وَدَّ كَثِيْرٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يَرُدُّوْنَكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِكُمْ كُفَّارًاۚ حَسَدًا مِّنْ عِنْدِ اَنْفُسِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۚ فَاعْفُوْا وَاصْفَحُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
wadda kaṡīrum min ahlil-kitābi lau yaruddūnakum mim ba‘di īmānikum kuffārā(n), ḥasadam min ‘indi anfusihim mim ba‘di mā tabayyana lahumul-ḥaqq(u), fa‘fū waṣfaḥū ḥattā ya'tiyallāhu bi amrih(ī), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
किताब दे कई लोग चांदे हन कि ओ तुवाकुं विश्वास करण दे बाद तुवाकुं पीछे मुड़ सग्दे, हुंदे अंदर दी ईर्ष्या दे कारण, हुंदे कूं सच्चाई साफ थीवण दे बाद, फिर काफिर बण सग्दे। तो माफ करो और धीरज रखो, जब तक अल्लाह अपना हुक्म नहीं दे। दरअसल, अल्लाह हर चीजें उप्पर सर्वशक्तिमान ऐ।
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
क्या तुस उन लोकें उप्पर ध्यान नेईं देओ जिनेंगी उनेंगी आखेआ जंदा ऐ के "अपने हत्थें गी (लड़ाई थमां) रोको, नमाज करो ते जकात करो!" जदों उन्हां कूं लड़ण दा फर्ज प्या तां अचानक उन्हां विचों कुझ (पाखंडी) इंसान (दुश्मन) तों डरदे हन, जिवें ओ अल्लाह तों डरदे हन, (उस तों वी ज्यादा) डरदे हन। उ'नें आखेआ, "साढ़े रब, तुसें असेंगी लड़ने दा फर्ज कीं दित्ता ऐ? तुसें असेंगी (लड़ने दा फर्ज) किश समें आस्तै की नेईं टालेया?" कहो, "इस संसार च सुख घट्ट गै होंदे न ते परलोक उनें लोकें आस्तै बेहतर ऐ जेह्ड़े पुण्यवान न (लड़ाई दा इनाम पाना) ते तुंदे कन्नै ज़रा बी अन्याय नेईं होग।"
اِتَّبِعْ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ وَاَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِيْنَ
ittabi‘ mā ūḥiya ilaika mir rabbik(a), lā ilāha illā huw(a), wa a‘riḍ ‘anil-musyrikīn(a).
जो तुहाडे रब ने तुहाडे (मुहम्मद) ते रिहा कीता है, उस दा पालन करो; उंदे सिवाय होर कोई परमात्मा नेईं ऐ; ते मुशरिकें कोला मुड़ी जाओ।
وَمَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَاِنَّ السَّاعَةَ لَاٰتِيَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيْلَ
wa mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqq(i), wa innas-sā‘ata la'ātiyatun faṣfaḥiṣ-ṣafḥal-jamīl(a).
ते अस्सां आकाश ते धरती ते उन्दे बीच दी चीजें गी नेईं बनाया, पर सच्चाई कन्ने बनाया। ते सचमुच, एपोकैलिप्स जरूर औग, तां (उन्हें) गी अच्छे तरीके कन्ने माफ करो।
قُلْ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يَغْفِرُوْا لِلَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ اَيَّامَ اللّٰهِ لِيَجْزِيَ قَوْمًا ۢبِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ
qul lil-lażīna āmanū yagfirū lil-lażīna lā yarjūna ayyāmallāhi liyajziya qaumam bimā kānū yaksibūn(a).
विश्वास करने आलें गी आखना (मुहम्मद) उनें लोकें गी माफ करन जेह्ड़े अल्लाह दे दिनें कोला नेईं डरदे कीजे ओह् कुसै लोकें गी उंदे कीते दे मताबक इनाम देग।
فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوْبِ ۚ
faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qablal-gurūb(i).
इस करिए उंदे आखने उप्पर धीरज रखो ते सूरज उगने कोला पैहले ते डूबने कोला पैहले अपने रब दी स्तुति करो।
وَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِيْلًا
waṣbir ‘alā mā yaqūlūna wahjurhum hajran jamīlā(n).
ते उंदे आखने उप्पर धीरज (मुहम्मद) करो ते उनेंगी अच्छे तरीके कन्ने छोड़ी ओड़ो।