وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوْا ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَ
wa qātilū fī sabīlillāhil-lażīna yuqātilūnakum wa lā ta‘tadū, innallāha lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).
او د الله په لاره کې له هغو کسانو سره وجنګیږئ چې له تاسو سره جنګیږي، خو له حده تېری مه کوئ، په حقیقت کې الله هغه خلک نه خوښوي چې له حده تېری کوي.
فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
نو کله چې طالوت خپل لښکر راووړ، نو ويې ويل: "الله به تاسو په يوه سيند سره ازمويي. نو څوک چې (د هغې اوبه) وڅښي، هغه زما پيروان نه دی. او څوک چې دا نه څښي، هغه زما پيروان دی، مګر دا چې په خپل لاس لږ څه اوبه کړي." خو هغوی وڅښل، پرته له څو کسانو څخه. کله چې هغه (طالوت) او هغه کسان چې ورسره ايمان درلود، له سيند څخه تېر شول، نو ويې ويل: "نن ورځ موږ د جالوت او د هغه د لښکر په وړاندې نور قوي نه يو." هغه کسان چې ايمان لري چې له الله سره به مخامخ شي وايي: "څومره کوچنيو ډلو د الله په اجازه لویو ډلو ته ماتې ورکړه." او الله د هغو کسانو سره دی چې صبر کوي.
وَلَمَّا بَرَزُوْا لِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ قَالُوْا رَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ۗ
wa lammā barazū lijālūta wa junūdihī qālū rabbanā afrig ‘alainā ṣabraw wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).
او کله چې دوی د جالوت او د هغه د لښکر په وړاندې پرمختګ وکړ، نو دعا یې وکړه: "زموږ ربه، موږ ته صبر راکړه، زموږ ګامونه قوي کړه او د کافرانو په وړاندې زموږ مرسته وکړه."
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
اې هغو کسانو چې ایمان مو راوړی دی! د الله تعالی اطاعت وکړئ، د رسول (محمد) اطاعت وکړئ او د اولی الامر (چې ستاسو په منځ کې واکمن دی) اطاعت وکړئ. بیا که تاسو په یو څه کې اختلاف ولرئ، نو هغه الله تعالی (قرآن) او رسول (د هغه سنت) ته وسپارئ، که تاسو په الله تعالی او د اخرت په ورځ ایمان لرئ. دا (ستاسو لپاره) ډیر مهم دی او پایلې یې غوره دي.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
ایا تاسو هغو خلکو ته پام نه کوئ چې ورته ویل کیږي چې "خپل لاسونه (له جګړې څخه) وساتئ، لمونځ وکړئ او زکات ورکړئ!" کله چې دوی ته د جګړې کولو امر وشو، ناڅاپه د دوی ځینې (منافقین) له انسانانو (دښمنانو) څخه وویریدل، لکه څنګه چې دوی له الله څخه وویریدل، حتی (له دې څخه) ډیر وویریدل. دوی وویل: "زموږ ربه، ولې دې موږ په جګړه کولو مجبور کړل؟ ولې دې موږ د یو څه مودې لپاره ځنډ نه کړل؟" ووایه، "په دې نړۍ کې لږې خوښۍ دي او اخرت د هغو کسانو لپاره غوره دی چې تقوا لري (د جګړې اجر ترلاسه کوي) او تاسو به هیڅ ظلم ونه شي."
وَلَا تَهِنُوْا فِى ابْتِغَاۤءِ الْقَوْمِ ۗ اِنْ تَكُوْنُوْا تَأْلَمُوْنَ فَاِنَّهُمْ يَأْلَمُوْنَ كَمَا تَأْلَمُوْنَ ۚوَتَرْجُوْنَ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا يَرْجُوْنَ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا ࣖ
wa lā tahinū fibtigā'il-qaum(i), in takūnū ta'lamūna fa innahum ya'lamūna kamā ta'lamūn(a), wa tarjūna minallāhi mā lā yarjūn(a), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).
او د هغوی (خپلو دښمنانو) په تعقیب کې سستي مه کوئ. که تاسو درد سره مخ شئ، نو پوه شئ چې دوی هم (هم) درد سره مخ دي، لکه څنګه چې تاسو کوئ، پداسې حال کې چې تاسو لاهم له الله څخه هغه څه تمه کولی شئ چې دوی یې تمه نشي کولی. الله پوه او حکمت لرونکی دی.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا لَقِيْتُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا زَحْفًا فَلَا تُوَلُّوْهُمُ الْاَدْبَارَۚ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā laqītumul-lażīna kafarū zaḥfan falā tuwallūhumul-adbār(a).
