්! නියත වශයෙන්ම මම සියලු ලෝකවල ස්වාමියාගෙන් පැමිණි දූතයෙක් වෙමි.
قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اسْتَعِيْنُوْا بِاللّٰهِ وَاصْبِرُوْاۚ اِنَّ الْاَرْضَ لِلّٰهِ ۗيُوْرِثُهَا مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ
qāla mūsā liqaumihista‘īnū billāhi waṣbirū, innal-arḍa lillāh(i), yūriṡuhā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).
මූසා තම ජනතාවට මෙසේ පැවසීය: “අල්ලාහ්ගෙන් උදව් ඉල්ලන්න, ඉවසිලිවන්ත වන්න. නියත වශයෙන්ම (මෙම) පොළොව අල්ලාහ්ටම අයත්ය. ඔහු එය ඔහුගේ වහලුන් අතරින් ඔහු කැමති ඕනෑම කෙනෙකුට උරුම කර දෙනු ඇත. තවද (යහපත්) අවසානය භක්තිමත් අයටය.”
خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ
khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).
සමාව දෙන්න, ප්රඥාවන්ත දේ කරන්න කියලා මිනිස්සුන්ට කියන්න, මෝඩ මිනිස්සුන්ට අවධානය යොමු කරන්න එපා.
وَاِنْ اَحَدٌ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ اسْتَجَارَكَ فَاَجِرْهُ حَتّٰى يَسْمَعَ كَلٰمَ اللّٰهِ ثُمَّ اَبْلِغْهُ مَأْمَنَهٗ ۗذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
wa in aḥadum minal-musyrikīnastajāraka fa ajirhu ḥattā yasma‘a kalāmallāhi ṡumma ablighu ma'manah(ū), żālika bi'annahum qaumul lā ya‘lamūn(a).
තවද බහු දේවවාදීන්ගෙන් කෙනෙකු නුඹගෙන් ආරක්ෂාව පතන්නේ නම්, අල්ලාහ්ගේ වචනය ඔහුට ඇසෙන පරිදි ඔහුව ආරක්ෂා කර, පසුව ඔහුට ආරක්ෂිත ස්ථානයකට ඔහුව රැගෙන යන්න. මන්ද ඔවුන් නොදන්නා ජනතාවක් වන බැවිනි.
۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُوْنَ لِيَنْفِرُوْا كَاۤفَّةًۗ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَاۤىِٕفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوْا فِى الدِّيْنِ وَلِيُنْذِرُوْا قَوْمَهُمْ اِذَا رَجَعُوْٓا اِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُوْنَ ࣖ
wa mā kānal-mu'minūna liyanfirū kāffah(tan), falau lā nafara min kulli firqatim minhum ṭā'ifatul liyatafaqqahū fid-dīni wa liyunżirū qaumahum iżā raja‘ū ilaihim la‘allahum yaḥżarūn(a).
තවද (යුධ පිටියට) ඇදහිලිවන්තයන් සියල්ලන්ම යාම සුදුසු නොවේ. ඔවුන්ගේ ආගමික දැනුම ගැඹුරු කිරීමට සහ ඔවුන්ගේ ජනතාව නැවත පැමිණෙන විට ඔවුන්ට අනතුරු ඇඟවීමට ඔවුන් නොයන්නේ මන්ද, එවිට ඔවුන්ට තමන්ව ආරක්ෂා කර ගත හැකිය.
قَالَ مُوْسٰٓى اَتَقُوْلُوْنَ لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَكُمْ ۗ اَسِحْرٌ هٰذَاۗ وَلَا يُفْلِحُ السّٰحِرُوْنَ
qāla mūsā ataqūlūna lil-ḥaqqi lammā jā'akum, asiḥrun hāżā, wa lā yufliḥus-sāḥirūn(a).
“ඔබ වෙත සත්යය පැමිණි විට, ‘මෙය මන්තර ගුරුකම්ද’ කියා පැවසීමට ඔබ සුදුසුද?” යැයි මූසා ඇසුවේය. එහෙත් මන්තර ගුරුකම් කරන්නන් ජයග්රහණය කරන්නේ නැත.”
وَقَالَ مُوْسٰى يٰقَوْمِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّسْلِمِيْنَ
wa qāla mūsā yā qaumi in kuntum āmantum billāhi fa ‘alaihi tawakkalū in kuntum muslimīn(a).
තවද මූසා, “මගේ ජනයිනි! ඔබලා අල්ලාහ්ව විශ්වාස කරන්නේ නම්, ඔබලා සැබවින්ම මුස්ලිම්වරුන් නම් (ඔහුට යටත් වන්න) ඔහු කෙරෙහි විශ්වාසය තබන්න” යැයි පැවසීය.
