قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).
მათ უპასუხეს: „დიდება შენდა, ჩვენ არაფერი ვიცით გარდა იმისა, რაც შენ გვასწავლე. ჭეშმარიტად, შენ ხარ ყოვლისმცოდნე, ყოვლისმბრძენი“.
۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
სათნოება არ არის სახის აღმოსავლეთისა და დასავლეთისკენ მიბრუნება, არამედ სათნოებაა მათი, ვინც სწამს ალაჰის, უკანასკნელი დღის, ანგელოზების, წიგნებისა და წინასწარმეტყველების და საყვარელ სიმდიდრეს აძლევენ ნათესავებს, ობლებს, ღარიბებს, გზაში მყოფებს, მათხოვრებს და თავიანთი მონების გასათავისუფლებლად, ვინც ასრულებენ ლოცვას და იხდიან ზექათს, ვინც ასრულებს თავის დაპირებებს და ვინც მომთმენია სიღარიბეში, ტანჯვასა და ომის დროს. ისინი არიან მართალნი და ღვთისმოსაწონნი.
وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
და დახარჯეთ (თქვენი ქონება) ალლაჰის გზაზე და ნუ ჩააგდებთ (თავად) განადგურებას საკუთარი ხელით და აკეთეთ სიკეთე, ჭეშმარიტად, ალლაჰს უყვარს სიკეთის მოქმედნი.
اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
განქორწინება (რომელზეც შეიძლება მიუთითონ) ორჯერ ხდება. (ამის შემდეგ ქმარს შეუძლია) კეთილად უარი თქვას ან კეთილად გაუშვას. თქვენთვის არ არის ნებადართული უკან წაიღოთ ის, რაც მათ მიეცით, თუ ორივე (ცოლიც და ქმარიც) არ შიშობს, რომ ისინი ვერ შეძლებენ ალლაჰის შეზღუდვების შესრულებას. თუ თქვენ (მეურვეებო) გეშინიათ, რომ ისინი ვერ შეძლებენ ალლაჰის შეზღუდვების შესრულებას, მაშინ არცერთ მათგანს არ აქვს ცოდვა იმ ფასად (რომელიც) უნდა გადაიხადოს (ცოლმა) საკუთარი თავის გამოსასყიდად. ეს არის ალლაჰის შეზღუდვები, ამიტომ ნუ გადააჭარბებთ მათ. ვინც გადააჭარბებს ალლაჰის შეზღუდვებს, ისინი არიან უსამართლონი.
۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
და თუ თქვენს გზაზე მწერალს ვერ იპოვით, მაშინ უნდა გქონდეთ გარანტია. თუმცა, თუ თქვენგან ზოგიერთი ენდობა სხვებს, დაე, სანდოებმა შეასრულონ თავიანთი დავალება (ვალი) და ეშინოდეთ ალლაჰის, მათი უფლის. და ნუ დამალავთ თქვენს ჩვენებას, რადგან ვინც მას მალავს, მისი გული, ჭეშმარიტად, ბილწია (ცოდვილია). ალლაჰი ყოვლისმცოდნეა იმის შესახებ, რასაც აკეთებთ.
۞ وَمِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مَنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُّؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِدِيْنَارٍ لَّا يُؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَ اِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَاۤىِٕمًا ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَيْسَ عَلَيْنَا فِى الْاُمِّيّٖنَ سَبِيْلٌۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
wa min ahlil-kitābi man in ta'manhu bi qinṭārin yu'addīhi ilaik(a), wa minhum man in ta'manhu bidīnāril lā yu'addīhi ilaika illā mā dumta ‘alaihi qā'imā(n), żālika bi'annahum qālū laisa ‘alainā fil-ummiyyīna sabīl(un), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).
და წიგნის ხალხთა შორის არიან ისეთებიც, ვისაც თუ დიდ ქონებას ანდობ, აუცილებლად დაგიბრუნებს. მაგრამ არიან ისეთებიც, ვინც თუ დინარს ანდობ, არ დაგიბრუნებს, თუ ყოველთვის არ აგროვებ. ეს იმიტომ, რომ ამბობენ: „ჩვენ არ გვაქვს ცოდვა წერა-კითხვის უცოდინარი ხალხის წინაშე“. ისინი ტყუილს ამბობენ ალაჰის წინააღმდეგ, თუმცა იციან.
الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ
al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(კერძოდ) ისინი, ვინც გასცემენ მოწყალებას, როგორც სიკეთის, ასევე გაჭირვების დროს, და ისინი, ვინც იკავებენ თავიანთ რისხვას და პატიობენ ადამიანებს. და ალლაჰს უყვარს ისინი, ვინც სიკეთეს აკეთებენ.
فَاٰتٰىهُمُ اللّٰهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْاٰخِرَةِ ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
fa ātāhumullāhu ṡawābad-dun-yā wa ḥusna ṡawābil-ākhirah(ti), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
ამიტომ ალაჰმა მისცა მათ ჯილდო ამქვეყნიურ ცხოვრებაში და კარგი ჯილდო სიკვდილის შემდეგ. და ალაჰს უყვარს ისინი, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(კერძოდ) ისინი, ვინც დაემორჩილნენ ალაჰს და მაცნეს მას შემდეგ, რაც დაიჭრნენ (უჰუდის ბრძოლაში). მათ შორის, ვინც სიკეთეს აკეთებს და ღვთისმოსავია, დიდი ჯილდო ექნებათ.
وَاٰتُوا الْيَتٰمٰىٓ اَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيْثَ بِالطَّيِّبِ ۖ وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَهُمْ اِلٰٓى اَمْوَالِكُمْ ۗ اِنَّهٗ كَانَ حُوْبًا كَبِيْرًا
wa ātul-yatāmā amwālahum wa lā tatabaddalul-khabīṡa biṭ-ṭayyib(i), wa lā ta'kulū amwālahum ilā amwālikum, innahū kāna ḥūban kabīrā(n).
და მიეცით ობლებს (რომლებიც ზრდასრულები არიან) მათი ქონება, ნუ გაცვლით კარგს ცუდზე და ნუ შეჭამთ მათ ქონებას თქვენს ქონებასთან ერთად, რადგან (გაცვლა და ჭამა) დიდი ცოდვაა.
۞ وَاعْبُدُوا اللّٰهَ وَلَا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّبِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْجَارِ ذِى الْقُرْبٰى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْۢبِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُوْرًاۙ
wa‘budullāha wa lā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānaw wa biżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wal-jāri żil-qurbā wal-jāril-junubi waṣ-ṣāḥibi bil-jambi wabnis-sabīl(i), wa mā malakat aimānukum, innallāha lā yuḥibbu man kāna mukhtālan fakhūrā(n).
და თაყვანი ეცით ალლაჰს და არაფერი შეუხამოთ მას. და კეთილი იყავით მშობლების, ახლო ნათესავების, ობლების, ღარიბების, ახლო და შორეული მეზობლების, კოლეგების, იბნ საბილის და ყველა იმ მსახურის მიმართ, ვინც გყავთ. ჭეშმარიტად, ალლაჰს არ უყვარს ამპარტავანი და თავმომწონე ადამიანები.
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تُؤَدُّوا الْاَمٰنٰتِ اِلٰٓى اَهْلِهَاۙ وَاِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ اَنْ تَحْكُمُوْا بِالْعَدْلِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا
innallāha ya'murukum an tu'addul-amānāti ilā ahlihā, wa iżā ḥakamtum bainan-nāsi an taḥkumū bil-‘adl(i), innallāha ni‘immā ya‘iẓukum bih(ī), innallāha kāna samī‘am baṣīrā(n).
ჭეშმარიტად, ალლაჰი გიბრძანებს, რომ გადასცე უწყება მათ, ვისაც მისი მიღების უფლება აქვს და როდესაც ხალხს შორის კანონს ამყარებ, სამართლიანად უნდა დააწესო იგი. ჭეშმარიტად, ალლაჰი საუკეთესოა, ვინც გასწავლის. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმსმენია, ყოვლისმხედველია.
وَمَنْ اَحْسَنُ دِيْنًا مِّمَّنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ وَّاتَّبَعَ مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًا ۗوَاتَّخَذَ اللّٰهُ اِبْرٰهِيْمَ خَلِيْلًا
wa man aḥsanu dīnam mimman aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinuw wattaba‘a millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wattakhażallāhu ibrāhīma khalīlā(n).