اې مؤمنانو! که تاسو له کافرانو سره مخ شئ چې غواړي پر تاسو برید وکړي، نو له هغوی څخه شا مه اړوئ (شاته لاړ شئ).
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا لَقِيْتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوْا وَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَثِيْرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَۚ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā laqītum fi'atan faṡbutū ważkurullāha kaṡīral la‘allakum tufliḥūn(a).
اې هغو کسانو چې ایمان مو راوړی دی! که تاسو د دښمنانو له لښکرو سره مخ شئ، نو قوي اوسئ او د الله نوم ډېر (ذکر او دعا) وایئ ترڅو بختور شئ.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَا لَكُمْ اِذَا قِيْلَ لَكُمُ انْفِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اثَّاقَلْتُمْ اِلَى الْاَرْضِۗ اَرَضِيْتُمْ بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا مِنَ الْاٰخِرَةِۚ فَمَا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا قَلِيْلٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū mā lakum iżā qīla lakumunfirū fī sabīlillāhiṡ-ṡāqaltum ilal-arḍ(i), araḍītum bil-ḥayātid-dun-yā minal-ākhirah(ti), famā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā fil-ākhirati illā qalīl(un).
اې هغو کسانو چې ایمان مو راوړی دی! ولې کله چې تاسو ته ویل کیږي چې "د الله په لاره کې (جګړه وکړئ)"، ایا تاسو دروند احساس کوئ او غواړئ چې په هغه ځای کې پاتې شئ چې یاست؟ ایا تاسو د دې نړۍ ژوند د اخرت په پرتله غوره ګڼئ؟ که څه هم په دې نړۍ کې د ژوند خوند (د ژوند په پرتله) په اخرت کې یوازې لږ دی؟
وَاِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
wa iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum iżā farīqum minhum mu‘riḍūn(a).
او کله چې دوی د الله او د هغه د رسول لوري ته راوبلل شول، ترڅو (رسول الله) د دوی ترمنځ پریکړه وکړي، ناڅاپه له دوی څخه ځینو انکار وکړ.
وَلَمَّا رَاَ الْمُؤْمِنُوْنَ الْاَحْزَابَۙ قَالُوْا هٰذَا مَا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَصَدَقَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ ۖوَمَا زَادَهُمْ اِلَّآ اِيْمَانًا وَّتَسْلِيْمًاۗ
wa lammā ra'al-mu'minūnal-aḥzāb(a), qālū hāżā mā wa‘adanallāhu wa rasūluhū wa ṣadaqallāhu wa rasūluh(ū), wa mā zādahum illā īmānaw wa taslīmā(n).
او کله چې مؤمنانو دا (متحد) ډلې ولیدې، نو ویې ویل: "دا هغه څه دي چې الله او د هغه رسول له موږ سره ژمنه کړې وه." او الله او د هغه رسول رښتیني دي. او دا د دوی ایمان او اسلام زیاتوي.
فَاِذَا لَقِيْتُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَضَرْبَ الرِّقَابِۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَثْخَنْتُمُوْهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَۖ فَاِمَّا مَنًّاۢ بَعْدُ وَاِمَّا فِدَاۤءً حَتّٰى تَضَعَ الْحَرْبُ اَوْزَارَهَا ەۛ ذٰلِكَ ۛ وَلَوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَلٰكِنْ لِّيَبْلُوَا۟ بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍۗ وَالَّذِيْنَ قُتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَلَنْ يُّضِلَّ اَعْمَالَهُمْ
fa iżā laqītumul-lażīna kafarū faḍarbar-riqāb(i), ḥattā iżā aṡkhantumūhum fa syuddul-waṡāq(a), fa'immā mannam ba‘du wa immā fidā'an ḥattā taḍa‘al-ḥarbu auzārahā - żālika - wa lau yasyā'ullāhu lantaṣara minhum wa lākil liyabluwa ba‘ḍakum biba‘ḍ(in), wal-lażīna qutilū fī sabīlillāhi falay yuḍilla a‘mālahum.
نو که تاسو د هغو خلکو سره مخ شئ چې (په جګړه کې) کافران دي، نو د هغوی غاړې ووهئ. سربیره پردې، کله چې تاسو هغوی ته ماتې ورکړه، نو هغوی بندیان کړئ، او له هغې وروسته تاسو کولی شئ دوی خوشې کړئ یا فدیه واخلئ تر هغه چې جګړه پای ته ورسیږي. همداسې ده، او که الله غوښتلی وای نو هغه به یې له منځه وړی وای، مګر هغه به تاسو یو له بل سره ازمويي. او هغه کسان چې د الله په لاره کې مړه کیږي، الله د هغوی عملونه نه ضایع کوي.