يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقُوْلُوْا رَاعِنَا وَقُوْلُوا انْظُرْنَا وَاسْمَعُوْا وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqūlū rā‘inā wa qūlunẓurnā wasma‘ū wa lil-kāfirīna ‘ażābun alīm(un).
हे विश्वास करने आले! रा'इना न कहो, बल्के “उनझुर्ना” कहो औय सुनो। ते जेड़े काफिर करदे ने, उन्हें गी दर्दनाक सजा मिलनी ऐ।
قَالَ قَدْ اُجِيْبَتْ دَّعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيْمَا وَلَا تَتَّبِعٰۤنِّ سَبِيْلَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ
qāla qad ujībad da‘watukumā fastaqīmā wa lā tattabi‘ānni sabīlal-lażīna lā ya‘lamūn(a).
अल्लाह ने आख्या, "वास्तव च तुंदी मंग पूरी होई गेई ऐ, इस करी तुसें दोनें गी सीधे रस्ते पर रक्खो ते कदें बी उनें लोकें दे रस्ते पर नेईं चलो जेह्ड़े नेईं जानदे।"
فَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْاۗ اِنَّهٗ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
fastaqim kamā umirta wa man tāba ma‘aka wa lā taṭgau, innahū bimā ta‘malūna baṣīr(un).
तो तुहानूं (मुहम्मद) (सही राह ते) रहो, जिवें तुहानूं ते (इह वी) तुहाडे नाल तनबान करन वाले नू हुक्म दित्ता गया है, ते सीमा तों परे नहीं जाओ। दरअसल, ओह़ तुंदे कम् में दा सारे-दर्शक ऐ।
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاِذَا كَانُوْا مَعَهٗ عَلٰٓى اَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوْا حَتّٰى يَسْتَأْذِنُوْهُۗ اِنَّ الَّذِيْنَ يَسْتَأْذِنُوْنَكَ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ فَاِذَا اسْتَأْذَنُوْكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِّمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
innamal-mu'minūnal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī wa iżā kānū ma‘ahū ‘alā amrin jāmi‘il lam yażhabū ḥattā yasta'żinūh(u), innal-lażīna yasta'żinūnaka ulā'ikal-lażīna yu'minūna billāhi wa rasūlih(ī), fa iżasta'żanūka liba‘ḍi sya'nihim fa'żal liman syi'ta minhum wastagfir lahumullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).
(कथित) मुसलमान सिर्फ ओह गै होंदे न जेह्ड़े अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह (मुहम्मद) उप्पर विश्वास करदे न, ते जदूं ओह् उंदे कन्नै (मुहम्मद) कन्नै इक आम मामले च इकट्ठे होंदे न तां ओह् उंदी अनुमति मंगने कोला पैह्ले (अल्लाह दे रसूलुल्लाह) गी नेईं छड्डदे। सचमुच, जो तुहाडे (मुहम्मद) तों इजाज़ मंगदे ने, ओह ओह लोग हन जो (सच्चे) अल्लाह ते उहदे रसूले ते विश्वास करदे हन। इस करिए जेकर ओह तुंदे कोला कुसै जरूरत दे कारण इजाजत मंगदे न तां उंदे च जिसगी तुस चांदे ओ उसी अनुमति देओ ते उंदे आस्तै अल्लाह कोला माफी मंगो। सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۟ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاسْتَقِيْمُوْٓا اِلَيْهِ وَاسْتَغْفِرُوْهُ ۗوَوَيْلٌ لِّلْمُشْرِكِيْنَۙ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥidun fastaqīmū ilaihi wastagfirūh(u), wa wailul lil-musyrikīn(a).
कहो (मुहम्मद), "मैं तुहाडे जेहा सिर्फ इक इंसान हां, मेरे कोल इह प्रगट होया सी कि तुहाडा परमात्मा सर्वशक्तिमान परमात्मा है, इस करके तुसीं उहदी (इबादत) करदे रहंदे हो ते उस तों माफी मंगदे हो। ते हाय ओहनां ते जो (उस दे नाल साथी जोड़दे हन),
فَلِذٰلِكَ فَادْعُ ۚوَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَۚ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْۚ وَقُلْ اٰمَنْتُ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنْ كِتٰبٍۚ وَاُمِرْتُ لِاَعْدِلَ بَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ ۗ لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۗ لَاحُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا ۚوَاِلَيْهِ الْمَصِيْرُ ۗ
fa liżālika fad‘(u), wastaqim kamā umirt(a), wa lā tattabi‘ ahwā'ahum, wa qul āmantu bimā anzalallāhu min kitāb(in), wa umirtu li'a‘dila bainakum, allāhu rabbunā wa rabbukum, lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, lā ḥujjata bainanā wa bainakum, allāhu yajma‘u bainanā,wa ilaihil-maṣīr(u).