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَاٰتٰىنِيْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِهٖ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْۗ اَنُلْزِمُكُمُوْهَا وَاَنْتُمْ لَهَا كٰرِهُوْنَ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa ātānī raḥmatam min ‘indihī fa ‘ummiyat ‘alaikum, anulzimukumūhā wa antum lahā kārihūn(a).
ඔහු (නූහ්) මෙසේ කීවේය: “මගේ ජනයිනි! මාගේ දෙවියන්ගෙන් පැහැදිලි සාක්ෂියක් මා සතුව තිබුනේ නම්, ඔහුගෙන් මට කරුණාව පහළ වූයේ නම්, (එම කරුණාව) ඔබට සැඟවී තිබියදී, ඔබ එය පිළිගන්නා ලෙස අපි ඔබට බල කරන්නෙමුද? ඔබ එයට අකමැති වුවද, ඔබ එයට කැමති වනු ඇත්ද?”
وَيٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًاۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ بِطَارِدِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ
wa yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi mālā(n), in ajriya illā ‘alallāhi wa mā ana biṭāridil-lażīna āmanū, innahum mulāqū rabbihim wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).
තවද මාගේ ජනයිනි! මාගේ කැඳවීම වෙනුවෙන් මම ඔබගෙන් ධනය ඉල්ලන්නේ නැත. මාගේ විපාකය අල්ලාහ්ගෙන් පමණි. විශ්වාස කළ කෙනෙකුව මම කිසි විටෙකත් නෙරපා නොහරිමි. නියත වශයෙන්ම ඔවුන් ඔවුන්ගේ ස්වාමියා හමුවනු ඇත, ඒ වෙනුවට මම ඔබව මෝඩ ජනතාවක් ලෙස සලකමි.
وَيٰقَوْمِ مَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ طَرَدْتُّهُمْ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ
wa yā qaumi may yanṣurunī minallāhi in ṭarattuhum, afalā tażakkarūn(a).
මාගේ ජනයිනි! මම ඔවුන් පලවා හැරියහොත් අල්ලාහ්ගේ (දඬුවමෙන්) මට උදව් කරන්නේ කවුද? ඔබ පාඩමක් ඉගෙන ගන්නේ නැද්ද?
وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ اِنِّيْ مَلَكٌ وَّلَآ اَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ تَزْدَرِيْٓ اَعْيُنُكُمْ لَنْ يُّؤْتِيَهُمُ اللّٰهُ خَيْرًا ۗ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۚاِنِّيْٓ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu innī malakuw wa lā aqūlu lil-lażīna tazdarī a‘yunukum lay yu'tiyahumullāhu khairā(n), allāhu a‘lamu bimā fī anfusihim, innī iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).
අල්ලාහ්ගෙන් මට ආහාර සහ ධනය ගබඩා ඇති බව මම ඔබට නොකියමි. මම ගුප්ත දේ නොදනිමි. මම දේවදූතයෙක් යැයි මම නොකියමි. ඔබේ ඇස් හෙළා දකින අයට, “අල්ලාහ් ඔවුන්ට යහපතක් ලබා නොදේ” යැයි මම නොකියමි. අල්ලාහ් ඔවුන්ගේ ආත්මවල ඇති දේ හොඳින් දනී. නියත වශයෙන්ම මම අපරාධකරුවන්ගෙන් කෙනෙකු වන්නෙමි.”
وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِيْٓ اِنْ اَرَدْتُّ اَنْ اَنْصَحَ لَكُمْ اِنْ كَانَ اللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يُّغْوِيَكُمْ ۗهُوَ رَبُّكُمْ ۗوَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَۗ
wa lā yanfa‘ukum nuṣḥī in arattu an anṣaḥa lakum in kānallāhu yurīdu ay yugwiyakum, huwa rabbukum, wa ilaihi turja‘ūn(a).
අල්ලාහ් ඔබව නොමඟ යැවීමට අදහස් කළහොත්, මම ඔබට උපදෙස් දීමට කැමති වුවද, මගේ උපදෙස ඔබට ප්රයෝජනවත් නොවනු ඇත. ඔහු ඔබේ ස්වාමියාය, ඔහු වෙතම ඔබ ආපසු ගෙන යනු ලැබේ.
وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).
තවද, ආද් ජනයා වෙත ඔවුන්ගේ සහෝදර හූද් (යැව්වෙමු). ඔහු මෙසේ පැවසීය: “මගේ ජනයිනි! අල්ලාහ්ට නමස්කාර කරන්න. ඔහු හැර ඔබට වෙනත් දෙවියෙකු නැත. (මෙතෙක්) ඔබ (බොහෝ) දේවල් ගොතා) ඇත.
وَيٰقَوْمِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّمَاۤءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًا وَّيَزِدْكُمْ قُوَّةً اِلٰى قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِيْنَ
wa yā qaumistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yursilis-samā'a ‘alaikum midrāraw wa yazidkum quwwatan ilā quwwatikum wa lā tatawallau mujrimīn(a).
