ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
بیا له دې وروسته ستا زړه سخت شو، نو (ستا زړه) د ډبرې په څیر، حتی سخت شو. په حقیقت کې، له دې ډبرو څخه باید سیندونه (اوبه) بهیږي. داسې هم شته چې جلا کیږي او له هغو څخه چینې راوځي. او داسې هم شته چې د الله تعالی له ویرې ښکته ښکته کیږي. او الله تعالی له هغه څه څخه بې خبره نه دی چې تاسو یې کوئ.
وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).
هغه ذات دی چې د خپل رحمت (باران) له راتګ څخه مخکې د زېري ورکوونکي په توګه باد وهي، نو کله چې باد ورېځې راولي، موږ هغه یوې بې وزلې سیمې ته بوځو، بیا موږ په هغه سیمه کې باران وروو. بیا موږ د دې باران سره ډول ډول میوې را شنې کړې. موږ مړي په دې ډول را ژوندي کوو، هیله ده چې تاسو به درس واخلئ.
اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).
د دې دنیاوي ژوند مثال د هغو اوبو په څېر دی چې موږ له اسمانه راورولې دي، او د ځمکې بوټي پرېمانه راټوکېږي، چې ځینې یې انسانان او څاروي خوري. تر هغه چې ځمکه په خپل ښکلا کې بشپړه او ښکلې شي، او د هغې اوسیدونکي فکر وکړي چې دوی به خامخا دا (د هغې حاصلات) ترلاسه کړي، زموږ عذاب د شپې یا ورځې لخوا پرې راځي، او موږ هغه (بوټي) د هغه کښت په څیر کوو چې رېبل شوی وي، لکه پرون چې نه وي کرل شوي. په دې توګه موږ د (زموږ د قدرت نښې) هغو خلکو ته بیانوو چې فکر کوي.
وَاَرْسَلْنَا الرِّيٰحَ لَوَاقِحَ فَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَسْقَيْنٰكُمُوْهُۚ وَمَآ اَنْتُمْ لَهٗ بِخٰزِنِيْنَ
wa arsalnar-riyāḥa lawāqiha fa anzalnā minas-samā'i mā'an fa asqainākumūh(u), wa mā antum lahū bikhāzinīn(a).
او موږ بادونه لیږو چې راټول شي او له اسمانه باران ووروو، بیا یې په واسطه تاسو ته اوبه درکړو، او تاسو یې ذخیره کوونکی نه یاست.
وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍ فَاَسْكَنّٰهُ فِى الْاَرْضِۖ وَاِنَّا عَلٰى ذَهَابٍۢ بِهٖ لَقٰدِرُوْنَ ۚ
wa anzalnā minas-samā'i mā'am biqadarin fa askannāhu fil-arḍ(i), wa innā ‘alā żahābim bihī laqādirūn(a).
او موږ له اسمانه په یوه اندازه اوبه نازلې کړې، او هغه مو په ځمکه کې ځای پر ځای کړې، او موږ یې د لرې کولو توان لرو.
اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ
akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.
له هغه څخه د اوبو چينې راوځي، او د هغه بوټي (شنه کوي).
وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الرَّجْعِۙ
was-samā'i żātir-raj‘(i).
قسم په هغه آسمان چې باران لري،