და ვის აქვს უკეთესი სარწმუნოება იმაზე, ვინც გულწრფელად ემორჩილება ალლაჰს, კეთილ საქმეებს აკეთებს და მიჰყვება აბრაამის ჭეშმარიტ სარწმუნოებას? და ალლაჰმა აირჩია აბრაამი თავის საყვარელად.
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
და თუ ქალი წუხს, რომ მისი ქმარი ცელქი ან გულგრილი იქნება, მაშინ მათ შეუძლიათ ნამდვილი მშვიდობის დამყარება და ეს მშვიდობა უკეთესია (მათთვის), მიუხედავად იმისა, რომ მამაკაცი ბუნებით ძუნწია. და თუ თქვენ გააუმჯობესებთ (ურთიერთობას თქვენს ცოლთან) და დაიცავთ თავს (ნუსიუზისა და გულგრილობისგან), მაშინ, ჭეშმარიტად, ალაჰი ძალიან ფრთხილობს თქვენს ქმედებებთან დაკავშირებით.
فَاَثَابَهُمُ اللّٰهُ بِمَا قَالُوْا جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَ
fa aṡābahumullāhu bimā qālū jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).
ასე რომ, ალლაჰმა დააჯილდოვა ისინი მათ მიერ ნათქვამი სიტყვებისთვის (კერძოდ) სამოთხეში, რომლის ქვეშაც მდინარეები მოედინება, სადაც ისინი სამუდამოდ დარჩებიან. და ეს არის ჯილდო მათთვის, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
لَيْسَ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جُنَاحٌ فِيْمَا طَعِمُوْٓا اِذَا مَا اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاَحْسَنُوْا ۗوَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
laisa ‘alal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ṡummattaqau wa āmanū ṡummattaqau wa aḥsanū, wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
ცოდვა არ აქვთ მათ, ვინც ირწმუნა და კეთილი საქმეები ჩაიდინა იმის მიმართ, რასაც მიირთმევდნენ (წარსულში), თუ ისინი ღვთისმოსავები იყვნენ და რწმენა ჰქონდათ, და კეთილი საქმეები ჩაიდინეს, მაშინ ისინი კვლავ ღვთისმოსაები და ირწმუნეს, მაშინ ისინი კვლავ ღვთისმოსაები არიან და კეთილი საქმეები აკეთეს. და ალლაჰს უყვარს კეთილი საქმეების მოქმედნი.
وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).
და ნუ დააზიანებთ დედამიწას მისი სიკეთის შემდეგ. ევედრეთ მას შიშითა და იმედით. ჭეშმარიტად, ალლაჰის წყალობა ახლოსაა მათთან, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).
და როდესაც მოსე მივიდა (მუნაჯათში) ჩვენს მიერ დანიშნულ დროს და ღმერთმა (პირდაპირ) ელაპარაკა მას, (მოსემ) თქვა: „ღმერთო ჩემო, გამომეცხადე (შენ) ჩემთან, რომ დაგინახო“. (ალაჰმა) თქვა: „შენ ვერ (შეძლებ) დამინახო, მაგრამ შეხედე მთას, თუ ის თავის ადგილას დარჩება (როგორც ყოველთვის), აუცილებლად შეძლებ დამინახო“. ასე რომ, როდესაც მისმა უფალმა (მისი უდიდებულესობა) მთას გამოუცხადა, მთა განადგურდა და მუსა გონება დაკარგა. მოსეს გონს მოსვლის შემდეგ თქვა: „დიდება შენდა, მოვინანიებ შენს წინაშე და მე ვარ პირველი, ვინც ირწმუნა“.
وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).
და (გახსოვდეთ), როდესაც მათ (ისრაელის შვილებს) ეთქვათ: „დასახლდით ამ მიწაზე (ბეითულმაკდისში) და მიირთვით (მისი ნაყოფი), სადაც გნებავთ!“ და უთხარით: „გვიხსენით ჩვენი ცოდვებისგან და შედით კარიბჭეში თაყვანისცემით, და ჩვენ მოგიტევებთ თქვენს ცოდვებს!“ მოგვიანებით ჩვენ გავზრდით (ჯილდოს) მათ, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَخُوْنُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ وَتَخُوْنُوْٓا اَمٰنٰتِكُمْ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takhūnullāha war-rasūla wa takhūnū amānātikum wa antum ta‘lamūn(a).