තවද (හූද්) මෙසේ පැවසීය: “මගේ ජනතාවෙනි! ඔබ ඔබේ දෙවියන්ගෙන් සමාව අයැද, පසුව ඔහු වෙත පසුතැවිලි වන්න. නියත වශයෙන්ම ඔහු අධික වර්ෂාවක් පහළ කරනු ඇත. ඔබේ ශක්තියට ඔහු ශක්තිය එක් කරනු ඇත. ඔබලා පව්කාරයන් බවට පත් නොවනු ඇත.”
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
ඔහු (ෂුඅයිබ්) මෙසේ කීවේය: “මගේ ජනයිනි! මට මගේ ස්වාමියාගෙන් පැහැදිලි සාක්ෂි තිබේ නම් සහ ඔහු මට වාසනාව ලබා දී තිබේද (ඔහුගේ නියෝග කඩ කිරීම සුදුසුද)? මම ඔබට තහනම් කළ දෙයින් ඔබට බාධා කිරීමට මම අදහස් නොකරමි. මට තවමත් හැකි තාක් කල් (දියුණු කිරීමට) මම අදහස් කරමි. තවද මම අනුගමනය කරන මඟ පෙන්වීම අල්ලාහ්ගෙන් පමණි. මම ඔහු කෙරෙහි විශ්වාසය තබමි, ඔහු වෙතම මම නැවත යමි.
وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ
wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).
තවද මාගේ ජනයිනි! (ඔබ සහ මා අතර ඇති වූ ගැටුම) ඔබලාට පාපයක් කිරීමට හේතු නොවිය යුතුය. එවිට නූහ්ගේ ජනයාට, හූද්ගේ ජනයාට හෝ සාලිහ්ගේ ජනයාට සිදු වූ පරිදි ඔබලාට ද වධ හිංසා කරනු ලැබේ. ලූත්ගේ ජනයා ඔබලාගෙන් බොහෝ දුරස් නොවූහ.
قُلْ هٰذِهٖ سَبِيْلِيْٓ اَدْعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗعَلٰى بَصِيْرَةٍ اَنَا۠ وَمَنِ اتَّبَعَنِيْ ۗوَسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ
qul hāżihī sabīlī ad‘ū ilallāh(i), ‘alā baṣīratin ana wa manittaba‘anī, wa subḥānallāhi wa mā ana minal-musyrikīn(a).
(නබි මුහම්මද්,) ඔබ මෙසේ පවසනු: "මෙය මාගේ මාර්ගයයි: මම අල්ලාහ් වෙත ආරාධනා කරමි, මම සහ මාව ස්ථිරව අනුගමනය කරන්නන්. අල්ලාහ්ට සියලු ගෞරවය හිමි වේවා, මම බහු දේවවාදීන්ගෙන් කෙනෙකු නොවෙමි."
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اَنْ اَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ ەۙ وَذَكِّرْهُمْ بِاَيّٰىمِ اللّٰهِ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ
wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā an akhrij qaumaka minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa żakkirhum bi'ayyāmillāh(i), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).
තවද නියත වශයෙන්ම අපි මූසාව අපගේ සංඥා සමඟ යැව්වෙමු, (ඔහුට මෙසේ අණ කළෙමු: "ඔබේ ජනතාව අන්ධකාරයෙන් දීප්තිමත් ආලෝකයට ගෙන ගොස් අල්ලාහ්ගේ දිනයන් ගැන ඔවුන්ට මතක් කරන්න." නියත වශයෙන්ම, ඉවසිලිවන්තව හා කෘතඥ වන සෑම කෙනෙකුටම (අල්ලාහ්ගේ බලයේ) සංඥා ඇත.
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰىكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗوَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ
wa iż qāla mūsā liqaumihiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż anjākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi wa yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).
මූසා තම ජනතාවට මෙසේ පැවසූ අවස්ථාව (මතක තබා ගන්න) “අල්ලාහ් ඔබ කෙරෙහි දැක්වූ දයාව සිහිපත් කරන්න, ඔහු ඔබව ෆිර්අවුන්ගේ අනුගාමිකයන්ගෙන් බේරා ගත් අවස්ථාවේදී; ඔවුන් ඔබව වේදනාකාරී වධ හිංසාවලට ලක් කර, ඔබේ පුතුන් ඝාතනය කර, ඔබේ දියණියන් බේරා ගත් අවස්ථාවේදී. එය ඔබේ ස්වාමියාගෙන් වූ මහත් පරීක්ෂණයක් විය.