इस करिए (विश्वास करने आलें गी) बुलाओ ते (विश्वास करने ते उपदेश देना) जिय्यां तुसें (मुहम्मद) ने तुसें गी हुक्म दित्ता ऐ, उं'दे समान रौहना ते उंदी इच्छाएं दा पालन नेईं करो ते आखना, "मैं उस किताब उप्पर विश्वास करना जेह्ड़ी अल्लाह ने उतारी ऐ ते मिगी तुंदे बश्कार न्याय करने दा हुक्म दित्ता गेदा ऐ। अल्लाह साढ़ा रब ते तुंदा रब ऐ। साढ़े आस्तै साढ़े कम्में ते तुंदे आस्तै तुंदे कम्में च। साढ़े ते तुंदे बश्कार कोई झगड़ा (जरूरत) नेईं ऐ, अल्लाह साढ़े बश्कार ते कन्नै इकट्ठा करदा ऐ उसी (असीं) वापस आ जांदे हां।"
ثُمَّ جَعَلْنٰكَ عَلٰى شَرِيْعَةٍ مِّنَ الْاَمْرِ فَاتَّبِعْهَا وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ
Ṡumma ja‘alnāka ‘alā syarī‘atim minal-amri fattabi‘hā wa lā tattabi‘ ahwā'al-lażīna lā ya‘lamūn(a).
फिर असीं तुहानूं (मुहम्मद) उस धर्म दी शरीयत (नियम) दा पालन कर दित्ता, इस करके (शरीयत) दा पालन करो ते ना जानने वाले लोकां दी मर्जी दा पालन ना करो।
اِنَّ الَّذِيْنَ قَالُوْا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوْا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ
innal-lażīna qālū rabbunallāhu ṡummastaqāmū falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
सचमुच जो लोग कहंदे हन कि साडा रब अल्लाह है, ते फिर अडिग रहनगे, उहनां ते ना कोई डर होवेगा ते ना ही ओह दुखी होनगे।
اِنَّ الَّذِيْنَ يَغُضُّوْنَ اَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُوْلِ اللّٰهِ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ امْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوْبَهُمْ لِلتَّقْوٰىۗ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ عَظِيْمٌ
innal-lażīna yaguḍḍūna aṣwātahum ‘inda rasūlillāhi ulā'ikal-lażīnamtaḥanallāhu qulūbahum lit-taqwā, lahum magfiratuw wa ajrun ‘aẓīm(un).
सचमुच, जो अल्लाह दे रसूलुल्लाह दे पासे अपनी आवाज़ घट्ट करदे हन, ओह ओह लोग हन जिन्हां दे दिल नू अल्लाह ने परखया है कि ओ भक्त होन। उनेंगी माफी ते बड्डा इनाम मिलग।
اِنَّ الَّذِيْنَ يُنَادُوْنَكَ مِنْ وَّرَاۤءِ الْحُجُرٰتِ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ
innal-lażīna yunādūnaka miw warā'il-ḥujurāti akṡaruhum lā ya‘qilūn(a).
सचमुच, बाहर (तुहाडे) कमरे तों बाहर तुहानूं (मुहम्मद) कहन वाले ज्यादातर लोग समझ नहीं आंदे।
وَلَوْ اَنَّهُمْ صَبَرُوْا حَتّٰى تَخْرُجَ اِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa lau annahum ṣabarū ḥattā takhruja ilaihim lakāna khairal lahum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
ते जेकर ओह़ उस वेले तकर धीरज रखदे, जदुं तकर तुस उंदे कन् ने मिलने आस् ते नेई निकले, तां उंदे आस् ते बी भ़ला होंदा। ते अल्लाह माफ करने आला, मेहरबान ऐ।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُوْلَ فَقَدِّمُوْا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوٰىكُمْ صَدَقَةً ۗذٰلِكَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَاَطْهَرُۗ فَاِنْ لَّمْ تَجِدُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā nājaitumur-rasūla fa qaddimū baina yaday najwākum ṣadaqah(tan), żālika khairul lakum wa aṭhar(u), fa'illam tajidū fa innallāha gafūrur raḥīm(un).
हे विश्वास करने आले! जदों तुहाडे नाल रसूले नाल कोई खास गल्ल होवे तां तुहानूं गल्ल (गरीब) तों पहलां भिक्षा देनी चाहीदी है। जो तुहाडे वास्ते बेहतर ते साफ सुथरा ऐ। पर जेकर तुसें गी (जो दान च दित्ता जाना ऐ) नेईं मिलदा तां सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।
ءَاَشْفَقْتُمْ اَنْ تُقَدِّمُوْا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوٰىكُمْ صَدَقٰتٍۗ فَاِذْ لَمْ تَفْعَلُوْا وَتَابَ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗوَاللّٰهُ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ ࣖ
a'asyfaqtum an tuqaddimū baina yaday najwākum ṣadaqāt(in), fa iż lam taf‘alū wa tāballāhu ‘alaikum fa'aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ullāha wa rasūlah(ūwallāhu khabīrum bimā ta‘malūn(a).
क्या तुस्सां (गरीब बनन) तों डरदे हो किउंकि तुस्सां रसूले नाल गल्लां (करने) तों पहलां भिक्षा दित्ती सी? पर जेकर तुस नेईं करदे ते अल्लाह ने तुसेंगी माफ करी दित्ता ऐ तां नमाज करो, ते जकात करो ते अल्लाह ते उंदे रसूले दी आज्ञा मनो! ते अल्लाह तुंदे कम्में च बड़ा सावधान रौंह्दा ऐ।