ოჰ, მორწმუნეებო, ნუ უღალატებთ ალლაჰს და შუამავალს და ნუ უღალატებთ თქვენთვის მონდობილ ნდობას, თუკი თქვენ იცით.
لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ
laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
ცოდვა არ არსებობს (ომში არ წასვლისთვის) სუსტებისთვის, ავადმყოფებისთვის და მათთვის, ვისაც არ აქვს ის, რაც დახარჯავს, თუ ისინი გულწრფელები არიან ალლაჰისა და მისი შუამავლის მიმართ. არანაირი მიზეზი არ არსებობს იმისთვის, რომ დავადანაშაულოთ ისინი, ვინც სიკეთეს აკეთებენ. და ალლაჰი მიმტევებელია, მოწყალეა.
وَالسّٰبِقُوْنَ الْاَوَّلُوْنَ مِنَ الْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ وَالَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُمْ بِاِحْسَانٍۙ رَّضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ تَحْتَهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
was-sābiqūnal-awwalūna minal-muhājirīna wal-anṣāri wal-lażīnattaba‘ūhum bi'iḥsān(in), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anhu wa a‘adda lahum jannātin tajrī taḥtahal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
და ვინც პირველები (მიიღეს ისლამი) მუჰაჯირინებსა და ანსარებს შორის და ვინც მათ მიჰყვა, ალლაჰი კმაყოფილი იყო მათით და ისინიც კმაყოფილი იყვნენ ალლაჰით. ალლაჰმა მოუმზადა მათ სამოთხეები, რომელთა ქვეშაც მდინარეები მოედინება. ისინი იქ სამუდამოდ დარჩებიან. ეს დიდი გამარჯვებაა.
مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
მედინას მაცხოვრებლებსა და მათ გარშემო მცხოვრებ ბედუინებს არ შეეფერებათ, რომ არ გაჰყვნენ ალლაჰის მოციქულს (ომში) და არც საკუთარი თავის სიყვარულს შეეფერებათ, ვიდრე ალლაჰის მოციქულის. ეს იმიტომ ხდება, რომ ისინი არ განიცდიან წყურვილს, დაღლილობას ან შიმშილს ალლაჰის გზაზე და არც ისეთ ადგილას დადიან, რომელიც ურწმუნოების რისხვას იწვევს და არც მტერს ზიანს აყენებენ, გარდა იმისა, რომ ეს მათთვის კეთილ საქმედ ჩაითვლება. ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ კარგავს სიკეთის მოქმედთა ჯილდოს.
۞ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوا الْحُسْنٰى وَزِيَادَةٌ ۗوَلَا يَرْهَقُ وُجُوْهَهُمْ قَتَرٌ وَّلَا ذِلَّةٌ ۗاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
lil-lażīna aḥsanul-ḥusnā wa ziyādah(tun), wa lā yarhaqu wujūhahum qataruw wa lā żillah(tun), ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).
კეთილისმქმნელებისთვის არის საუკეთესო ჯილდო (სამოთხე) და დამატებითი ჯილდო (ალაჰის ხილვის სიამოვნება). მათი სახეები არ არის დაფარული შავი მტვრით და არც შერცხვენილები არიან. ისინი სამოთხის მკვიდრნი არიან და იქ სამუდამოდ დარჩებიან.
وَنَادٰى نُوْحٌ رَّبَّهٗ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْنِيْ مِنْ اَهْلِيْۚ وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحٰكِمِيْنَ
wa nādā nūḥur rabbahū fa qāla rabbi innabnī min ahlī, wa inna wa‘dakal-ḥaqqu wa anta aḥkamul-ḥākimīn(a).
და შეევედრა ნოე თავის უფალს და უთხრა: „ღმერთო ჩემო, ჭეშმარიტად, ჩემი შვილი ჩემი ოჯახიდანაა და შენი აღთქმა ჭეშმარიტია. შენ ხარ ყველაზე სამართლიანი მსაჯული!“
قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِكَ اَنْ اَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ ۗوَاِلَّا تَغْفِرْ لِيْ وَتَرْحَمْنِيْٓ اَكُنْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ
qāla rabbi innī a‘ūżu bika an as'alaka mā laisa lī bihī ‘ilm(un), wa illā tagfir lī wa tarḥamnī akum minal-khāsirīn(a).