۞ قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِى اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَدْعُوْكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ قَالُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا ۗ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَصُدُّوْنَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا فَأْتُوْنَا بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
qālat rusuluhum afillāhi syakkun fāṭiris-samāwāti wal-arḍ(i), yad‘ūkum liyagfira lakum min żunūbikum wa yu'akhkhirakum ilā ajalim musammā(n), qālū in antum illā basyarum miṡlunā, turīdūna an taṣuddūnā ‘ammā kāna ya‘budu ābā'unā fa'tūnā bisulṭānim mubīn(in).
ඔවුන්ගේ දූතයින්, "අහස් හා පොළොව මැවූ අල්ලාහ් ගැන කිසියම් සැකයක් තිබේද? ඔහු ඔබව කැඳවන්නේ (විශ්වාස කිරීමට) ඔහු ඔබේ පාපවලට සමාව දීමටත්, නියමිත කාලය දක්වා (වධහිංසා) කල් දැමීමටත්ය?" ඔවුන්, "ඔබ අප හා සමාන මිනිසෙකු පමණි. අපගේ මුතුන් මිත්තන් නැමදුම් කළ දේ (නමස්කාර කිරීමෙන්) අපව වළක්වා ගැනීමට ඔබ කැමතිය. එබැවින් අපට පැහැදිලි සාක්ෂියක් ගෙන එන්න" යැයි පැවසූහ.
فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَاَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِيْنَ
faṣda‘ bimā tu'maru wa a‘riḍ ‘anil-musyrikīn(a).
එබැවින් (ඔබට) අණ කරන ලද සියල්ල (මුහම්මද් තුමාට) විවෘතව දන්වා, බහු දේවවාදීන්ගෙන් ඈත් වී සිටින්න.
اُدْعُ اِلٰى سَبِيْلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
ud‘u ilā sabīli rabbika bil-ḥikmati wal-mau‘iẓatil-ḥasanati wa jādilhum bil-latī hiya aḥsan(u), inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlihī wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
(ජනතාව) ප්රඥාවෙන් හා යහපත් ඉගැන්වීමෙන් ඔබගේ ස්වාමියාගේ මාර්ගයට කැඳවා, ඔවුන් සමඟ යහපත් ආකාරයෙන් තර්ක කරන්න. නියත වශයෙන්ම ඔබගේ ස්වාමියා, ඔහුගේ මාර්ගයෙන් ඉවත්ව යන අයව ඔහු හොඳින් දනී, තවද යහ මඟ ලබන අයව ඔහු හොඳින් දනී.
قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ
qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).
ඍජු මඟ පෙන්වීමක් ලෙස, ඔහුගේ පැත්තෙන් ඉතා වේදනාකාරී දඬුවමක් ගැන අනතුරු ඇඟවීමට සහ යහපත් ක්රියාවන් කරන විශ්වාසවන්තයින්ට යහපත් ප්රතිඵල ලැබෙනු ඇතැයි ශුභාරංචිය දැනුම් දීමට,
سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ
sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).
පසුව (සමහර අය) මෙසේ කියනු ඇත, "(ඔවුන්ගේ අංකය) තුන් දෙනෙක් (පුද්ගලයන්), හතරවැන්නා බල්ලා" සහ (තවත් සමහරු) "(ඔවුන්ගේ අංකය) පස් දෙනෙක් (පුද්ගලයන්), හයවැන්නා බල්ලා" යනුවෙන් පවසන්නේ අද්භූත දේ පිළිබඳ අනුමානයක් ලෙස ය; තවත් අයෙක්, "(ඔවුන්ගේ අංකය) හත (පුද්ගලයන්), අටවැන්නා බල්ලා" යැයි පැවසීය. (මුහම්මද්) පවසන්න, "මගේ ස්වාමියා ඔවුන්ගේ අංකය හොඳින්ම දනී; ස්වල්ප දෙනෙක් හැර අන් කිසිවෙකු ඔවුන්ගේ (සංඛ්යාව) නොදනී." එබැවින්, ඔබ (මුහම්මද්) ඔවුන් ගැන බාහිර තර්ක හැර තර්ක නොකරන්න, ඔවුන් (තරුණයන්) ගැන කිසිවෙකුගෙන් අසන්න එපා.
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
(මුහම්මද්,) උදේ සවස තම දෙවියන්ගේ තෘප්තිය අපේක්ෂාවෙන් ඔහු වෙත යාච්ඤා කරන අය සමඟ ඉවසිලිවන්ත වන්න. ඔවුන් මෙලොව ජීවිතයේ ආභරණ අපේක්ෂා කරන බැවින් ඔබේ ඇස් ඔවුන්ගෙන් ඉවතට හරවා නොගන්න. අපව සිහිපත් කිරීමට අප අමතක කළ හදවත් ඇති අය සහ ඔවුන්ගේ ආශාවන් සහ ඔවුන්ගේ තත්වයන් සීමාව ඉක්මවා ගිය අය අනුගමනය නොකරන්න.