هُوَ الَّذِيْ يُسَيِّرُكُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ حَتّٰٓى اِذَا كُنْتُمْ فِىْ الْفُلْكِۚ وَجَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيْحٍ طَيِّبَةٍ وَّفَرِحُوْا بِهَا جَاۤءَتْهَا رِيْحٌ عَاصِفٌ وَّجَاۤءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اُحِيْطَ بِهِمْۙ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ لَىِٕنْ اَنْجَيْتَنَا مِنْ هٰذِهٖ لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ
huwal-lażī yusayyirukum fil-barri wal-baḥr(i), ḥattā iżā kuntum fil-fulk(i), wa jaraina bihim birīḥin ṭayyibatiw wa fariḥū bihā jā'athā rīḥun ‘āṣifuw wa jā'ahumul-mauju min kulli makāniw wa ẓannū annahum uḥīṭa bihim, da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), la'in anjaitanā min hāżihī lanakūnanna minasy-syākirīn(a).
Ӯ Худоест, ки шуморо тавони роҳ рафтан дар хушкӣ ва шиноварӣ дар баҳр кардааст. Пас, вақте ки шумо дар киштӣ ҳастед ва он (киштӣ) онҳоро (мардуми онро) бо шамоли хубе мебарад ва онҳо аз он хурсанд мешаванд, ногаҳон тӯфоне омад ва мавҷҳо аз ҳар гӯша онҳоро фаро гирифтанд ва фикр мекарданд, ки иҳота шудаанд (хатар), пас танҳо ба Худо самимона дуо карданд (мегуфтанд: «Агар моро аз ин (хатар) наҷот диҳӣ, мо аз ҷумлаи шукргузорон хоҳем буд».
اَمْ اَمِنْتُمْ اَنْ يُّعِيْدَكُمْ فِيْهِ تَارَةً اُخْرٰى فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِّنَ الرِّيْحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهٖ تَبِيْعًا
am amintum ay yu‘īdakum fīhi tāratan ukhrā fa yursila ‘alaikum qāṣifam minar-rīḥi fa yugriqakum bimā kafartum, ṡumma lā tajidū lakum ‘alainā bihī tabī‘ā(n).
Ё эмин ҳастед, ки бори дигар шуморо ба баҳр барнагардонад ва тундбоде бар шумо бифиристад ва шуморо ба сабаби куфратон ғарқ накунад? Пас, барои муқобила бо Мо ҳеҷ ёваре нахоҳед ёфт.
وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ
wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).
Ва (Мо) боди сахтеро барои Сулаймон (ром кардем), ки ба фармони ӯ ба сарзамине, ки ба ӯ баракат дода будем, мевазид ва Мо бар ҳама чиз доноем.
وَهُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۚ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً طَهُوْرًا ۙ
wa huwal-lażī arsalar-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), wa anzalnā minas-samā'i mā'an ṭahūrā(n).
Ва Ӯст, ки бодҳоро пеш аз раҳмати Худ башоратдиҳанда мефиристад ва Мо аз осмон оби пок фиристодем,
وَمِنْ اٰيٰتِهٖٓ اَنْ يُّرْسِلَ الرِّيٰحَ مُبَشِّرٰتٍ وَّلِيُذِيْقَكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَلِتَجْرِيَ الْفُلْكُ بِاَمْرِهٖ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa min āyātihī ay yursilar-riyāḥa mubasysyirātiw wa liyużīqakum mir raḥmatihī wa litajriyal-fulka bi'amrihī wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
Ва аз нишонаҳои Ӯ ин аст, ки бодҳоро ҳамчун башоратдиҳанда мефиристад, то шумо аз раҳмати Ӯ бичашед ва киштиҳо ба фармони Ӯ равон шаванд ва аз фазли Ӯ талаб кунед ва шукргузор бошед.
وَاللّٰهُ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ الرِّيٰحَ فَتُثِيْرُ سَحَابًا فَسُقْنٰهُ اِلٰى بَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَحْيَيْنَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۗ كَذٰلِكَ النُّشُوْرُ
wallāhul-lażī arsalar-riyāḥa fatuṡīru saḥāban fasuqnāhu ilā baladim mayyitin fa'aḥyainā bihil-arḍa ba‘da mautihā, każālikan-nusyūr(u).
Ва Худост, ки бодҳоро мефиристад, то абрҳоро барангезад ва Мо онҳоро ба сӯи сарзамини мурда равона мекунем ва бо он заминро пас аз мурданаш зинда мекунем. Ин аст эҳёи дубора.
اِنْ يَّشَأْ يُسْكِنِ الرِّيْحَ فَيَظْلَلْنَ رَوَاكِدَ عَلٰى ظَهْرِهٖۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍۙ
iy yasya' yuskinir-rīḥa fa yaẓlalna rawākida ‘alā ẓahrih(ī), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).
Агар бихоҳад, бодро бозмедорад, то (киштиҳо) дар рӯи баҳр қарор гиранд. Дар ин, барои сабркунандагон ва шукргузорон нишонаҳоест (аз қудрати Худо).
وَّالنّٰشِرٰتِ نَشْرًاۙ
wan-nāsyirāti nasyrā(n).
ва (фариштагон), ки (неъмати Худоро) то ҳадди имкон паҳн мекунанд,