მან (ნუჰმა) თქვა: „ღმერთო ჩემო, ჭეშმარიტად, შენსკენ ვისწრაფვი, რომ გთხოვო ის, რისი არსი არ ვიცი. თუ არ მაპატიებ და არ შემიწყალებ, უეჭველად, წაგებულთაგანი ვიქნები“.
وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
და მომთმენი იყავი, რადგან ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ კარგავს სიკეთის მოქმედთა ჯილდოს.
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
და როდესაც ის საკმარისად წამოიზარდა, ჩვენ მას ძალა და ცოდნა მივეცით. ასე ვაჯილდოებთ მათ, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
უთხრეს: „ჰეი, აზიზ! მას მოხუცი მამა ჰყავს, ამიტომ ჩვენგან ერთ-ერთი აიყვანე მის ნაცვლად, რადგან ვხედავთ, რომ შენ კეთილისმყოფელთაგანი ხარ.“
قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
ჰკითხეს: „მართლა იოსები ხარ?“ მან (იუსუფმა) უპასუხა: „მე ვარ იუსუფი და ეს ჩემი ძმაა. ჭეშმარიტად, ალლაჰმა მოგვანიჭა თავისი წყალობა. ჭეშმარიტად, ვინც ღვთისმოსავი და მომთმენია, ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ კარგავს სიკეთის მოქმედთა ჯილდოს.“
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
innallāha ya'muru bil-‘adli wal-iḥsāni wa ītā'i żil-qurbā wa yanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkari wal-bagyi ya‘iẓukum la‘allakum tażakkarūn(a).
ჭეშმარიტად, ალლაჰი გიბრძანებთ სამართლიანად მოიქცეთ, კეთილი საქმეები აკეთოთ, ნათესავებს დაეხმაროთ და კრძალავს ბოროტებას, ბოროტებას და მტრობას. გასწავლით, რათა ისწავლოთ.
اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّالَّذِيْنَ هُمْ مُّحْسِنُوْنَ ࣖ ۔
innallāha ma‘al-lażīnattaqau wal-lażīna hum muḥsinūn(a).
ჭეშმარიტად, ალლაჰი მათთანაა, ვინც ღვთისმოსავნი არიან და ვინც სიკეთეს აკეთებენ.
اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا
in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).
თუ სიკეთეს სჩადიხართ, საკუთარი თავისთვის გააკეთებთ სიკეთეს. ხოლო თუ ბოროტებას სჩადიხართ, ეს საკუთარი თავისთვის იქნება. როდესაც მეორე სასჯელი მოვა, (ჩვენ აღვადგენთ თქვენს მტრებს), რათა შერცხვენინათ თქვენი სახეები და შევლენ მეჩეთში (ალ-აქსას მეჩეთში), როგორც პირველად შევიდნენ და გაანადგურებენ ყველაფერს, რაც კი შეუძლიათ.
اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا
illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).
გარდა (თუ იტყვით): „ღმერთის ნებით“. და თუ დაგავიწყდებათ, გაიხსენეთ თქვენი უფალი და თქვით: „იმედია, ჩემი უფალი მიმასწავლის, რომ უფრო ახლოს ვიყო (ჭეშმარიტებასთან), ვიდრე ეს“.
اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ
innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
ჭეშმარიტად, მე ვარ შენი ღმერთი, ამიტომ მოიშორე შენი ორი წყევლა, რადგან ჭეშმარიტად წმინდა ველზე, ტუვაში ხარ.
قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى
qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.
მან (მოსემ) თქვა: „ისინი მე მომყვებიან და მე შენკენ მივეჩქარები, ღმერთო ჩემო, რათა შენ კმაყოფილი იყო (ჩემით)“.
لَنْ يَّنَالَ اللّٰهَ لُحُوْمُهَا وَلَا دِمَاۤؤُهَا وَلٰكِنْ يَّنَالُهُ التَّقْوٰى مِنْكُمْۗ كَذٰلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰىكُمْ ۗ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِيْنَ
lay yanālallāha luḥūmuhā wa lā dimā'uhā wa lākiy yanāluhut-taqwā minkum, każālika sakhkharahā lakum litukabbirullāha ‘alā mā hadākum, wa basysyiril-muḥsinīn(a).
(მსხვერპლშეწირული ცხოველის) ხორცი და მისი სისხლი ვერასდროს მიაღწევს ალაჰს, არამედ მიაღწევს მას თქვენი ღვთისმოსაობა. ასე დაუმორჩილა მან ის თქვენ, რათა განადიდოთ ალაჰი თქვენთვის მოცემული ხელმძღვანელობისთვის და აუწყოთ სასიხარულო ამბავი კეთილისმყოფელებს.
وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ
wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).
და (ჭეშმარიტად იღბლიანია) ის ადამიანი, ვინც თავის მანდატებსა და დაპირებებს ასრულებს,
اِنَّا نَطْمَعُ اَنْ يَّغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطٰيٰنَآ اَنْ كُنَّآ اَوَّلَ الْمُؤْمِنِيْنَ ۗ ࣖ
innā naṭma‘u ay yagfira lanā rabbunā khaṭāyānā an kunnā awwalal-mu'minīn(a).
მართლაც, ჩვენ ნამდვილად გვინდა, რომ ჩვენმა უფალმა გვაპატიოს ჩვენი შეცდომები, რადგან ჩვენ პირველებმა ვირწმუნეთ.“
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ
fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).
ასე რომ, ის (სულეიმანი) გაიღიმა და გაეცინა, რადგან (მოისმინა) ჭიანჭველას სიტყვები. და ილოცა: „ღმერთო ჩემო, მომეცი შთაგონება, რომ მადლიერი ვიყო შენი სიკეთისთვის, რომელიც მე და ჩემს მშობლებს მომანიჭე და რომ ვაკეთო კეთილი საქმეები, რომლებიც შენ მოწონს; და შემიყვანე შენი წყალობით შენი ღვთისმოსავი მსახურთა ჯგუფში“.
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
და მას შემდეგ, რაც ის (მოსე) მომწიფდა და დახვეწა თავისი გონება, ჩვენ მას სიბრძნე (წინასწარმეტყველება) და ცოდნა ვუბოძეთ და ასე ვაჯილდოვებთ მათ, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
და ეძიე (ჯილდო) საიქიო სამყოფელი იმით, რაც ალაჰმა მოგცა, მაგრამ არ დაივიწყო შენი წილი ამქვეყნიურ ცხოვრებაში და გააკეთე სიკეთე (სხვებს), როგორც ალაჰმა გაგიკეთა სიკეთე და ნუ დააზიანებ დედამიწას. ჭეშმარიტად, ალაჰს არ უყვარს ის ადამიანები, ვინც ზიანს აყენებენ.
وَالَّذِيْنَ جَاهَدُوْا فِيْنَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
wal-lażīna jāhadū fīnā lanahdiyannahum subulanā, wa innallāha lama‘al-muḥsinīn(a).
და ვინც ჩვენი მოწონებისკენ ისწრაფვის, ჩვენ მათ ჩვენს გზებს ვაჩვენებთ. ჭეშმარიტად, ალლაჰი კეთილისმყოფელებთანაა.
هُدًى وَّرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِيْنَۙ
hudaw wa raḥmatal lil-muḥsinīn(a).
როგორც ხელმძღვანელობა და წყალობა მათთვის, ვინც სიკეთეს აკეთებს,
۞ وَمَنْ يُّسْلِمْ وَجْهَهٗٓ اِلَى اللّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰىۗ وَاِلَى اللّٰهِ عَاقِبَةُ الْاُمُوْرِ
wa may yuslim wajhahū ilallāhi wa huwa muḥsinun faqadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, wa ilallāhi ‘āqibatul-umūr(i).
და ვინც თავს ალლაჰს დაემორჩილება, მიუხედავად იმისა, რომ კეთილისმქმნელია, ის მტკიცე თოკს ეჭიდება. მხოლოდ ალლაჰისთვისაა ყველა საქმის დასასრული.
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
ჭეშმარიტად, ასე ვაჯილდოებთ ჩვენ მათ, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
ჭეშმარიტად, შენ გაამართლე ეს ოცნება.“ ჭეშმარიტად, ასე ვაჯილდოებთ ჩვენ მათ, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
każālika najzil-muḥsinīn(a).
ასე ვაჯილდოვებთ ჩვენ მათ, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
ასე ვაჯილდოვებთ ჩვენ მათ, ვინც სიკეთეს აკეთებს.
اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
ასე ვაჯილდოვებთ ჩვენ მათ, ვინც სიკეთეს აკეთებს.